Novel & Cerita การให้อภัย

ร้านอาหารริมน้ำที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแสนจะโรแมนติก แต่พราวมุกกลับยืนเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย เธอมารอเขาที่นี่มาทุกปี แต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาของเควิน ผู้ชายที่เคยให้คำมั่นสัญญากับเธอเอาไว้ ก่อนที่เขาจะหายไปจากชีวิตของเธอ "แกเลิกมารอเขาสักทีได้ไหมพราว ป่านนี้เขาคงมีลูกมีเมียไปแล้วมั้ง แกควรจะเริ่มต้นชีวิตใหม่หาใครสักคนมาเป็นเสาหลัก ทำไมต้องเอาชีวิตไปจมปลักกับผู้ชายคนนั้น คนที่เขาไม่เคยเห็นคุณค่าของแกเลย” นั่นคือน้ำเสียงของน้ำค้าง ที่พยายามพูดเตือนสติเพื่อนรัก เมื่อพราวมุกมักจะมานั่งรอชายคนรักอยู่ตรงนี้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีวี่แววของเควินเลย หากแต่ว่าพราวมุกยังคงมานั่งรอชายหนุ่ม ตามคำมั่นสัญญาที่ให้กันไว้เมื่อหลายปีก่อน

เดอะบอสและเหล่าบอดี้การ์ดหลายสิบนายเดินกึ่งวิ่งมายังที่จุดพบร่างหญิงสาว แสงสว่างจากกระบอกไฟฉายนับสิบส่องมาทางบอดี้การ์ดสองคนที่ยืนรออยู่ รวมถึงร่างบางที่นอนหายใจรวยรินอยู่ที่พื้นดินทรายข้างแม่น้ำ "เธอยังไม่ตายครับนายใหญ่" "ช่วยเธอ" มาเฟียหนุ่มหยุดคิดอยู่หลายวินาทีก่อนจะตัดสินใจสั่งคนของตนเองออกไป เธอและเขาต่างติดหนี้ชีวิตของกันและกันโดยบังเอิญ หรือไม่ เธอเป็นคนที่รู้ดีที่สุด "ฆ่ามันซะถ้าอยากกลับเข้าองค์กร"

"เธอแน่ใจใช่มั้ยว่าจะไม่เสียตัวฟรี" เสี่ยงรักรุ่นพี่ [มินตรา x ชาร์วี] เพราะความรักที่เธอมี เธอจึงยอม “เสี่ยงรัก” กับเขา [ชาร์วี] วิศวะฯ ปี 4 ไม่สนใจความรัก คาดเดายาก ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น [มินตรา] บริหาร ปี 2 น่ารัก มองโลกในแง่ดี ไม่ทันคน รักใครรักจริง มั่นคงในความรัก "มินชอบพี่ชาร์วีค่ะ" "งั้นเหรอ..." "...ทำไมไม่ลองอ้าขาให้ฉันดูล่ะ เผื่อฉันจะสนใจเธอบ้าง" "..."

เธอเป็นแค่ผู้หญิงกลางคืน เขาไฮโซหนุ่มนักธุรกิจชื่อดังมากด้วยชื่อเสียง เงินทอง ด้วยความคะนองจึงพนันกับเพื่อนหากคว้าเธอมากกได้ จะได้ 1 ล้านบาทเป็นรางวัล ส่วนเธอยินยอมด้วยหัวใจรักกว่าจะรู้ความจริงหัวใจเธอก็แหลกสลาย

"เมื่อพันธะที่เขาหยิบยื่นให้มีเพียงความเกลียดชังและการตีตรา... เธอจะหนีพ้นเงื้อมมือวิศวกรไร้หัวใจคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อยิ่งหนี เขายิ่งรัดรั้งด้วยพันธะร้ายที่ยากจะตัดขาด"

