Novel & Cerita การเสียใจภายหลัง

หญิงสาวสบตาเขาทั้งที่น้ำตากบหน้า วิงวอนในสิ่งที่ถูกต้องแต่เจ็บปวด ถูกไล่ว่าเจ็บแล้ว แต่การต้องยืนยันว่าจะไปทั้งที่ใจอยากอยู่มันทรมานยิ่งกว่า ติณเพิ่งรู้ว่าความเสียใจของคนอื่นก็ทำให้เขาเสียใจได้เช่นกัน เขาเจ็บ…เจ็บจนแทบจะทรงตัวอีกไม่ไหว มือใหญ่ยกขึ้นเพื่อปาดน้ำตาออกจากใ บหน้าอ่อนหวาน

ประโยคท้ายทำเอาคนเศร้าหลุดยิ้มออกมาอย่างสุดกลั้น บรรยากาศอึมครึมสลายหายไปจนเกือบกลับมาเป็นปกติ หลงเหลือเพียงดวงตาแดงก่ำกับความบอบช้ำจาง ๆ เท่านั้น "อดีตมันก็คืออดีตเว้ย แกอย่าเที่ยวแบกมันไว้กับตัวเองไปนาน ๆ เลย ทิ้งได้ก็ทิ้ง ๆ มันไปเหอะ อย่าให้มันมาทำให้แกพลาด� �อกาสจากคนดี ๆ ที่รอแกอยู่นะ อย่างไอ้ต้นไม้งี้"

เพียงเพราะว่า เขาคือคนเดียวที่สามารถรับฟังคำระบายของคนแก่สองคนนี้ได้ พวกท่านมักจะพร่ำบ่นถึงความดีของฉันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พอพูดไปจนถึงตอนท้ายก็มักจะมีอารมณ์รุนแรง พร่ำบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว ต่อมาหลังจากที่พ่อเสียชีวิตลง เสียงบ่นข้างหูก็เบาบางล งไปบ้าง

ความตื่นเต้นที่พกพามาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาหายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่กวินตารับรู้วันนี้มันเป็นความรู้สึกเสียใจและเจ็บปวดเข้ามาแทนที่เสียแล้ว ดวงตาหวานชำเลืองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุพการีอยู่เป็นระยะคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวแต่ไม่สามารถเอ่ยถามได้

แม้จะเห็นว่านายเหนือหัวเกรี้ยวโกรธ แต่ก็ยังพยายามพูดด้วยความสุขุม ที่ย้ำเตือนนักต่อนัก ก็ทำด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อน "ไม่มีทางเสียหรอก" "ไม่มีอะไรแน่นอนในวันข้างหน้า...ไม่ก็อาจจะเสียใจภายหลังก็ย่อมได้"

คำพูดของเขาดูเหมือนจะเปิดเผยว่าความเสียใจที่แก้ไขไม่ได้คืออะไร มาเดลีนหยิบแก้วขึ้นมาอย่างรีบ ๆ และดื่มเครื่องดื่มในนั้น จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ‘เจเรมี่ วิทแมน ฉันกลัวว่าคุณจะเสียใจเพราะคุณรู้สึกละอายใจที่ได้ทำอะไรไม่ดี ใช่ไหม?

ฉันค่อยๆ ลืมตามาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ตอนนี้มันยังไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้เลย ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับฉันแต่ถึงยังไงมันก็เกิดขึ้นมาแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเหลือให้ตัวเองภูมิใจอีกแล้ว “ฮึก ฮืออออ” ถ้าแม่รู้เข้าท่านคงจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ฉ ันเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เวลามันผ่านไปแล้วและก็ไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีก ‘ไม่เป็นไรนะข้าวอะไรที่เสียไปแล้วก็ปล่อยช่างมันเถอะ’ ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเอง

ความเสียใจทำให้นิดพูดในสิ่งที่ใจคิดออกไป คำพูดของนิดทำให้เขานึกเสียใจที่เคยคิดเอ็นดูเธอเป็นน้องคนหนึ่ง นึกโมโหแทนน้ำหวาน ไม่รู้ที่ผ่านมาเธอเคยเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้กี่ครั้ง “กันต์จะทำอย่างนี้กับนิดไม่ได้นะ ถึงไงเมื่อคืนน้องก็เสียหาย” สาที่เงียบมาสักพักเอ่ยขึ้น

ตอนนี้ผมและหลานชายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา ไอ้เดรคมันวางสายหลังจากที่การผ่าตัดผ่านพ้นไป ผมมองก้อนเลือดตรงหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ผมไม่รู้ว่าควรจะเสียใจกับเรื่องไหนก่อนดี ถ้ามอร์ฟีนตื่นขึ้นมาเธอคงจะเสียใจมากพอ ๆ กับที่ผมเสียใจ หรือบางทีเธออาจจะเสียใจมากกว่า ผมด้วยซ้ำ

พูดจบหญิงสาวก็สาวเท้าขึ้นชั้นบน มาร์วินมองตามแผ่นหลังบางด้วยสายตาที่เจ็บปวดเมื่อคิดว่าเขากับเธอจะไม่มีทางได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก เมื่อคิดอย่างนั้นน้ำตาแห่งความเสียใจและเจ็บปวดก็พากันไหลหลั่งลงมาจนเสื้อเชิ๊ตแขนยาวเปียกปอนไปหมด เขาลากขาอันหนักอึ้งเดินไปข้างหน้าทีละก้า วแล้วเข้าไปนั่งในรถ พลางคิดว่าคงไม่มีหวังจะได้เธอกลับคืนมาอีกแล้ว มาร์วินขับรถออกไปด้วยจิตใจที่ล่องลอย เขารู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเขาตอนนี้ไม่มีความหมายอีกต่อไปถ้าไม่มีณดา คอนโดมาร์วิน