لطيف นิยาย & เรื่องราว

ลิลลี่ส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม "ขอบคุณครับ"ไบรอันยิ้มมุมปาก "แต่งเมื่อไหร่อย่าลืมชวนก็แล้วกัน"จอห์นตบไหล่เพื่อนเบาๆ "อืม"ไบรอันพยักหน้ารับ

นี่มันออแกนิกฟอร์มโคฟาร์มชัด ๆ “พี่ว่ารอบนี้กลิ่นปุ๋ยแรงไปหน่อยนะ ฮึ ๆ” ริมฝีปากชมพูเม้มเข้าหากัน ก่อนจะเอามือปิดไว้ เพื่อไม่ให้เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกไป

‘สบายดี ขอบคุณนะที่เป็นห่วง’ “ขาของคุณ… ไม่เป็นไรใช่ไหม” ‘ไม่นะ ตอนนี้เดินได้คล่องเลย’ “ดีแล้ว ฉันโทรมารบกวนแค่นี้แหละ”

“แล้วเป็นแบบไหน” “สุภาพ อ่อนโยน อบอุ่น แล้วก็ขี้อาย ขนาดแค่โดนเอมหอมแก้มยังหน้าแดงเลย แต่ดูตอนนี้สิคะหื่นและสัปดนยังกะอะไร”

“นิดหน่อยแต่น่ารักดีค่ะพี่ชอบ ดูเป็นยัยหื่นตัวอ้วนพุงห้อยดี” #SHUTTER END #PADLOM TALK ...OoO

หลี่ชิงเอ่ยเสียงนุ่มนวล อาเฟยหยิบตะเกียบคีบชิ้นสีชมพูสวยเข้าปากเคี้ยว เปลือกห่อนุ่มละมุน ไส้ในหอมหวาน หอมเหมือน...

ก็ไม่ได้ปัดมันออก ฉันรู้สึกลำคอตีบตัน แต่ฉันก็ยังยิ้ม รอยยิ้มสุภาพ แหลมคม "พักผ่อนให้มากๆ นะ ลิเดีย ความอ่อนเพลียมันทำให้คนพูดอะไรได้เรื่อยเปื่อย"

//ทำไมช่วงนี้เค้าดูใจดีกับฉันจังเลย// ปรารีถือโอกาสหยิกแก้มของเขาเล่นเบาๆสองข้างในขณะทีเธอดีใจและลืมตัวเล่นกับเขาไป “ปล่อย..หน้าฉันได้แล้ว” //กล้าเล่นแบบนี้แล้วเหรอ//

“ทะลึ่ง!” “ก็ ‘เมีย’ สวยนี่” เขาตอบกลับเย้าหยอกแกล้งให้บูรณิการ์เขินอายตนหนักกว่าเดิม ก็เธอกำลังเขินเขาอยู่เขามองออก สองหูของเธอที่มีผมทัดหูนั้นแดงลามไปถึงแก้มทั้งสองข้างที่ไร้เครื่องสำอาง ผิวของเธอช่างเนียนลออดีเหลือเกินเมื่อไม่มีเครื่องสำอาง ดูสดใสไร้เดียงสาเหมือนร่างก ายของเจ้าของที่ไร้เดียงสายามถูกคนเถื่อนอย่างเขาแตะต้อง

“ไม่ต้องร้องไห้แล้ว...ยูมิ” “ไม่เอาชื่อนี้ค่ะ” “ทำไม น่ารักออก” “แต่ฉันไม่ชอบ”