Voyage In Tagalog 소설 & 이야기

Hindi ko alam kung maiinis ako, magseselos, masasaktan o maawa rito. "Saan sila papunta?" Tanong ko. Gusto kong malaman kung bakit at paano nangyari ang lahat. "Base sa mga nangyari, mukhang papunta ang dalawang ito sa Tagaytay dahil malapit sa Tagaytay ang pinangyarihan ng aksidente. Mukhang iniwas ni Maru ang sasakyan upang makaiwas sa isang truck, kaso ay hindi niya napansin na may puno sa pinalikuan niya. O marahil mas ginusto niyang doon mabangga ang kotse dahil mas malaki ang tyansa na makaligtas sila sa aksidente." Mahabang paliwanag nito.

Pagkababa pa ni Lex at Maximino mula sa sasakyan ay kaagad silang sinalubong ng dalawang tauhan ni Señor Maximo at iginiya sila patungo sa sala kung saan naghihintay ang matandang Salvador. Nang nasa harap na sila ni Señor Maximo ay kaagad na yumuko si Lex upang magbigay-galang saka nagsalita. "Good evening, Señor. Just as what you asked me, I brought Maximi---" ngunit hindi na natuloy pa ni Lex ang sinasabi nang biglang magsalita si Maximino na bahagya niyang ikinagulat. "What is it this time, old man?"

Pagkalabas ko sa banyo ay panay ang titig ni vrion sa katawan ko. "What?" sabi ko at agad siyang umiwas ng tingin "Let's swim?" yaya ko sa kaniya "Sure." sabi niya at ngumiti Agad kong kinuha si pechie at pecha. Nagmamadali pa ako papuntang dagat. "Be careful." rinig kong sabi ni vrion Ibinaba ko si pecha at pechie. Agad akong lumusong sa dagat.

Dali dali kong inayos ang aking sarili at agad na umalis bitbit ang painting ni Mutya na may larawan ko. Natagpuan ko na lang ang aking sarili na nagd-drive patungo sa Batangas. Sa lugar kung saan ako nanatili nung panahong hindi pa ako nakakakita. Gabi na ngunit hindi na ako makakapaghintay pa na muling balikan ang lugar na yun. Kailangan ko lang kumpirmahin ang hinala ko. Dahil sa traffic ay inabot din ako ng mahigit dalawang oras sa biyahe bago nakarating sa aking pakay. Pagdating ko sa resort ay maliwanag pa rin ang paligid kahit gabi na dahil sa mga ilaw sa paligid at may mga turista na namamasyal rito.

At nang makapasok na ang tatlo ay sunod na pumasok ang yaya saka siya. Inalalayan siya ni Selim na pumasok sa loob ng sasakyan saka ito sumunod sa kanya. Mabuti na lang talaga at sumama si Selim. She really didn’t expect him to come with her here in the Philippines. Kasi hindi ito nakakaintindi ng Tagalog! Ang tagalog na tanging alam nito ay pagmumura… which was ‘tang ina.’

Pambayad ng tubig, ilaw, gastusin sa araw-araw, pamasahe at marami pang iba. May tumigil na jeep kaya agad naman akong sumakay, marami ang pasahero at halos magsiksikan na kami. Kahit gabi na at malamig na sa labas ay ang init pa rin ng pakiramdam sa loob ng jeep. Para kaming sardinas na nagsisiksikan. Maya-maya pa ay may bumabang anim na pasahero kaya naman nakahinga-hinga na rin ako kahit papaano. Napabuntong hininga nalang ako, ang hirap talaga ng buhay kapag mag-isa ka lang.

seryosong tanong ko "Island. Yeahhh, nandito tayo sa isang Isla na malayo sa kabihasnan at ang paraan lang para makaalis sa lugar na ito ay ang dumaan sa malawak na karagatan na iyan or sumakay n chopper." nakangiti nitong sagot sa akin

"My dad made him and Maya. Their service is greatly needed back home. They're here for me, too. I needed them, too." Ngumiti ito. "You surely are." Sabay na silang pumanaog sa hagdan. Si Maya na lamang ang naabutan nila sa may salas. "Where are the others?" tanong niya. Hindi maikakaila sa mukha nito ang sinusupil na mga ngiti. Tumikhim ito at dinampot ang shoulder bag na nasa cenfer table. "Nasa van na. Iyon ang gagamitin nating sasakyan. Tayo na lang ang hinihintay," wika nito at nauna nang lumabas.

Pagpapatigil ni Laishia sa amin na maglakad. Wala na rin kaming nagawa pa kundi ang sumang-ayon na lang din. Tama rin naman si Laishia, kung lalayo pa kami baka pagbalik namin sa kotse. "Maaari na bang maligo? Nababanas na talaga ako 'e. Sobrang init naman ng panahon at saka 'yong ihip ng hangin tinatawag na ako. Diyan na kayo at mag-usap nang masinsinan. Baboo!" Nagsimula na itong mag-alis ng kaniyang damit at mabilis na tinakbo ang malayong pagitan niya ng dagat.

Chapter fifty three "Ang ganda!" Malamig na simoy ng hangin, hindi katamtaman na init at ang napakagandang paligid ang unang bumungad sa amin pagkalabas namin ng eroplano ni gwapong driver. "Na saan tayo?" Lumingon ako kay gwapong driver na nasa gilid ko. "Bohol..." "Bohol? Sa Visayas o Mindanao?" Sigurado akong nasa Visayas o Mindanao na bahagi ang Boho dahil sigurado akong Hindi aabot ng tatlong oras ang byahe namin patungo rito.