กลับชาติมาเป็นที่รักในใจหวังฉาน 소설 & 이야기

ฉันยักไหล่ “แค่หวังดี อยากให้เฉินเยวี่ยกับกู้จือโม่สมหวังในความรักกันเร็ว ๆ เท่านั้นเอง” ในเมื่อชาติที่แล้วทั้งสองคนยอมฝ่าฝืนศีลธรรมเพื่อกลับมารักกันใหม่ ในชาตินี้ฉันก็ขออวยพรให้พวกเขารักกันเหนียวแน่นกว่าเดิม และขอปฏิเสธที่จะเป็นส่วนหนึ่งในเกมของพวกเขาอีก

หวังหว่านจือสีหน้าภาคภูมิใจ เธอพูดกับฉินอันอันที่กำลังเดินผ่านมา “ฉินอันอัน ฉันกลับมาแล้วนะ!” ฉินอันอันหยุดแล้วชำเลืองมองเธออย่างเย็นชา “ก็ดีค่ะ แต่ถึงคุณไม่กลับ ฉันก็ไปตามหาคุณที่ต่างประเทศได้”

เมื่อคืนผมจำไม่ได้หรอกว่ากลับมาได้ยังไง เพราะผมเมาจนไม่คิดใส่ใจ แต่พอกลับมาเห็นหน้าคนรักผมก็จัดให้เธออย่างสาสม และผมหวังว่าเธอจะนึกคิด และสำนึกตัว กลับตัวกลับใจมีแค่ผมเพียงคนเดียว

หัวใจของเธอรู้สึกชาราวกับถูกลมทะเลเย็นยะเยือกพัดโหมเข้าใส่ ความหนาวเย็นดับความยินดีและความหวังที่จุดประกายขึ้นในตัวเธอตอนเห็นเขากลับมาลง เธอเย้ยหยันตัวเอง ในขณะที่สายตายังคงแสดงความห่วงใยและคิดถึงเมื่อจ้องมองเขา

เฉินซีห่าวพูดพลางคิดในใจว่า ‘เธอไม่ได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน โชคดีที่ฉันแค่เพียงนอกใจยังไม่ได้ทำให้เธอผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังเช่นในชาติที่แล้ว ดังนั้นชาตินี้ยังพอจะมีความหวังที่จะได้อยู่กับเธออีกครั้ง และครั้งนี้ฉันจะทะนุถนอมเธอให้ดี จะไม่ท

น้ำอุ่นพยักหน้า แววตานางพญากลับคืนมาวูบหนึ่ง “ใครที่ทำร้ายครอบครัวเรา มันต้องชดใช้” เธอนั่งพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับเปี่ยมไปด้วยความหวัง ‘รีบกลับมานะสิบทิศ ฉันเคลียร์พื้นที่ในหัวใจรอคุณแล้ว’

Watch a few thousand miles away , I love you to the moon and back ฉันรักคุณเท่าระยะไปกลับดวงจันทร์ เพื่อเฝ้าดูมันเพียงไม่กี่พันไมล์ นี่แหละคือคำคมสุดกินใจประจำเรื่องที่ยาหยียังจำได้ดี ถึงเรื่องราวจะไม่ค่อยซับซ้อนแต่สะท้อนมุมมองคนแอบชอบได้ไม่ยาก อนึ่งลองมุมหนึ่งก็สามารถแฝงความหมายในรูปแบบความรักที่ไม่หวังสิ่งตอบแทนจากอ ีกฝ่าย ทุกคนคงเคยเป็นเคนของใครสักคนเสมือนดวงดาวที่ไม่เคยเลือนหายไปไหนแม้จะดวงจันทร์จะไม่เคยมองเห็น

พรพระจันทร์หันกลับมารับอย่างลนลาน จีน่าส่งคืนให้ แต่ดวงตาเธอกลับเปล่งประกายประหลาด ทั้งอบอุ่นอ่อนโยน และเหมือนมีความหวังลึกๆ ซ่อนอยู่

“ข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะไม่อยากกลับไปในที่ที่เจ้าจากมา เจ้าจะไม่คิดถึงผู้คนที่นั่น ผิดจากเมื่อก่อนที่ข้าจะปรารถนาให้เจ้ามีความสุขกับผู้ดีสักคนในต้าเหลียง เจ้าควรไปให้ไกลจากข้า ไกลมากเท่าไรก็ยิ่งดี” “เพราะท่านคิดเช่นนี้ ข้าถึงได้อิจฉาเยว่ฉีนัก” เจี้ยนหยู่ปลอบประโลมนางด้วยจุมพ

“ขอรับ แล้วกลับมาพักที่นี่อีกหรือไม่ขอรับ” “ไม่แล้ว เมื่อสอบเสร็จข้าจะจ้างรถม้าเดินทางลงใต้กลับบ้านเลย” หวังฉางเงียบงันไปชั่วครู่มองท้องฟ้าสีครามสดใส “ข้าจากบ้านมานาน คิดถึงบ้านจนใจหน่วงร้าวไปหมดแล้ว” “กลับไปคราวนี้ นายท่านกับฮูหยินคงดีใจ”