With A Smile Tagalog Version นิยาย & เรื่องราว

——— *alarm clock snoozing* AIDAs Ang ingay. Minulat ko na ang mga mata ko para patayin ang phone ko na nag-a-alarm. What a good morning. I couldn't help but, smile to what happened to me and that Perv last night. We had a great night together. Teaching him a lot of tagalog words was fun. I turned around to see him nang nawala ang ngiti sa mukha ko dahil wala siya sa tabi ko. Where is he?

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Just call a cab, I have to take her home. " Mai's..." Nag-aalangan ang tingin sa kanya nito. ( But..) " Je suis son petit ami. Avez-vous un problème avec ça?" unti-unting nadadagdagan ang nararamdamang inis sa guard. (I'm her boyfriend, do you have a problem with that?) Hindi naman na nagsalita pa ang guard at sumunod na lamang sa inutos niya.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Three days lang naman siya sa Singapore pero bakit parang feeling ko matatagalan siyang umuwi? "Promise?" tanong ko sa kaniya. Ngumiti naman siya bago tumayo at hinalikan ako. "I promise," nakangiting sambit niya. "I love you!" Hinalikan ko naman siya pabalik. MAAGA akong gumising nang wala na si Lanche sa tabi ko. Agad naman akong nalungkot ng makita ko ang notes na nasa mesa ko. "I love you, hon!" nakasaad sa sulat. Kaya naman napangiti ako.

Napakagat ako ng labi. "You want it that much, hm?" his soft voice echoed into my mind. Lalo lang akong nalunod sa aking pagnanasa ng dahil doon. "Please..." pagmamakaawa kong sabi. "I'm not yet done with the teasing, baby." Napakagat ako ng labi ng bumaba ang kanyang halik.

Tahimik naming sinimulan ang pagkain. He poured a wine on my glass. "Cheers," aniya. Itinaas ko naman ang akin para makipag cheers sakanya. Tapos na kaming kumain nang maramdaman ako ang tawag ng kalikasan. "Sa'n ang cr nila dito?" tanong ko sakanya. "Why?" "Anong why? Ano bang ginagawa sa cr?" kunot noo kong tanong. "Pee or poo–"

Parang naramdaman kaagad ni Miguel ang emosyon ng dalaga kaya nag-alala ito. "Please, honey... stop your tears from crying. Ang layo mo sa akin ngayon para yakapin kita at aluin." pakiusap ni Miguel. "Promise... after the event, I'll find ways to be with you, just don't cry. Please?" nag-alala ang boses nito sa kabilang linya.

“Bakit?” “Surpresa iyon. Malalaman mo kapag nakita mo na sila,” sagot ni Jace, at ngumiti ang bata bago sila muling nagyakapan. Nakaramdam si Jace ng matinding emosyon na tila isang ama lamang ang makakaranas, at para sa kanya, iyon ay isang magandang bagay.

Syempre, sunod-sunod ang mga papuri. “Congrats!” “Congratulations!” “Deserve!” “Walang katulad talaga!” “Masked Singer lang malakas!” Napairap ako. Bwisiiiit!! Nakaka-high blood! “Maraming salamat sa inyong lahat. Sobrang overwhelming po ang suporta niyo sa akin. Sana ay huwag niyo po akong iiwan,” pa-humble niyang wika na parang may halo pang iyak-iyakan sa boses.