ندم Novels & Stories

ถ้าเกิดความสัมพันธ์แบบแฟนมันไปไม่รอด ก็เลยกั๊กๆ ไว้แค่นั้น มันดูครึ่งๆ กลางๆ ทุกข์นะพี่ณะ เอาจริง ​เฮ้อ...(ส่งสติ๊กเกอร์นั่งเศร้า) ก็จริง มันครึ่งๆ กลางๆ อย่างแกว่า ไปทางไหนก็ไม่สุดสักอย่าง อึดอัดใจไปหมดแล้วเนี่ย

“เห้อ เสร็จไปแล้ว 1 คน วันนี้ทำไมปวดหัวจัง อาการเริ่มมาอีกแล้วสินะ จะปกติกับเขาสักวันได้ไหม กะถินเอ้ย หรือเมื่อเช้าลืมกินยานะ . ***กะถินพลางบ่นตัวเองเพราะเมื่อเช้าเธอรีบมาทำงาน ไม่รู้ว่าลืมกินยาโรคประจำตัวของเธอไหม และใช่ เธอเป็นโรค ซึมเศร้า + แพนนิค ที่เธอใช้ชีวิตได้แ

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

เจ้าของเรื่องปรามเพื่อนรักด้วยความเอียงอาย พันวารู้สึกตัว รีบทำหน้าจ๋อยสำนึกผิด “ขอโทษนะแมว ฉันลืมไปว่าแกเพิ่งอกหัก”

บทที่ 33 หนี "แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องลำบากแบบนี้" รษาบ่นพึมพำกับตัวเอง ข้างในใจของเธอร้อนแทบไหม้เพราะกลัวว่าเมสันจะรู้ทันเกมของเธอ ประกาศเรียกครั้งสุดท้ายทำให้เธอใจชื้นขึ้นมา “จบสักทีกับเรื่องเลวร้ายที่นี่” เธอขอเริ่มต้นใหม่ที่เมืองไทยบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ

เกาหย่งหลันรับผ้าจากมือบุตรสาวมาซับเหงื่อที่ผุดพรายเต็มหน้า “เหตุใดจึงผิดแผนเช่นนี้” “ลูกเองก็ยังไม่ทราบได้เจ้าค่ะ เพราะพิษที่ข้ามอบให้ท่านพี่เป็นพิษกล้วยไม้พิรุณ พิษนี้จะทำให้ผู้ที่ถูกพิษหมดสติ และหลงลืมเรื่องราวก่อนหน้าไปจนสิ้น นอกจากว่าจะมียาถอนพิษมาถอนภายในเวล าเจ็ดวันแล้ว ซึ่งยาถอนก็หาไม่ได้ง่ายๆ มิเช่นนั้นผู้ที่ถูกพิษจะลืมเลือนความทรงจำทั้งหมดไปตลอดกาล”

เธอรู้สึกไม่ดีเลยที่อยู่ๆก็รู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับคลิปนั้น เธอรู้สึกผิดกับแฟนทอมของเธอและรู้สึกผิดกับสุภาวดีมาก แต่กระนั้น ความพยายามระงับอารมณ์ของเธอมันล้มเหลวทันทีที่เห็นเอ็นถอนพรวดออกมาแล้วฉีดน้ำใคร่จนกระจายไปทั่วเนินเหน่าของเพื่อนสาว “อ่า...” อรวิภาต้านแรง ราคะจากภายในไม่ไหวแล้ว เธอจำต้องปลดปล่อยร่างกายออกจากห้วงราคะที่จวนเจียนระเบิดเสียเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น เธออาจต้องทิ้งกางเกงในอีกตัวลงถังขยะ เพราะมันเปียกจนไม่อาจใส่กลับบ้านได้

บรรณวิช์ตอบกลับแม่ไม่เต็มเสียงนัก “เสียใจแล้วยังไง ในเมื่อสุดท้ายแล้วน้องสาวเรากับเขารักกัน ถึงเราไม่ชอบยังไงก็ต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้ได้ เพราะคนของเราก็รักเขา” บันลือเอ่ย

เขาเกลียด เขาโกรธ และโมโหตัวเอง ที่เป็นคนแบบนี้ เจ็บแล้วจำ คือคน เจ็บแล้วต้องทน คือภูวินทร์ รถไถดินคันใหญ่ ขับออกไป ถึงสุดขอบเขต ท่ามกลางแสงแดดร้อนระอุ ในตอนกลางวัน ชายวัยสามปลายๆ ปาดเหงื่อของตัวเองไม่ให้เข้าตา ใบหน้าคร้ามแดด ที่ทำงานหนัก เพื่ออนาคต อันสดใส แต่จะมีปร ะโยชน์อะไร ถ้ามีเงินมากมาย แต่ไม่มีความสุขเลย

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ บรรยากาศรอบตัวเขาในตอนนี้ไม่สู้ดีนักหรอก ให้ความรู้สึกหดหู่มากกว่าจะมีความยินดีปรีดา ทั้งที่หมอค่อนข้างให้ความหวังกับการทำ IUI “งั้นผมไปนะครับ” ตุลย์บอกกับผู้เป็นย่า แล้วเดินออกมาจากห้องเพราะมีสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยในช่วงบ่ายจนถึงค่ำ