ندم Novels & Stories

"ครั้งนั้น...บอลเมามาน่ะเลยไม่ทันนึกได้ ที่บอลหายไปบอลเอาแต่โทษตัวเองเมาทุกวันตั้งแต่วันที่เราทะเลาะกันทำให้บอลลืมคิดไปว่าควรจะง้อพลอยให้เร็วที่สุด" "พอสักทีเถอะ ที่มาง้อฉันแบบนี้เพราะไม่เหลือใครแล้วใช่ไหม? เพราะฝ้ายมันกลับไปคืนดีกับแฟนแล้วละสินะถึงได้ซมซานมาแบบนี้ คิดว่าฉันจะรอคอยให้อภัยนายตลอดเหรอบอล...ฉันไม่ได้รักนายขนาดนั้นหรอก"

น้ำเสียงของคนตรงหน้าเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่วีนเธอด้วย “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ” “ไม่เป็นไร” สาวสวยคนนั้นเดินออกไปเลือกกระเป๋าแบรน์เนมราคาแสนแพง เธอมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันมาสนใจในส่วนของตัวเองและวนกลับคิดเรื่องของตัวเอง แต่ก็ต้องส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกจากหัวไปให้หมด ไม่ต้องคิดในตอนนี้

ใบบัวมองสีหน้าเพื่อนที่แสดงออกถึงความกังวลและไม่สบายใจ น้ำเสียงที่พูดถึงฟังดูปกติแต่ก็สั่นนิดๆ “ วาไม่เห็นต้องขอโทษเลย ไม่ใช่เพราะวาหรอกนะ อย่าคิดมากสิ ที่บัวปฎิเสธเพราะพี่เซทท์ไม่ใช่ผู้ชายแบบที่บัวชอบ เมื่อก่อนบัวเจอเรื่องแย่ๆ เลยค่อนข้างมีอคติกับผู้ชายเ จ้าชู้ ต่อให้คบกันได้ก็คงไปกันไม่รอดหรอก ”

ที่ตรวจครรภ์ขึ้นผลการตรวจสองขีดวางอยู่กลางฝ่ามือนุ่ม แต่ความยินดีไม่ได้เกิดขึ้นในจิตใจของเกื้อกูล ชายหนุ่มนิ่งงันรู้สึกเหมือนอากาศในห้องมีไม่มากพอที่จะให้เขาหายใจ ดวงตาวาวเงยขึ้นสบตานั่นยิ่งทำให้นภิศาใจเสีย เธอโผเข้ากอดเขาไว้แน่นแล้วปล่อยโฮออกมาอีกรอบ “ค ุณเกื้อ นัทขอโทษ คุณเกื้อไม่โกรธนัทใช่มั้ย คุณเกื้อไม่โกรธใช่มั้ย นัทขอโทษนะคะคุณเกื้อ นัทขอโทษ” “ไปเอาออก”

กู้เหยียนกล่าว น้ำเสียงเจือความประชดประชันและเหน็บแนม ดูสภาพของคนผู้นี้เสีย…ในขณะที่ตนเองกำลังอาลัยอาวรณ์คล้ายจะขาดลมหายใจตายไปได้หากไม่มีนางอยู่ข้างกาย แต่สตรีผู้นั้น คาดว่าปานนี้คงนั่งยิ้มใบหน้าระเรื่อฉีกถึงหูโดยหาได้รู้สึกผิดหรือเสียใจอันใดกับการกระทำเห็นแก่ตัว นอกจากกำลังยินดีโอ้อวดกับอำนาจที่ลอยอยู่บนอากาศกำลังจะคว้าเอาไว้ได้

เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว อยากได้ชีวิตสงบสุขอยู่กับลูกแค่สองคนคืนกลับมา “เจ้พูดในฐานะพี่แล้วกันนะ อะไรที่เคยผิดพลาด เป็นอดีต แก้ไขไม่ได้ หนูไวน์จะกลับไปเลิกเต้นโคโยตี้ก็ไม่ได้ คนอื่นๆ ก็เหมือนกันที่เขาทำผิดกับเรา เขาแก้ไขไม่ได้ สิ่งที่จะทำได้ก็คือการขอโทษ พยายามทำทุกอย่า งให้ดีขึ้น เชื่อเจ้นะ”