لطيف นิยาย & เรื่องราว

"ไม่เป็นไรจ้ะ เหนื่อยไหมเดี๋ยวพี่ลงไปซื้อน้ำหวานมาให้" "ขอบคุณค่ะ" น้องเยลลี่ยิ้มกว้างน่ารักเหมือนสาวญี่ปุ่นคิกขุอาโนเนะจนอดยื่นนิ้วไปแตะแกมไม่ได้

ฉู่ลี่เหยียนยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู “อืม...ก็อาจจะจริงของเธอนะ” เธอรินนมใส่แก้วทรงสูงจนเกือบจะล้น แล้วก็เริ่มมองหาคุกกี้หรือขนมอะไรก็ได้ที่หวาน ๆ มากินคู่กัน ท้องไส้ของเธอในตอนนี้มันปั่นป่วนไปหมด และร่างกายก็กำลังต้องการน้ำตาลอย่างเร่งด่วนที่สุดเพื่อให้รู้สึกดีขึ้นมาบ ้าง

“แล้วตาหวานบอกคุณย่าว่ายังไง” “...ไม่มาค่ะ” คำตอบสั้นๆ เหมือนจะทำให้ลมหายใจเขาสะดุดไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกในเวลาต่อมา “ปกติรอบเดือนมาวันที่เท่าไหร่”

ไลก้าแกล้งยิ้มมุมปาก ซันเดย์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ดวงตาฉ่ำเยิ้ม ปากสีเชอร์รี่เม้มเข้าหากันอย่างขี้อ้อน “แล้ว... พี่ไม่ชอบให้ซันพูดหวาน ๆ เหรอคะ?”

อั้มกอดร่างเพรียวนั้น แล้วจุ๊บแก้มซ้ายขวา แม้จะเปรอะไปด้วยลิปสติก แต่หวานใจก็ยังยิ้มและไม่ได้เช็ดออก เธอย่นจมูกน้อยๆ อย่างเขินๆ ​“แหม...ก็งามเป็นปรกติอยู่แล้วล่ะพี่อั้ม อิอิ” ​“อะไรๆ ของพี่หวานเค้า ก็ใหญ่เป็นปรกติอยู่แล้วล่ะพี่อั้ม”

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

​อะไรยะ ​อิอิอิ ​ขำอะไรยัยแก้มหอม ​ขำคนกำลังจะดังแทนเฮา ​ไม่ชอบเลย นี่แทบจะไม่อยากเล่นเฟซ เล่นไอจีล่ะ ลงรูปอะไรก็มีแต่คนเมนต์นั่นนี่เยอะแยะ ​ชอบหรือซัง (ชัง) ​ ​ตอบไปทางนั้นเงียบกริบ จันดาลีเลยส่งข้อความไปต่อ ​

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางลูบผมฉันอย่างเบามือ “ขอบคุณพี่เหมือนกันค่ะ ที่เข้าใจความหมายแฝงในคำแนะนำของหนู หนูรักพี่นะคะทูนหัว” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม

ท่านยกมือลูบหัวลูกชายด้วยความรัก เสือเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด เพราะค่อนข้างกระด้างเย็นชา ต่างจากสิงค์ที่มีแต่คนรักคนเอ็นดู เพราะอ่อนโยนขี้เล่น แต่ตอนนี้เสือคนนี้คงจะมีความสุขสักที

ลูกแมวตัวน้อยในอุ้งมือ แฮมแฮมยกขึ้นทาบแก้ม ขนนุ่มนิ่ม น่ารักที่สุด ฉันยิ้มปลื้มใจ ได้ตัวเดียวก็ยังดี อย่างน้อยหยองหยองก็แบ่งให้น้อง หยองหยองพูดง่าย แค่นี้ปัญหาก็น่าจะจบเรื่อง