Novel & Cerita Walking In The Distance

Ang sakit na nararamdaman niya ay parang isang sugat na hindi kayang pagalingin agad. Habang si Maya at Ava ay nag-uusap, si Ash naman ay naglalakad sa mga kalye na tila wala sa sariling mundo. Ang mga mata niyang malalim ang iniisip, hindi makapaniwala sa nangyari. Ang totoo, hindi pa rin niya kayang tanggapin na siya ang unang nagtakda ng distansya. Napansin niyang habang lumalayo siya kay Maya, nararamdaman niyang ang sakit na dulot ng kanilang pagkalayo ay gumugugol sa kanya. Hindi niya kayang makita si Maya na nasasaktan dahil sa kanya.

“I'm not angry just because of that, Amalia . . .“ wika niya sa madiin na boses. Bigla namang nagtayuan ang aking mga balahibo. Grabe 'yong boses niya, nakakapangilabot. Nakita kong tumayo siya mula sa pagkakaupo sa kaniyang swivel chair. I saw him walking towards my direction. Nang makitang lalapit siya sa akin ay napaatras ako, pero dahil nga maliit na ang espasyo rito, hindi ako makaatras ng malaki. Nagulat ako ng bigla niyang inilapit sa akin ang mukha niya. Shit! Naamoy ko na ang kaniyang mabangong hininga at napakahalimuyak na pabango, sa sobrang lapit namin sa isa't isa. Isang usog na lang ng mukha niya ay mahahalikan na niya ako. Napalundag ako ng bigla siyang magsalita.

“Walking distance.” Doon na nalaglag ang aking panga. Kasi kung walking distance lang naman ay bakit hindi kami nagpunta roon kahapon? Naiintindihan ko naman na gusto niyang magpahinga muna kami after naming mamili ng mga kakailanganin namin. Pero kung walking distance lang naman pala, bakit hindi na lang namin ‘yon pinuntahan kahapon kaysa ‘yong nakatunganga naman ako mahapon?

Masyadong sigurado. Bigla niyang naisip na baka hindi sapat ang layo ng villa. Dahil kilala niya ang kapatid niya. Kapag may sinabi si Alejandro, ginagawa nito. At sa kung anumang paraan, kahit napapaligiran sila ng dagat at milya-milyang distansya, pakiramdam ni Aldous ay unti-unti nang papalapit ang anino ng kanyang kapatid. Parang nagsisimula na ang countdown ng dalawampu't apat na oras, at sa bawat segundong lumilipas, mas lumiliit ang oras nilang tumakbo.

wa epek pa rin. "Ano ba san mo ba ako dadalhin? parang ang layo na ng nilalakad natin ah?" tanong niya muli rito. habang naglalakad sila ay palakas din ng palakas ang musika na naririnig niya. Looking back as lovers go walking past All of my lifeWondering how they met and what makes it last If I found the place Would I recognize the face Something's telling me it might be you

tinibayan ko ang loob ko para salubongin ang mga titig nito. I hold my breath and wait for his reply, and after some time had passed, he sighs and finally nodded. Sa ilang minuto naming paglalakad ay hindi ko pansin ang pag layo namin sa mga Cottages na naroon. His calming presence makes me slowly close my eyes. Bawat hakbang ko ay may kasiguradohan at hindi nais magkamali. Nang marating namin ang Isang malaking puno ay huminto ito sa paglalakad at tinanaw ang mga Cottage sa malayo. Two hands slide down at the back of his pocket and slowly look down at me over his shoulder.

Ngunit kalahating distansiya na ang nalalakad ko ay nakasunod pa rin sa likuran ko ang van na mabagal lamang ang patakbo. Bigla akong kinabahan. Baka naman natunton na ako ng taong nagpapapatay sa akin. Hindi lamang magawang makalapit sa akin ng van dahil hindi lang naman ako ang naglalakad sa gilid ng kalsada. At isa iyon sa ipinagpapasalamay ko. Dahil kung nag-iisa lamang ako na naglalakad ay tiyak kanina pa nila ako naipasok sa van nila.

“Kasi dito, kahit gaano ka kalayo sa city, kitang-kita mo pa rin lahat. Pero hindi mo na ramdam ‘yung ingay. Parang… you can watch everything from a distance, pero hindi mo kailangang sumali sa gulo.” Napangiti si Veronica. “Para kang nagfi-philosophy sa kalagitnaan ng gabi.” Tumawa si Eros. “Sorry, napasarap lang. Pero totoo, e. Minsan, ‘yun ‘yung kailangan natin—‘yung distance para mas ma-appreciate natin lahat.” Tahimik lang siya, pero may kurot sa puso niya. Totoo ‘yung sinabi ni Eros. Minsan, kailangan mo lang talagang lumayo para makita mo kung saan ka na talaga.

Parang may nagising na kung ano sa pagkatao ko dahil sa pagdampi ng labi namin ngayon. Gusto ko nang ilayo ang labi ko ngunit hindi ko magawa. Ngunit ang inaasahan kong mabilisang halik ay parang nagpasyang mag over time! Isa, dalawa, tatlo, apat na segundo na ang lumipas at nakadikit parin ang mga labi namin. Para akong naging estatwa! Sht this can't be happening!!!

sabi ni Jarred, ang boses ay may kalakip na lakas, ngunit sa mga mata ni Veronica, may nakatagong pangarap na tila hindi pa natutugunan. At sa mga salitang iyon, naging malinaw ang isang bagay: Ang distansya ay isang paraan ng paghahanda. At ang bawat hakbang na kanilang tatahakin ay hindi para pagtakpan ang mga tunay na damdamin, kundi upang makita kung paano pa nila mapapalalim ang koneksyon sa kabila ng kontrata—at sa huli, ng mga pag-aalinlangan na maaari nilang iwanan.