กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน นิยาย & เรื่องราว

ฮันนี่กำหมัดแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้น เกลียดปากร้ายๆ ของเขาเหลือเกิน "ถ้าฉันยังคิดที่จะกลับไปอยู่กับคุณฉันไม่ยอมเดินออกมาง่ายๆ หรอก เก็บเอาความหวังดีของคุณกลับคืนไปซะ อย่ามายุ่งกับฉัน"

งจำและเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขารู้ใจตัวเองมากขึ้น เขาตั้งใจว่าถ้าไม่ติดธุระอะไรในปีต่อๆไปอยากพาเธอและลูกๆกลับมาเยี่ยมลุงกับป้าที่นี่เพื่อรำลึกความหลังของทั้งสองคนทุกปี บรรยากาศที่วัดวันนี้ผู้คนมาทำบุญใส่บาตรกันอย่างเนืองแน่นเหมือนปีก่อน ภาพที่คุ้นตาแล่นเข้ามาในหั วของคนทั้งคู่แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากครั้งก่อนคือความรู้สึกที่ทั้งสองคนมีต่อกัน รอยยิ้มและความสุขฉายออกมาผ่านใบหน้าและแววตาของทั้งคู่จนอื่นๆที่นั่งมองอยู่ต่างก็ยิ้มเอ็นดูไปด้วย

หลี่เหมยเงียบฟังอย่างตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ "เราจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง... โอกาสที่จะได้กลับไปสู่สถานที่ที่เจ้าโหยหา กลับไปหาคนที่เจ้ารักสุดหัวใจ จงไปเถิด จงไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุข พวกเขาร้องไห้จนตาบวม เฝ้ารอการกลับไปของเจ้ามา 2 วันเต ็ม ๆ แล้ว"

คนเกาหลีที่แบกความหวังของวงศ์ตระกูลบอกขึ้น เมื่อแม่ต้องการลูกสะใภ้เป็นคนไทย ด้วยความที่มารดามาเที่ยวเมืองไทยแล้วประทับใจในน้ำใจของสาวไทยที่เคยช่วยแม่ ความใฝ่ฝันของท่านคืออยากให้ลูกชายหาลูกสะใภ้คนไทย ท่านหวังว่าจะได้มาเมืองไทยบ่อยๆ และจินตนาการถึงหลานหน้าตาน่ารักไว้ หมดแล้ว ด้วยความที่เขาเป็นคนรักแม่ก็อยากจะหาลูกสะใภ้คนไทยให้แม่อย่างที่แม่อยากได้ จนได้มาเจอบุญรักษาเขาก็มุ่งมั่นมาก สุดท้ายไอ้หมาปริ้นส์คาบไปแดก

หลี่เหมยเงียบฟังอย่างตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ "เราจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง... โอกาสที่จะได้กลับไปสู่สถานที่ที่เจ้าโหยหา กลับไปหาคนที่เจ้ารักสุดหัวใจ จงไปเถิด จงไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุข พวกเขาร้องไห้จนตาบวม เฝ้ารอการกลับไปของเจ้ามา 2 วันเต ็ม ๆ แล้ว"

กงฉานพูดขึ้นยิ้มๆ “จวิ้นหวังเองก็มากความสามารถ กลับมาครั้งนี้จวิ้นหวังขออยู่ต่อ แต่ข้ารั้งให้เขากลับมาด้วย จะได้อย่างไรให้ข้ากลับมาเพียงลำพัง”

มันเพิ่งเริ่มเองแต่ก็เป็นแบบนี้ซะแล้ว ฉันไม่เห็นความพยายามอะไรของพี่เสือเลย ตอนนี้เหมือนแค่เรียกร้องความสนใจมากกว่า “…” “ถ้าอยากให้ใจ๋กลับไปก็ทำให้ได้สิ แล้วใจ๋ก็ไม่รับปากนะ ที่พูดไม่ใช่ให้ความหวัง ใจ๋ชัดเจนว่าตอนนี้รู้สึกยังไง ความรู้สึกที่เคยรักมาก ๆ อยากครอบ ครอง มันหมดไปแล้วจริง ๆ ตอนนี้มีแค่ความหวังดีให้”

เธอไม่เคยคิดเช่นนั้น ไม่เคยคาดหวังเลยสักครั้ง สิ่งเดียวที่ปรารถนาคือการกลับบ้านเกิดเมืองนอน “ฉันไม่เคยโกหก ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือการกลับบ้านเท่านั้น” ปลายนิ้วชี้ยกขึ้นมาบ่งบอกถึงอารมณ์อีกฝ่ายอย่างดี นิลลนายืนนิ่ง

ไม่อยากจากทวิภาคไปไหนเลย แต่บ้านเมืองของบิดามารดาคือสิ่งที่หล่อนต้องสานต่อ ประชาราษฎร์กำลังรอให้หล่อนกลับไปทำให้แผ่นดินนั้นให้กลายเป็นทอง หัวใจคงต้องแตกสลาย ทวิภาคไม่มีทางยอมกลับไปกับหล่อนอย่างแน่นอน หล่อนรู้ดีว่าเขารักเมืองไทยมาก และคงมากกว่าการยินยอมตามหล่อนไปที่เชียง รุ้ง และกลายเป็นคนเชียงรุ้งตลอดกาล

่างราบคาบน่าอเนจอนาถ ทำให้ผู้ที่เคยสนับสนุนล้วนหลีกลี้หนีหน้า สุดท้ายความหวังพลันมลาย จึงได้แต่ยอมจำนนแก่โชคชะตา เก็บความทะยานอยากนั้นไว้ในส่วนลึกของหัวใจ จินเช่อเห็นเช่นนั้นจึงอมยิ้มเอ่ย //พี่รู้ว่าเจ้านั้นอยู่อย่างกล้ำกลืนฝืนทนเพียงใด บัดนี้โอกาสมาถึงแล้ว ใ ยจึงไม่ไขว่คว้า แผ้วทางเส้นทางให้หลานชายและป๋ายอี้ของเรากลับสู่ความรุ่งโรจน์อีกครั้งเล่า//