การเสียใจภายหลัง Romane & Geschichten

"หนูไม่รู้หรอกว่าพี่คิดไหม แต่ถ้าพี่คิด พี่เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ..." ภพนิพิฐพินิจมองดวงหน้างามอย่างพิจารณา เสียใจตลอดชีวิต! หากเขาจะรู้สึกแบบนั้น มันก็หมายถึงเขาทำหรือตัดสินใจอะไรสักอย่างผิดพลาด

... ฮือ... เสียงสะอื้นแผ่วเบาบ่งบอกถึงความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา หยดน้ำตาไหลรินไม่หยุดขณะที่มะยมจมดิ่งอยู่กับความเศร้า จิตใจของเขาวุ่นวายด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ตีกัน ไม่ว่าจะเป็นความสับสนในความสัมพันธ์ ความเสียใจต่อคำพูดที่รุนแรง และความรู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธ แ ต่เหนือสิ่งอื่นใด... ความเสียใจที่เวไนยหายไปนั้นคือความรู้สึกที่ชัดเจนและหนักแน่นที่สุด

ฉันเสียใจ จะว่าฉันงี่เง่าก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันแม่งโคตรรู้สึกแย่ ความเสียใจหลายต่อหลายเท่าที่ฉันได้ฟังข่าวว่ามันตาย ไหนจะแหวนที่เอามายืนยันว่ามันตายจริงๆ

ฉันรู้ว่าเวลาในโลกมนุษย์ของฉันคงหมดไปแล้ว มองดูพี่ชายที่ร้องไห้อย่างเศร้าโศกเสียใจ วินาทีนี้ ฉันปล่อยวางแล้ว พี่ชาย ฉันให้อภัยพี่แล้วนะ เป็นเพราะบุญวาสนาระหว่างพี่น้องของเรามันตื้นเขินเอง โทษคนอื่นไม่ได้ แต่น่าเสียดาย เราไม่มีคำว่าต่อไปอีกแล้ว

“ถ้ามึงจะพูดแบบนี้กูก็ไม่มีอะไรจะพูดกับมึงแล้ว” “แล้วแต่มึงเลยไอ้พา มึงอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน” พิมพิการีบเดินหนีออกมาจากตรงนั้นเมื่อเห็นว่าพายัพกำลังจะเดินออกมา เธอหลบเข้ามาอยู่ในห้องน้ำ พิมพิกาใช้เล็บจิกขาตัวเองอย่างแรงเพื่อระบายความอัดอั้นออกมา คำพูดทุกคำของพ ายัพมันยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท หัวใจของเธอบีบรัดกันจนแน่น พิมพิกาเจ็บจนจุกไปหมด ไม่รู้จะกลั้นความรู้สึกตอนนี้ออกมายังไงเพราะมันมีทั้งความเสียใจ ผิดหวัง หรือแต่แม้ความพังทลาย

ยามนี้พวกเขานึกเสียใจภายหลัง ทั้งยังอิจฉาตาร้อน ซึ่งมันสายเกินไปแล้ว ชุยไทเฮากล่าวเช่นนี้ ฮ่องเต้จิ่งผิงย่อมไม่อาจขัดนางเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้

น้ำตาหยดเล็กไหลลงอาบแก้มสวยช้าๆ พร้อมกับนัยน์ตาที่เหม่อลอย "ฮึก.....หวา หวายังไม่พร้อม" สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวยี่หวาตอนนี้คือความเสียใจ เสียใจที่ตัวเองพลาด และเสียใจที่อาจจะถึงเวลาต้องปล่อยคนตัวโตตรงหน้าไปแล้วจริงๆ

และจนกระทั่งวินาทีที่สติสัมปชัญญะของผมเลือนหายไป กู้ชิงหลิงที่มักจะเย็นชาและเฉยเมยมาตลอดก็ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ทว่าก็ไม่ได้รับการให้อภัยจากผมเลย เธอบอกว่าเธอเสียใจแล้ว! ผมหลับตาลง ลาก่อน โลกเฮงซวยใบนี้!

ฉันทั้งน้อยใจทั้งเจ็บปวด แต่สุดท้ายก็เหมือนทุกครั้ง… เป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษก่อน “ขอโทษนะ ฉันไม่ควรคิดมาก” ครั้งนี้ผมจะปล่อยผ่าน แต่หวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีก คุณก็รู้นี่ว่าผมแคร์คุณมาก และจะแต่งงานกับคุณเท่านั้น”

พูดจบ เขาก็วิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ฉันเดินไปข้างหน้า ตามคำของเขา แต่ทันใดนั้น เสียงของหวังต้าหู่ก็ดังมาจากด้านหลัง "นังสารเลว! ที่แท้เป็นแผนของแก!"