Novel & Cerita Worries

Parang namimihasa na ang isang ito at panay na ang utos sa akin. Pagkatapos kong ibalot ang pinamili ay nagsimula na kaming kumain at naalala ko ang interview na kapalit ng pagiging mag-jowa namin. "Kumusta na pala 'yong interview? Tapos na ba?" pasimpleng tanong ko. "You worry too much." May mapaglarong ngiti sa kanyang labi. "Pakiramdam ko tuloy ay mas nag-aalala ka pa sa interview kaysa sa akin."

I am happy but worried at the same time. Alam ko na isang hindi magandang pangitain ang mapalapit kay Halex. He spells trouble. Hindi ko na rin nagugustuhan ang nararamdaman ako. Aminin ko man o hindi ay alam ko na may unti-unting umuusbong na akung ano sa dibdib ko. Ayokong palakihin yun at gusto kong mawala yun bago pa lumago.

Sagot pa nito. " Paano nalang kung magrequest siyang kausapin ako?" Wala sa sariling kinagat-kagat ang mga kuko sa daliri. Ganito siya kapag nati-tense. " Hay naku! You worry too much my friend. Kung meron lang award sa sobrang pagkaparanoid, I'm sure ikaw ang winner." Birong totoo nito sa kanya.

Ramdam na ramdam ko ang concern sa boses niya kaya yung traydor kong mga luha ay nagbabadya na namang maglaglagan. Kinagat ko ang ibabang labi para pigilan ang pagkawala nito. I am totally trembling. Kung di pa siya aalis at magpapatuloy sa pagiging concern niya ay baka tuluyan na 'kong bumigay. Di na ako makasagot. Hirap na hirap na 'ko, kung pwede nga lang lakarin ko nalang pauwi ay gagawin ko. "What's the matter here? Babe? Are you alright!?"

Pero ilang beses siyang sumulyap sa akin. Medyo malayo pa ang biyahe papunta ng syudad, pero hindi ko naman maramdaman na gusto kong matulog. There is something that keeps on bothering me, I felt bothered for an unknown reason. Fear is creeping on my system. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Something is really up. Pakiramdam ko ay may mangyayaring masama. But I don't want to overthink, baka napaparanoid lang ako.

Karaniwang natutulog si Weston na naka-boxers lang. Nakaramdam siya ng company at safety sa mga bisig nito. Ang lahat ng kanyang takot at pag-aalala ay animoy natutunaw. Nakakaramdam pa rin siya ng kaunting kaba, pero sadyang hindi niya ito sinasabi kay Weston dahil ayaw niyang mas mag-alala pa ito. Hindi nagtagal, narinig na niya ang mahimbing na paghinga nito.

Napakasarap sa pakiramdam. "I won't let this happen again. Hinding hindi na. Hindi ko kayang mawala ka. Akala ko kapag lumayo ako kahit saglit, walang mangyayari sayo. But, damn! I'm worried. I'm fucking worried! Kaunti nalang ay mababaliw na ako..." Napapikit ako dahil sa sakit na napagtanto ko sa boses niya. Winawasak ang puso ko, Ric...

Pano kung nagpunta sya sa tito Lawrence nya, tapos nadisgrasya pala sya? No, please. Hindi pa ako masyadong nakakarecover sa nangyari kay daddy at kuya. Ayoko munang madagdagan ang stress ko. Baka naman nalobat lang. It was crazy that when you are in love, you start to worry so much about your significant other.

"Let's not worry about that and just enjoy each other's company one day at a time, Phill. Worrying about something we can't even see can hinder us from living a life that was designed for us." Hindi ito nagsalita at nanatili lang na nakatitig sa kaniya. Pero makaraan pa ang ilang sandali'y nagpakawala rin ito ng buntonghininga bago muling nagsalita. "You're right. Hindi ko alam kung bakit ako nag-aalala nang ganito." "You're worried to lose me again, I got that," aniya na hinaluan ng biro ang tono. "Pero hindi na kita tatakasan; nangako na ako, hindi ba?"

Iyon lang ang masasabi nito? “Kaya mo ako pilit na iniiwasan, kahit na alam mo na ang totoo? You’re worried na magagalit ang kapatid mo?” tila natatawa pa nitong tanong. Napanganga siya sa sinabi nito. Hindi siya makapaniwala na gan’on ang iniisip ng lalaking ‘to! Worried? Ha! Worried is not even the right word to use! Para na rin nitong sinabi na may ginagawa silang kababalaghan sa likod ng kapatid niya!