ใครจะคิดว่างานการกุศลที่คุณแม่จัดขึ้นด้วยเหตุผลเดียวคืออยากให้เธอได้กลับมาเข้าสังคมหลังเรียนจบจากต่างประเทศ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอได้พบกับเขา... ซีอีโอหนุ่มจากบริษัทคู่แข่งของคุณพ่อ’ อิงฟ้าคิดในใจ เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่กลับเย็นชาและเข้าถึงยากยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ออร่าของเขาโดดเด่นจนกลายเป็นความฝันของสาว ๆ หลายคน และเท่าที่ฉันเห็น เขาก็ยังไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคน ‘ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ในใจฉันกลับมั่นใจเหลือเกินว่า พรหมลิขิต ต้องส่งเขามาให้ฉันอย่างแน่นอน’ อิงฟ้าตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าเขาจะเย็นชาแค่ไหน เธอจะต้องทำให้เขาหันมาสนใจเธอให้ได้

นางมองเขาทั้งรักและโหยหา ในใจมีแต่ภาพยามที่พวกเราพบหน้าสนทนาอย่างหวานชื่น ทว่า...บัดนี้มิอาจทำแบบเดิมได้อีก "จำไว้ พบแล้วพรากในวันวานไม่เป็นไร แต่จากกันวันนี้ย่อมได้เจอกันใหม่ ข้าพร้อมเฝ้ารออย่างเชื่อใจ" นี่อาจเป็นพลังแห่งศรัทธา

หลังจากแต่งงานกันมาได้สามปี เขาก็ทอดทิ้งเธอราวกับรองเท้าที่ขาดๆคู่หนึ่ง แต่กลับไปพะเน้าพะนออยู่กับยอดดวงใจราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เขาละเลยเธอ ปฏิบัติต่อเธออย่างรุนแรง และการแต่งงานของพวกเขาก็เป็นเหมือนดั่งกรงขัง เฉียวซุนอดทนต่อทุกอย่าง เพราะเธอรักลู่เจ๋ออย่างสุดซึ้ง! จนกระทั่งในคืนที่ฝนตกหนัก เขาทอดทิ้งเธอที่กำลังตั้งครรภ์ให้อยู่เพียงลำพัง แต่กลับบินไปต่างประเทศเพื่อคลอเคลียอยู่กับยอดดวงใจ ในขณะที่ขาของเฉียวซุนมีเลือดออก และเธอก็ต้องคลานออกไปเพื่อเรียกรถพยาบาล... ในที่สุดเธอก็เข้าใจในทุกสิ่งแล้วว่า หัวใจของใครบางคนไม่ได้อยู่กับเธอเลยตั้งแต่ต้น เฉียวซุนเขียนข้อตกลงการหย่าร้างและจากไปอย่างเงียบ ๆ ... สองปีผ่านไป เฉียวซุนก็กลับมา โดยที่มีคนวิ่งไล่ตามจีบเธอจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ไอ้สาร

คนที่หมั้นหมายกันไว้หนีการแต่งงานไป ทำให้เธออับอาย ปวดใจ เทียมฟ้าต้องอยู่กับความเสียใจนานหลายปี เมื่อเขากลับมา คมเดชกลับสร้างมลทินให้เธออีกครั้ง ซ้ำขับไล่ไสส่งเธอให้ออกไปจากบ้านเขา เธอจากมาเพราะหมดสิ้นซึ่งครอบครัว หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง โดยไม่รู้ว่าในท้องมีลูกของเขาไปด้วย…

เมื่อสาวอ้วนข้างห้องที่เจอกันทุกวัน เมาแล้วให้ท่าเดือนมหาวิทยาลัยอย่างผมถึงในห้อง ผมเลยต้องสนอง แต่ไหงตื่นมาแล้วเธอหลบหน้าหลบตาทำเป็นจำไม่ได้ แถมบอกว่า ลีลาผมไม่น่าจดจำ จากไม่สนใจ ตอนนี้ผมคิดว่าผมรักยัยอ้วนคนนี้ซะแล้ว