Voyage In Tagalog Novels & Stories

Pagkababa pa ni Lex at Maximino mula sa sasakyan ay kaagad silang sinalubong ng dalawang tauhan ni Señor Maximo at iginiya sila patungo sa sala kung saan naghihintay ang matandang Salvador. Nang nasa harap na sila ni Señor Maximo ay kaagad na yumuko si Lex upang magbigay-galang saka nagsalita. "Good evening, Señor. Just as what you asked me, I brought Maximi---" ngunit hindi na natuloy pa ni Lex ang sinasabi nang biglang magsalita si Maximino na bahagya niyang ikinagulat. "What is it this time, old man?"

Pagkalabas ko sa banyo ay panay ang titig ni vrion sa katawan ko. "What?" sabi ko at agad siyang umiwas ng tingin "Let's swim?" yaya ko sa kaniya "Sure." sabi niya at ngumiti Agad kong kinuha si pechie at pecha. Nagmamadali pa ako papuntang dagat. "Be careful." rinig kong sabi ni vrion Ibinaba ko si pecha at pechie. Agad akong lumusong sa dagat.

Dali dali kong inayos ang aking sarili at agad na umalis bitbit ang painting ni Mutya na may larawan ko. Natagpuan ko na lang ang aking sarili na nagd-drive patungo sa Batangas. Sa lugar kung saan ako nanatili nung panahong hindi pa ako nakakakita. Gabi na ngunit hindi na ako makakapaghintay pa na muling balikan ang lugar na yun. Kailangan ko lang kumpirmahin ang hinala ko. Dahil sa traffic ay inabot din ako ng mahigit dalawang oras sa biyahe bago nakarating sa aking pakay. Pagdating ko sa resort ay maliwanag pa rin ang paligid kahit gabi na dahil sa mga ilaw sa paligid at may mga turista na namamasyal rito.

“Unlock it!” “Shit!” I heard him curse. “I forgot the key inside.” My eyes widened. “W-What?!” "Sumilong muna tayo roon!” “What?!” Wala akong nagawa nang lumapit siya sa akin at ginamit ang mga kamay para takpan ang bahaging ulo ko. Tumakbo kami sa waiting shed at doon sumilong. Damang-dama ko ang malamig na tubig ng ulan sa buong katawan ko.

Bigla akong nilukuban ng kaba sa aking dibdib. “Isang barko ang lumubog kinagabihan dahil sa malakas na pagbayo ng mga alon na sinasabayan pa ng malakas na ihip ng hangin at ulan, mga kaibigan. Kasalukuyang pinaghahanap ang mga nawawalang pasahero. Ito po ang listahan sa mga naturang pasahero. . .” Habang iniisa-isa nito ang pangalan ng mga nawawalang pasahero ay palihim akong nagdasal. Tigagal ako nang marinig ko ang pangalang Benjamin Salcedo.

"Oo." "Sige." Huminga siya nang malalim. "Lord..." "...ikaw na bahala." Unti-unting umandar ang speedboat. Kasabay noon... Unti-unti ring umaangat ang parasail. "Ahhhhhh!" Malakas na sigaw ni Tina. "Señoritooooo!" "Nandito ako." "Ang taas!" "Hmm." "Mamamatay na ako!" "Hindi." "Hindi niyo alam!"

Pambayad ng tubig, ilaw, gastusin sa araw-araw, pamasahe at marami pang iba. May tumigil na jeep kaya agad naman akong sumakay, marami ang pasahero at halos magsiksikan na kami. Kahit gabi na at malamig na sa labas ay ang init pa rin ng pakiramdam sa loob ng jeep. Para kaming sardinas na nagsisiksikan. Maya-maya pa ay may bumabang anim na pasahero kaya naman nakahinga-hinga na rin ako kahit papaano. Napabuntong hininga nalang ako, ang hirap talaga ng buhay kapag mag-isa ka lang.

seryosong tanong ko "Island. Yeahhh, nandito tayo sa isang Isla na malayo sa kabihasnan at ang paraan lang para makaalis sa lugar na ito ay ang dumaan sa malawak na karagatan na iyan or sumakay n chopper." nakangiti nitong sagot sa akin

"My dad made him and Maya. Their service is greatly needed back home. They're here for me, too. I needed them, too." Ngumiti ito. "You surely are." Sabay na silang pumanaog sa hagdan. Si Maya na lamang ang naabutan nila sa may salas. "Where are the others?" tanong niya. Hindi maikakaila sa mukha nito ang sinusupil na mga ngiti. Tumikhim ito at dinampot ang shoulder bag na nasa cenfer table. "Nasa van na. Iyon ang gagamitin nating sasakyan. Tayo na lang ang hinihintay," wika nito at nauna nang lumabas.

Pagpapatigil ni Laishia sa amin na maglakad. Wala na rin kaming nagawa pa kundi ang sumang-ayon na lang din. Tama rin naman si Laishia, kung lalayo pa kami baka pagbalik namin sa kotse. "Maaari na bang maligo? Nababanas na talaga ako 'e. Sobrang init naman ng panahon at saka 'yong ihip ng hangin tinatawag na ako. Diyan na kayo at mag-usap nang masinsinan. Baboo!" Nagsimula na itong mag-alis ng kaniyang damit at mabilis na tinakbo ang malayong pagitan niya ng dagat.