การเสียใจภายหลัง Novels & Stories

น่าเสียดาย บนโลกนี้ไม่มียาเสียใจภายหลัง ภายในสายตาหลินจือเยว่เปี่ยมความเจ็บปวด บัดนี้ความเสียใจในภายหลังเพิ่มขึ้นสู่จุดสูงสุดแล้ว

“ก็เสียใจอยู่นะ แต่ไม่มีเวลาให้เสียใจนานหรอก เพราะชีวิตมันต้องเดินต่อไป” (ชีเริ่ดจ้า ได้ยินแบบนี้ฉันค่อยสบายใจหน่อย คิดว่าแกจะร้องไห้ฟูมฟายซะอีก) “นั่นสิ ต้องแรกเราก็คิดว่าเราต้องเสียใจมากแน่ๆ”

องค์ชายเจ็ดมองตามเหวินหลิงที่เดินจากไป เขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดที่เห็นนางร้องไห้ แต่ก็รู้ว่าความเสียใจนั้นเป็นผลมาจากการกระทำของเขาเอง เขาต้องใช้เวลาและความพยายามเพื่อชดเชยสิ่งที่ทำผิดพลาดไป หลังจากนั้นเหวินหลิงก็พยายามที่จะไม่คิดถึงองค์ชายเจ็ดอีก นางมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยค วามรู้สึกที่สับสน แต่ไม่สามารถหยุดคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ความรู้สึกที่มีต่อเขายังคงมีอยู่ แต่ถูกความเจ็บปวดเข้ามาครอบงำเสียแล้ว ความเสียใจในครั้งนี้นั้นดูจะมากมายกว่าที่นางเคยพบมา

นนี้เรื่อยๆไร้การควบคุมที่ไม่รู้สึกอาวรณ์มีเพียงความรู้สึกเสียใจที่ถาโถมเข้ามา เสียใจและพาลโทษตัวเอง ว่าไม่น่าปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งอีกครั้งน่าจะตะเกียกตะกายพาตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ความคิดล่องลอยไปไกล ฉับพลันนั้นเองมือของใครบางคนก็ผลักแ พรวาจากทางด้านหลัง

Pine: มันมีคนสองคน กำลังเสียใจกับเรื่องเรื่องหนึ่ง คนที่หนึ่งเสียใจจนเป็นความโกรธต่อเรื่องที่เกิดขึ้น ความโกรธของเขาเป็นเหมือนมังกร คนที่สองก็เสียใจ แต่เป็นแบบซึมๆ เหมือนหมา แต่หมาของเขาได้ตายไปแล้ว ก็คือเขาไม่เสียใจแล้ว แต่ยังทำเป็นเสียใจเพราะคนที่หนึ่งยังโกรธอ ยู่ LICO: มันอ่านยังไงให้เป็นคนละเรื่องเดียวกันได้ขนาดนั้นวะเนี่ย Red King Crab: … โอยตาย

เสียก็แต่จิตใจที่บอบช้ำกับความสูญเสียกะทันหันนั่นแหละ ยังไม่ทันมีเวลาเสียใจก็ต้องทำงานหัวหมุนจนเครียดไปหมด ไหนจะยังมารับรู้เรื่องบางอย่างของพ่อหลังจากที่เสียไปแล้วอีก ทำใจอยู่นานกว่าจะยอมรับได้ ภาสกรที่อารมณ์ดีนักหนา ก็ผ่านเวลาเลวร้ายมาอย่างสาหัสเช่นกัน “มึงชมพ่อคนอื่น มึง ไม่เนรคุณเลยมั้ง”

น้ำเสียงคนพูดบ่งบอกถึงความโหยหาและเสียใจ หลังจากที่น้ำเหนือรู้ความจริงว่าเตชินได้เสียชีวิตไปแล้ว และตัวเองมีความทรงจำแค่ตอนเรียนปีหนึ่ง จึงเก็บตัวเงียบไม่ยอมพูดคุยกับใคร และไม่ยอมออกไปไหน จนกระทั่งวันหนึ่งได้หันไปเล่นโซเชียลและไลฟ์สดการใช้ชีวิต โดยใช้แฮชแท็ก

าก็เป็นเพียงแค่มนุษย์คนหนึ่ง ซึ่งไม่ว่าใครก็สามารถทำผิดได้ เธอเองก็ไม่ได้รับการยกเว้น ความผิดหวังมักจะทำให้คนเราจมอยู่กับอดีต จนลืมมองความสุขที่กำลังได้รับอยู่ในปัจจุบัน และกำลังจะตามมาอีกมากมายในอนาคต จึงเป็นความคิดที่โง่เขลาอยู่ไม่ใช่น้อย ถ้าเรายังหยุดอยู่ที่ ความเสียใจซ้ำๆ เดิมๆ ที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆ เลยกับชีวิต

“เฮ้อ ดาด้าดูมันดิ๊” “มึงก็ปล่อยมันไปเถอะ มันคงกำลังเสียใจ” “ใคร ใครเสียใจ” เมื่อได้ยินคำว่าเสียใจ ฉันจึงรีบหันไปปฏิเสธทันที เหอะ คนอย่างหมูหวานไม่มีคำว่าเสียใจโว้ย

หลังจากวางสาย กู้ซีเหนียนก็รีบจากไปทันที ราวกับความจริงทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเรื่องที่เกิดกับคนอื่น เขาจึงแค่เสียใจไปตามน้ำในฐานะผู้ชมเท่านั้น ฉันก้มหน้าลง ขณะที่ความเสียใจแพร่กระจายไปทั่วร่าง