Waves Of Memories Novels & Stories

Inangat nito ang kamay at maingat na pinunas ng hinlalaki ang luha sa kabila niyang pisngi. Hinawakan niya ang kamay nito at dinama sa kaniyang pisngi habang nakatitig sa mga mata nito at patuloy sa paghikbi. "Raven, leave all the memories…" nakangiti, ngunit napakalungkot nitong anas. "Pull back the anchor and start sailing towards the future. And if you miss me with every distance you take, don't try to look back. Simply keep your eyes open and whisper my name into the wind and let it carry all the memories away until they disappear and make you forget…" Nag-ulap sa luha ang mga mata nito.

“Whatever it is, just tell me.” Binuksan niya ang folder bago tumingin sakin. “Your recent scans… show memory suppression beyond standard trauma. Some neural pathways are actively blocked. May triggers na pwedeng mag-activate sa’yo.” Parang may dumaloy na malamig na tubig sa dibdib ko. Blocked? Triggers? “Triggers?” tanong ko, halatang pilit kontrolado ang boses ko. “Yes. Music. Places. Faces. Anything emotional or connected to past events can trigger partial recollection.”

It has been five years… At ang tanging tira na tanda ng isang gabing nawala siya sa kanyang sarili ay ang anak niya. Arianna has been trying to remember that night. Pero parati siyang bigo. Her memories of the man were vague. Malabo pa sa stagnant water ng poluted na ilog. Alam naman niyang may paraan para malaman niya kung sino ang kasama niya nang gabing iyon. CCTVs were everywhere. Pero mas pinili niyang hindi alamin kung sino ang taong iyon. For one reason, she was afraid na baka married man ang nakasama niya. Secondly, ayaw niya ng komplikasyon sa buhay nila ni Maliah.

Umalingawngaw ang mahina nitong paghilik pagkalapit niya. “I’m home…” Lumapit siya rito at inalis ang mga nagkalat sa buhok, “It’s so nice to be back in your arms where I only belong.” He continues stroking her hair using his slender finger. “I have so much in my head right now and I wanted to talk to you about it, but I can’t. I can’t let feel how awful and bitter my life has been. I can’t let you carry the burden that I’ve been carrying since time immemorial on my shoulder. It’s very painful and lonesome where I am before I met you. The memories that hang heaviest are the easiest to recall. They hold in creases and ability to change my life, organically, forever. Memories do not always sof

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can't remember those five freaking

‘Baka nakakalimutan mo Haera na may-ari ng kompanya iyang fiance mo. Napanguso ako. Ilham still my fiance pero talagang nasasanay na kaming pareho na ipakilala sa ibang tao na mag-asawa kami. Sabi ni Ilham, ikakasal na sana kami noon kaso nangyari ang aksidente na kinawala ng memorya ko. Naisip niyang huwag munang ituloy ang kasal namin hangga't hindi pa bumabalik ang memorya ko. I have a Retrograde amnesia. When you have retrograde amnesia, you lose existing, previously made memories. This type of amnesia tends to affect recently formed memories first. Older memories, such as memories from childhood, are usually affected more slowly. Hindi ko alam kung babalik pa ba ito dahil ang sabi ng do

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

Memory after memory—flooding in like a cruel reminder of what I had… and what I may have already lost. Naalala ko ‘yung gabi sa BGC, 'yung unang beses ko siyang nakita. Sa dami ng tao, siya lang ang nakita ko. Sa dami ng ingay, boses niya lang ang tumagos. And I knew—fuck, I knew—from that moment on, I’d never be the same.

Tumango lang siya sa akin hanggang sa makababa ako ng sasakyan. I waved my hand as I watched his car gone from my sight. I thought the night of the encounter with him was my best memory but it turned out to be my nightmare. Nabalik ako sa pag-iisip sa nakaraan nang makita muli sarili sa salamin. It has been a week since the talk with him but until now I was still haunted by his gesture. How he moved closer to me and whispered those words in my ears. Pilit ko man iwaksi sa isip na hindi ko dapat isipin ay hindi ko magawa. I should be more careful from now on.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.