روايات وقصص ضمن หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก

“ยี่สิบหกค่ะ” “คุณเพิ่งเลิกกับแฟน” “ทำนองนั้นแหละค่ะ ช่วงนี้เลยเหงาเป็นพิเศษ” “ต้องการเพื่อนคลายเหงา” เลิกคิ้วถาม

“อา...ยังจะเรียกเมียอยู่ได้ เลิกกันตั้งแต่ปีมะโว้แล้วนะ” เวหายิ้มอย่างไม่สนไม่แคร์ “เลิกไปคนเดียวสิ กุ๊กเป็นเมียพี่เสมอนั่นแหละ”

“หวังเพ่ยอิงข้าถามท่านหน่อยสามีที่ลุ่มหลงอนุจนทำร้ายภรรยาเอกไม่สมควรถูกขอหย่าหรือ!” ฮวาซือเล่อกล่าวน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะ นางไม่คิดจะทนแล้วจริง ๆ ความสัมพันธ์สามีภรรยาเฮงซวยนี่มันควรจะจบลงได้แล้ว

ชื่อ เธอก็ยังคงเป็นคุณนายกู้ เป็นภรรยาของฉัน กู้สือซวี่อยู่วันยังค่ำ! เรื่องนี้ ไม่มีใครหน้าไหนเปลี่ยนมันได้ทั้งนั้น" พอฟังเขาพูดจบ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา "ฉันเขี่ยชื่อนายหลุดพ้นไปจากวงจรชีวิตของฉันตั้งนานแล้ว ส่วนใบทะเบียนหย่าใบนั้น ถ้านายคิดตกเมื่อไหร่และยอมเ ซ็นให้ พวกเราค่อยไปจัดการเรื่องที่เขตด้วยกัน แต่สำหรับตอนนี้ นายก็ใช้ชีวิตของนายไป ฉันก็ใช้ชีวิตของฉัน มันก็แทบไม่ต่างอะไรกับการหย่าร้างกันอยู่แล้ว"

เวินหร่านหยิบเอกสารข้อตกลงการหย่าร้างที่ร่างไว้เรียบร้อยแล้วออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนไปตรงหน้าเขา “คุณแค่เซ็นชื่อลงไปก็พอ ฉันจะคืนอิสระให้คุณเอง!” สามีที่มีใจให้คนอื่นแบบนี้ เธอไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว เขาชอบพี่สาวของเธอไม่ใช่หรือไง? หย่ากันไปแล้ว เขาจะได้ไปตามจีบเวินฉีได้อย่างเปิด เผยเสียที

ฉันมองเขานิ่งๆ “ฉันอยากหย่า ตอนนี้ความปรารถนาเดียวของฉัน…คือหย่ากับนาย” ฮั่วเหวินจิงก้มหน้า เสียงแหบต่ำ “เธอจะไม่มีวันยกโทษให้ฉันแล้วใช่ไหม”

“ขอโทษ ต่อจากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกันฉันท์สามีภรรยา” เขาเอ่ย “ได้ไง เราหย่ากันแล้ว คุณลืมไปแล้วหรือเปล่า” “ย้ำจังนะ...”

หลังจากออกมา ผมถือหนังสือหย่า ในใจรู้สึกโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมบอกลาเสิ่นชิงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หันหลังจากไป บอกลากับชีวิตคู่ที่ล้มเหลวของตัวเอง หลังจากหย่า เสิ่นชิงก็หายตัวไปอีกครั้ง

พูดจบฉันให้ชือชือออกไปรอข้างนอก ฉันมองไปที่ซ่งชูที่กระวนกระวายใจและพูดอย่างสงบว่า "ซ่งชู เราหย่ากันเถอะ" ซ่งชูเงยหน้าขึ้นอย่างแรง "ผมไม่เห็นด้วย!"

อาจจะจริง ดังนั้นตอนที่เขาขอหย่ากับเวินเหลียง ยังบอกว่าจะเป็นพี่น้องกับเวินเหลียง เหอะ ตอนนี้พอคิด ๆ ดูมันเหลวไหลสิ้นดี มีสามีภรรยาที่ไหนหย่ากันแล้วยังเป็นพี่น้องกันได้อีก? แค่ว่าจิตสำนึกของเขาไม่อยากไปจากเวินเหลียงเท่านั้น