กลับมาครั้งนี้ ข้อขอเดินวิถีไร้รัก Mga Nobela at Kwento

ซูเยว่หลิงร้องออกมาด้วยความตกใจ นางไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะทำเช่นนี้! “นี่คือบทลงโทษที่เจ้าต้องได้รับ! ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าสนใจมากนัก ข้าก็จะเมตตามอบมันให้เจ้า! แต่จงจำไว้ว่า...นี่คือความเกลียดชัง หาใช่ความรัก!”

' 'ให้อภัยได้ไหม หากว่ายังรักกันอยู่ หากว่ายังไม่สาย ทุกนาทีจากนี้จะทำ ทำให้เธอเห็น ว่าคนคนนี้กลับตัวและกลับใจ. 'จะไม่ขออะไร จะไม่ขอเจอใคร แค่ขอโอกาสครั้งนี้ครั้งสุดท้าย...'

“มันไม่มีทางกลับมาเหมือนเดินเลยเหรอ” “เหมือนเดิม? เหมือนตอนที่คุณเย็นชาห่างเหินควงผู้หญิงคนอื่นนะเหรอ ส่วนฉันเป็นแค่ที่ระบายบนเตียงคุณยอมรับเถอะว่าตอนนั้นไม่ได้รักฉัน”

แฝดน้องก็อ้อนวอนไม่ต่างกัน การที่เชอรีนนิ่งเงียบแบบนี้ทำพวกเขาใจไม่ดี เธอบอกว่าพวกเขาไม่เคยขอเป็นแฟนแต่ในตอนนี้เมื่อขอเธอกลับไม่ตอบอะไรกลับมาหรือการขอเป็นแฟนในตอนนี้มันไม่น่าประทับใจ ไม่มีแม้แต่การเซอร์ไพรส์หรือกระทั่งของขวัญแทนใจ “หนูตกลง”

"ก็เพราะก่อนจะมาที่นี่ข้าได้ขนของหมั้นไปคืนพร้อมถอนหมั้นนะสิ ข้าไม่ต้องการที่จะวิ่งตามอีกต่อไป หากท่านอ๋องไม่เห็นว่าความรักของข้ามีค่า ข้าขอกลับมารักตนเองจะดีกว่า " "แต่ข้าว่าตอนนี้ท่านอ๋องเหมือนจะรู้ใจตนเองแล้วล่ะ ถึงได้ตามเจ้ามาที่นี่ "

เฟร์เรเอ่ยขอโทษเพลงพิณอีกครั้ง “ไม่มีเยื่อใยกับแฟนเก่าขนาดนี้ ไม่ดีนะคะ อย่างน้อยคุณก็เคยคบกับเธอ”

ปลายเสียงบอกเจ้าที่รัก คราวนี้มันเลยทำไม่สนใจ ในเมื่อมันยังมีความสุขอยู่กับการท่องเที่ยว... และก็เป็นธรรมดาที่มันจะไม่อยากกลับบ้าน

"กลับไปซะ ถือว่ากูขอร้อง ที่ผ่านมากูไม่เคยขออะไรมึงเลย ครั้งนีhถือว่ากูขอ.." "โซน …" "พอกูจะตัดใจมึงก็มาวนเวียนในชีวิตกูไม่เลิก ตอนที่กูรอ กลับผลักไสไล่ส่งกู ไม่อยากคุยไม่อยากเห็นหน้ากู พอตอนนี้กูถอยออกมาให้แล้วจะมาตามหากูทำไม"

เจียวเหมยเลื่อนมือต่ำลงดึงผ้าขึ้นคว้าแท่งเอ็นของรักของหวงของหยางตงฉวนขึ้นมา บัดนั้นร่างใหญ่รู้ถึงความอันตรายรีบอ้อนวอนขอร้องให้นางหยุดกระทำเช่นนี้ ส่วนเยว่เผิงนางสะอึกสะอื้นไห้ดิ้นทุรนทุรายแม้แต่เสียงมิอาจจะเปล่งออกมาได้ “อย่านะ!! หนิงเซียนอย่าทำเช่นนี้เจ้าเ องก็มีความสุขกับมันมิใช่หรือ? ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ามิเคยหมดไป ยามนี้ข้าเองก็รักเจ้าจนหมดหัวใจอย่าทำอย่างนี้เลยนะ ข้าอยากให้เจ้าคิดถึงวันเวลาที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน”

เหลียนเย่ถาม “เมื่อคนคนหนึ่งเคยผ่านความผิดหวังสิ้นหวัง แต่สวรรค์ยังให้โอกาสนางได้กลับมาเกิดใหม่ นางควรรักษาไว้ให้ดี ไม่ใช่ไปเพ้อพกถึงความรักที่ไม่มีอยู่จริง นับตั้งแต่วินาทีนั้นไม่มีใครทำให้ใจนางหวั่นไหวได้แม้แต่นิดเดียว” ชาตินี้นางจะไม่มีวันมอบความจริงใจให้เขา เด็ดขาด