กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน นิยาย & เรื่องราว

น้ำอุ่นพยักหน้า แววตานางพญากลับคืนมาวูบหนึ่ง “ใครที่ทำร้ายครอบครัวเรา มันต้องชดใช้” เธอนั่งพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับเปี่ยมไปด้วยความหวัง ‘รีบกลับมานะสิบทิศ ฉันเคลียร์พื้นที่ในหัวใจรอคุณแล้ว’

ตลอดทางกลับกรุงเทพฯ พิมพ์ชนกพยายามทำตัวเป็นปกติ แต่ประโยคสุดท้ายของภาคินยังวนเวียนอยู่ในหัว "งั้นฉันจะทำให้มีสิทธิ์" ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงดีใจจนเก็บไปฝัน แต่ตอนนี้ หัวใจของเธอไม่กล้าหวังอีกแล้ว เพราะความหวังที่มากเกินไป มักตามมาด้วยความผิดหวังเสมอ

Watch a few thousand miles away , I love you to the moon and back ฉันรักคุณเท่าระยะไปกลับดวงจันทร์ เพื่อเฝ้าดูมันเพียงไม่กี่พันไมล์ นี่แหละคือคำคมสุดกินใจประจำเรื่องที่ยาหยียังจำได้ดี ถึงเรื่องราวจะไม่ค่อยซับซ้อนแต่สะท้อนมุมมองคนแอบชอบได้ไม่ยาก อนึ่งลองมุมหนึ่งก็สามารถแฝงความหมายในรูปแบบความรักที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนจากอ ีกฝ่าย ทุกคนคงเคยเป็นเคนของใครสักคนเสมือนดวงดาวที่ไม่เคยเลือนหายไปไหนแม้จะดวงจันทร์จะไม่เคยมองเห็น

พรพระจันทร์หันกลับมารับอย่างลนลาน จีน่าส่งคืนให้ แต่ดวงตาเธอกลับเปล่งประกายประหลาด ทั้งอบอุ่นอ่อนโยน และเหมือนมีความหวังลึกๆ ซ่อนอยู่

“ข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะไม่อยากกลับไปในที่ที่เจ้าจากมา เจ้าจะไม่คิดถึงผู้คนที่นั่น ผิดจากเมื่อก่อนที่ข้าจะปรารถนาให้เจ้ามีความสุขกับผู้ดีสักคนในต้าเหลียง เจ้าควรไปให้ไกลจากข้า ไกลมากเท่าไรก็ยิ่งดี” “เพราะท่านคิดเช่นนี้ ข้าถึงได้อิจฉาเยว่ฉีนัก” เจี้ยนหยู่ปลอบประโลมนางด้วยจุมพ

“ขอรับ แล้วกลับมาพักที่นี่อีกหรือไม่ขอรับ” “ไม่แล้ว เมื่อสอบเสร็จข้าจะจ้างรถม้าเดินทางลงใต้กลับบ้านเลย” หวังฉางเงียบงันไปชั่วครู่มองท้องฟ้าสีครามสดใส “ข้าจากบ้านมานาน คิดถึงบ้านจนใจหน่วงร้าวไปหมดแล้ว” “กลับไปคราวนี้ นายท่านกับฮูหยินคงดีใจ”

“กลับไปเป็นเพื่อน เป็นคนที่หวังดีต่อกัน” *****************

"ข้าหรืออุตส่าห์ฟูมฟักเลี้ยงดูจนได้ดี! เสียของยิ่งนักเจ้าเด็กโง่!!" ยิ่งนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วยิ่งเจ็บปวดใจ แม้ในตอนนี้จะได้รับรู้แล้วว่าศิษย์รักของตนเองได้กลับมาอยู่ตรงหน้าแล้วจริงๆแต่ก็ยังอดโมโหไม่ได้ "ชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้กลับไปแคว้นจินอีกเลยเจ้าลูกเต่า!"

“ใช่ค่ะ คุณบุหลัน เท่าที่แต้มรู้ คุณเอมมองคุณชินเป็นความสุขเพียงอย่างเดียวนะคะ เธอแอบรักแอบชอบคุณชินมาตั้งแต่เด็ก พอจับพลัดจับผลูได้มาเป็นสามีภรรยากัน เธอก็ยิ่งมีความหวังว่าวันหนึ่งจะทำให้คุณชินรักเธอได้ วันนี้คุณชินออกโรงปกป้องคุณมะปรางมากเหลือเกิน ไม่แปลกหรอกค่ะ ถ้า เธอจะเสียใจจนหุนหันเก็บข้าวของหนีไปแบบนี้” “ฉันพอมีหวังหรือเปล่า ถ้าคิดว่าหนูเอมอาจจะยอมกลับมาเมื่อหายโกรธ” บุหลันไม่แน่ใจเลย

มินตราทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบความจริง “อยากกลับและไม่อยากกลับค่ะ อยากกลับเพราะว่าเมืองไทยเป็นสถานที่เกิดของฉัน ส่วนไม่อยากกลับคือฉันไม่อยากเจอครอบครัว และคนคนนั้น” หวังเฉินเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาว จึงวางมือจากไอแพดแล้วจับมือเธอไว้แน่น “ตราบใดที่มีผมอยู่ คนพว กนั้นจะทำอะไรคุณไม่ได้ โดยเฉพาะเจ้าหมอนั่น ถ้ามันยังไม่รู้จักคิดผมจะเอาปืนจ่อหัว”