Urban In Tagalog Novels & Stories

I smiled at that my smile fade with her additional explanation. "..ito ay tinatawag na root word. Root word, ibig sabihin mula sa salitang "ROOT" o 'UGAT'. Mga ugat, ka-ugatan, maraming ugat, madalas nakatanim sa lupa pero mas madami ang nasa braso ni Kuya Gustavo."

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

sabi sa akin ni Tita Anya na kumupkop saming mag-ina ng makarating kami sa manila. It's been 6 years when we left in Cebu and find a home here in Manila with my Tita, it's somehow rough years for us because it's not that easy to stay in the squatter area where my tita live. My tita always saying that I'm pretty and it's dangerous for me to walk outside alone, hindi ito katulad ng probinsya na payapa ka pang makakapaglagkad mag-isa dahil dito sa siyudad nasa paligid lang ang mga taong may masasamang balak.

Teenager lang? "Kanina ka pa nag-iilove you sakin. Baka mamaya magsawa ka na kakasabi niyan sakin." biro ko sa kaniya. Natawa siya sa biro ko. "Hindi ako magsasawang sabihin sayo ang tatlong salita na may walong letra na iyon. Kahit uugod-ugod na tayo, lagi kong sasabihin yun sa iyo para malaman mo kung gaano kita kamahal." aniya habang matiim na nakatitig sakin. Binigyan ko siya ng mabilis na halik sa labi.

tanong ko rito. “What’s bubwit?” tanong nito habang magkadikit ang kilay na nakatingala sa akin. Natawa ako dahil nga hindi nito maintindihan ang nasabi kong salita. Mukhang hindi sanay mag-Tagalog itong batang ito. Nasaan na ba ang bantay niya? “Ah… ‘bubwit’… ano iyon… maliit na daga lang ‘yun,” natatawang paliwanag ko rito.

Ganung lebel. Gusti ko lang humiga, Humilata, Gumala at kumain. Pa feeling reyna BWAHAHAHA. Dumating na kami sa bahay na sinasabi ni Aiden kanina. Maganda din yung bahay at ang gate eh semento na may bubog sa itaas. Naks! Sino ba nakaisip nun? Aawardan ko lang HAHAHA.

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

galit kong sermon sa sarili. Now that I know, He’s here in the city may idea na akong nandito lang sya. kahit papaano kabisado ko parin naman ang syudad na to kaya imposibleng hindi ko pa sya makita ulit. Maliit lang ang Surigao City. Malakas ang kutob kong magkikita at magkikita kami muli. May munting pagasa akong naramdaman sa aking naisip.

“Sama kayo.” --- Makalipas ang dalawang linggo, nasa New York na sila. Ito ang unang pagkakataon ni Irish sa Amerika. Ang lungsod ay maingay, mabilis, at puno ng tao – napakalayo sa tahimik na buhay na nakasanayan niya sa Seoul. Ngunit sa kabila ng ingay, may isang kakaibang pakiramdam si Irish – isang pakiramdam na para bang siya ay umuuwi sa isang lugar na hindi pa niya napupuntahan.

PONTEVEDRA, NEGROS OCCIDENTAL Maayos na nakarating si Glory sa kanyang hometown. Naisip niyang doon muna maglagi dahil sariwa ang hangin doon at maaliwalas ang paligid. Malaki na rin ang pinagbago ng kanilang lugar dahil highly urbanized na iyon at gumagamit na rin ng mga teknolohiya na katulad ng sa Maynila kung kaya’t hindi na siya mahihirapan or maninibago.