Wronged Novels & Stories

Inis na inis na nga siya dahil sa mga empleyado ng mall na ito at ngayon ay binangga pa siya. Napahawak siya sa sintido at tumingin sa taas habang natatawa ng pagak. Frustrated na frustrated na siya sa mga nangyayaring kamalasan sa araw niya ngayon kaya konting pagkakamali lang ay ginagawa na niyang big deal. "Why don't you---" "I'm so sorry Mr., I was in a hurry that's why I didn't saw you,"

“You’re the one who should talk to your fiancee for what she had done to my fiancee. Bakit kasi hinahayaan mo na makawala ang babaeng ‘yan?” “What did you say?” Umigting ang panga ni Aaron. “So it’s my fault now…? Ako na naman ba ang mali?” “Yes.” Walang preno na saad ni Jacob na mas nagpagalit kay Aaron. “Why ask me? You know you’re the one who’s always wrong.” Aaron scowled. “Ah, right…’cause you’re the one who’s always right? Fuck it.” “Why? Can’t accept the—--” Aaron punched Jacob in the face.

Iniwas niya ang tingin saʼkin saka ako tinalikuran. Gusto kong tawagin siya at yakapin. I want to say sorry for everything. Kung sakaling may nagawa man ako na ikinasama ng loob niya, willing naman akong humingi ng tawad at akuin ang mga naging kasalanan ko. Marunong naman akong tumanggap ng pagkakamali kaya lang, wala naman siyang sinasabi kung bakit.

"Hayaan mo akong maging masamang tao. Oras na para manipulahin ang uri ng matamis na fruit wine na may malakas na epekto ng pagkaantala." Sa sandaling naisip ni Travis ang katotohanan na maaaring kumilos nang walang ingat si Hailey pagkatapos malasing, nahaharap siya sa isang dilemma. Gayunpaman, ang posibilidad na maihayag ni Hailey ang katotohanan ay nagbigay sa kanya ng isang malakas na tukso. After thinking about it, he said helplessly, “She’s the type of person who will forget what she did after 1.3 ounces of wine. Huwag mo siyang bigyan ng sobra."

Maya-maya pa'y naramdaman kong pinihit niya ang doorknob kaya't mabilis akong tumayo at hinintay ko siyang lumabas. "What the hell is wrong with you?" singhal niya saakin na siyang ikinagulat ko. " Ako na nga 'yong humingi sa'yo ng sorry dahil sa maling reaksiyon ko di'ba? Bakit nandito ka pa rin at nagpupumilit na humingi saakin ng sorry?" Muling singhal niya. "Dahil-"

mariin at sarkastikong tanong ni Lauren, bawat salita ay may talim. "Bakit parang apektadong-apektado ka? Di ba tatlong araw pagkatapos ng nangyari sa atin dito, pinalayas mo ako? Sinabihan mo akong malaking pagkakamali ang lahat. Sabi mo, rules are rules. Propesor ka, estudyante lang ako." "Lauren, I did that to protect—"

Bahagyang kumunot ang noo ni Sebastian, nanatiling seryoso ang mukha. "Ano sa palagay mo ang ginagawa mo?! Aalis ka na lang nang walang ginagawang hakbang sa kasalanan mo!" Napakurap si Crystal. "Ako? May kasalanan?" Mabilis niyang itinuro ang nagkalat na divider sa sahig. "Sir, tingnan n'yo naman. Ako rin ang biktima! Bumagsak ako, napahiya ako, muntik pa akong atakihin sa puso. Feeling ko ako ang dapat humingi ng danyos!"

I know the probability of meeting him today is too small but I can't help but to overthink. Hinilot ko ang sintido ko. Tapos nalaman ko pang hindi ko pala kotse 'yon, talagang kotse ni Zillan 'yon at ako ang nagkamali. Freya and Zoey used my car since they don't have me and thought that I left already in a taxi. Nakakahiya, nakakahiya talaga! Ni hindi ko matignan ang sarili ko sa sobrang kahihiyan.

Isa nang aura ng CEO kaharap ang isang empleyado, katulad ng una naming pagkikita bilang driver niya. Hindi ko rin maiwasang maguilty sa nangyari, sabi na eh pagsisisihan niya talaga. Kalaunan, isang malamig na tinig niya ang bumasag sa katahimikan. “Kung ano man ang nangyari kagabi, nais kong kalimutan nalang natin. Isa yong… malaking pagkakamali… Salamat dahil… hindi mo sinamantala ang pagkakataon.”

“Oo naman. Hindi basehan ang isang pagkakamali para sukuan ang anak na magsumikap pa rin para makuha muli ang tiwala ng magulang. Kung ako siya magiging proud ako kasi may anak akong palaban at hindi basta sumuko sa buhay pagkatapos ko itong palayasin sa aking poder. Katalina, isang kang inspirasyon. Payakap nga ulit.” Nagtawanan na lang sila nang iminuwestra ni Angielyn ang mga kamay nito at ang anak ang yumakap sa kaniyang tiya. Pero nagkamali ang kaniyang tiya dahil wala na itong kuwenta para sa kaniyang ama. Halos mapayakap siya sa kaniyang mga tuhod dahil sa sari-saring nararamdaman na halos hindi niya makaya.