What Do You Think Makes Us Free の小説・ストーリー

sabi niya sa 'kin. "Clinton, we have our own choice. We're humans: we have heart, mind and soul. We are free to be love by someone we love. We don't have to be stuck in this kind of life." "I know, Canada. I know, but what about their dreams for us? They only want is to give us the best life they earned and work hard for," depensa naman niya.

"Hindi, hindi naman. Ang Green River Pack, na aming pack, ay itinuturing na pinakamalakas sa bansa. Ngunit hindi lang lahat tayo ay mandirigma at mandirigma. Naniniwala tayo sa demokrasya at kalayaan, at hindi tayo mahigpit na humahawak paniniwala o tradisyon tulad ng ginagawa ng ibang grupo." Naintriga si Azure. "Anong ibig mong sabihin?" "Well, halimbawa, hindi kami naniniwala na ang ranggo ang batayan para sa paghusga sa mga kakayahan ng isang tao. Hindi namin pinipilit ang lahat na mag-aral at magsanay upang maging makapangyarihang mga lobo. Naniniwala kami na ang bawat isa ay may karapatang pumili ng kanilang sariling landas, kung iyon ay upang maging isang makapangyarihang manlalaban o

Mula ng mamatay si mama ay parang binawian na rin ako ng karapatan na maging masaya. Kailan ba ako sasaya? Kailan ba ako makakaramdam ng kalayaan? Kasi para sa akin ang totoong kasiyahan at kalayaan ay yung wala kang takot na mararamdaman sa isang bagay. Yung hindi sasagi sa isipan mo ang kung ano ang pwedeng masamang mangyari sa isang bagay paghinawakan o inangkin mo ito.

Kusa akong napatitig doon nang mabasa ko. ‘The Price of Freedom’. Napangiti ako nang mapait. Hindi ko alam kung pabor ba sa akin ang araw na ito pero para kasing sumasalamin ang mismong theme sa sitwasyon namin ngayon ni Caleb. In order for us to gain our freedom, he chose to give up all his wealth. O baka naman nangongonsensya ang panahon sa akin? Ipinagwalang-bahala ko na muna ang tungkol doon at sinimulan ko ang sketch.

"Kung susuko tayo, wala talagang mangyayari. Sa pagkamit ng kalayaan, kailangan nating magbayad. Dugo at buhay ang kabayaran. Tapang at dedikasyong makalaya ang ating puhunan." Hindi ko alam kung paano ko nasasabi ang lahat ng ito pero ang sarap sa pakiramdam na may ipinaglalaban akong tama. Iyong alab ng damdamin ko, nararamdaman ko. Pero natatakot din ako na baka bigla itong sumiklab at kapahamakan ng mga mahal ko na naman sa buhay ang dulot ng lahat ng ito.

Sana malaman niya na hindi lang nang dahil sa isang sorry ay ayos na. Kahit na gusto ko ring iparamdam sa kanya no'n ay parang hindi ko kaya. Hindi ko maisip at sumagi sa isipan ko na gawin din ang bagay na 'yon sa kanya. Dahil alam ko, alam ko kung kung anu-ano ang mga pumapasok sa isipan kung sakali 'mang may gawin sa 'yo ang isang tao. It's so funny how other people can freely do it without thinking about what might be our feeling would be in the end, while we, cannot. How easy for them to do it.

(Abby) The first step of freedom is when we understand that our thoughts create our life. What you think is what you manifests. And I want my self to be free. To free from the things that bothers me. At para tuluyan akong makalaya, kailangan ko rin palayain ang mga salita na matagal ko nang gustong pakawalan. A single thought whether positive or negative, becomes a powerhouse when we believe it.

Price of freedom. To be free from chains, regrets, and unanswered questions. Freedom equates to a bird that can freely spread its wings in an open sky, wide awake without missing the beauty of journey while reaching for its own destination. Too sweet to imagine, too bitter to dream of. It's such a bittersweet reality of freedom. You will only get a taste of it when you lost something. One that unlocks the cages. A reminder that when freedom unleashes, there will always be someone powerful behind it who controls liberty like a game.

“Minsan lang talaga, parang ang hirap tanggapin na kailangan nating isakripisyo ang ating kalayaan sa ngayon para sa kalayaang pangako ng hinaharap. Gusto ko na sanang makalabas nang walang kasama, bumili ng pagkain sa palengke nang hindi lumingon sa likod sa bawat hakbang, o dalhin si Cael sa pampublikong parke nang walang kaba sa dibdib. Parang nakakulong tayo sa sarili nating kaligtasan.” Inabot niya ang aking mga kamay at pinisil ito nang mahigpit, ang kanyang mga palad ay mainit at puno ng lakas na tila ibinibigay niya sa akin. “Tingnan mo ang paligid natin, Sophia. Hindi ito pagkakakulong—ito ay proteksyon. Ang tunay na pagkakakulong ay ang panahong kasama mo pa siya, kung saan wala ka

Everybody has the right to choose, but not everybody is given the privelege to benefit with the choices they have. I used to think that our life will be in the right place when we choose what is right. But, for the people like me, who have this disgusting job and unwanted situation, whatever decision we make... we will never be in the right place... because the decision we made... was forbidden... to begin with.