Worries Novels & Stories

Inilagay niya sa likod ng tenga ko ang pirasong buhok na kanina pa nakaharang sa mukha ko. "So, I've been worried about you for nothing? Akala ko mapapasagot pa ako sa nanay mo dahil sa masasakit na salita niya tungkol sayo." Napakunot ang noo ko. "And why you should be worried about that?" Sandali siyang natahimik. Tumingin siya sa akin. "You been stressed out. About that issue. Alam kong iniisip mo rin iyon. So instead of comforting you, your mom curse and blame you. That's what I'm worried about."

Parang namimihasa na ang isang ito at panay na ang utos sa akin. Pagkatapos kong ibalot ang pinamili ay nagsimula na kaming kumain at naalala ko ang interview na kapalit ng pagiging mag-jowa namin. "Kumusta na pala 'yong interview? Tapos na ba?" pasimpleng tanong ko. "You worry too much." May mapaglarong ngiti sa kanyang labi. "Pakiramdam ko tuloy ay mas nag-aalala ka pa sa interview kaysa sa akin."

I am happy but worried at the same time. Alam ko na isang hindi magandang pangitain ang mapalapit kay Halex. He spells trouble. Hindi ko na rin nagugustuhan ang nararamdaman ako. Aminin ko man o hindi ay alam ko na may unti-unting umuusbong na akung ano sa dibdib ko. Ayokong palakihin yun at gusto kong mawala yun bago pa lumago.

Sagot pa nito. " Paano nalang kung magrequest siyang kausapin ako?" Wala sa sariling kinagat-kagat ang mga kuko sa daliri. Ganito siya kapag nati-tense. " Hay naku! You worry too much my friend. Kung meron lang award sa sobrang pagkaparanoid, I'm sure ikaw ang winner." Birong totoo nito sa kanya.

Ramdam na ramdam ko ang concern sa boses niya kaya yung traydor kong mga luha ay nagbabadya na namang maglaglagan. Kinagat ko ang ibabang labi para pigilan ang pagkawala nito. I am totally trembling. Kung di pa siya aalis at magpapatuloy sa pagiging concern niya ay baka tuluyan na 'kong bumigay. Di na ako makasagot. Hirap na hirap na 'ko, kung pwede nga lang lakarin ko nalang pauwi ay gagawin ko. "What's the matter here? Babe? Are you alright!?"

Karaniwang natutulog si Weston na naka-boxers lang. Nakaramdam siya ng company at safety sa mga bisig nito. Ang lahat ng kanyang takot at pag-aalala ay animoy natutunaw. Nakakaramdam pa rin siya ng kaunting kaba, pero sadyang hindi niya ito sinasabi kay Weston dahil ayaw niyang mas mag-alala pa ito. Hindi nagtagal, narinig na niya ang mahimbing na paghinga nito.

Napakasarap sa pakiramdam. "I won't let this happen again. Hinding hindi na. Hindi ko kayang mawala ka. Akala ko kapag lumayo ako kahit saglit, walang mangyayari sayo. But, damn! I'm worried. I'm fucking worried! Kaunti nalang ay mababaliw na ako..." Napapikit ako dahil sa sakit na napagtanto ko sa boses niya. Winawasak ang puso ko, Ric...

Pano kung nagpunta sya sa tito Lawrence nya, tapos nadisgrasya pala sya? No, please. Hindi pa ako masyadong nakakarecover sa nangyari kay daddy at kuya. Ayoko munang madagdagan ang stress ko. Baka naman nalobat lang. It was crazy that when you are in love, you start to worry so much about your significant other.

“Bakit naman? We’re friends, right? And friends worry about each other.” “Iyon na nga ang point ko. We’re just friends. And if you continue to worry about me like this, I can’t stop my heart from racing.” Natutop ko ang bibig ko. “Look. I know you like Iwatani, and I’m just your friend. Alam ko na ‘yon una pa lang. But I can’t stay as your friend if you act like this. Matagal ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na hanggang kaibigan lang ako. Pero kung ipagpapatuloy mo ‘to, hindi ko na mapipigilan ang sarili ko.”

Ngayon ay mayroon na akong pagkakataon ay hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. “Kung ano man ang magiging reaksyon mo sa aking sasabihin ay tatanggapin ko… kahit na ikasasakit ko,” ngumiti ako ng malungkot sa kaniya habang siya naman ay natigilan at biglang pumutla. Ramdam ko ang halo-halo niyang nararamdaman. He is worried, scared, and nervous. Nagtataka rin siya at hindi siya mapakali sa kinape-pwestohan niya.