การให้อภัย

ไฟแค้นจะแผดเผาสองหัวใจให้แดดิ้น หรือจะหลอมรวมสองหัวใจให้เป็นหนึ่งเดียว แก้แค้น แต่งงาน เร่าร้อน พระเอกขึ้นต้นร้าย สุดท้ายหลงรัก นางเอกอ่อนหวาน น่ารัก

การเจอกันของเขาและเธอ สำหรับหนึ่งคนคือความบังเอิญ แต่อีกคนคือความตั้งใจ

ตะวัน อิทธิพล พัชรสินธิ์ุ ปีสี่ คณะวิศวะ 187/60 หนุ่มวิศวะต่างจัดหวัด ที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพเพราะความชอบของตัวเอง นิสัยเป็นคนสนุกสนาน รักสนุก เป็นที่รักของเพื่อนทุกคน คาเทียร์ กชมน ธนหิรัญกิจ ปีสาม คณะบริหาร 163/47 ลูกสาวคนสวยของคิณกับขวัญตา ภายนอกเป็นลุคลูกคุณหนู ผู้ชายตามจีบเป็นขบวนรถไฟ แต่ยังไม่เจอคนที่ใช่ เลยปฏิเสธด้วยท่าทางสวย ๆ นิสัย เป็นคนรักเพื่อน สนุกสนาน ไม่ชอบผู้ชายที่เรียนวิศวะเพราะคิดว่าเถื่อน คำโปรย เพราะความผิดพลาดในคืนนั้น ทำให้เปลี่ยนความสัมพันธ์ของเขาและเธอที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้ไปตลอดกาล “เธอมันนิสัยไม่ดี ได้ฉันแล้วคิดจะทิ้ง ผู้หญิงดี ๆ เขาไม่ทำกันหรอก” “ถ้าฉันมันผู้หญิงไม่ดี พี่ก็อย่ามายุ่งกับฉันสิ” “เรามาไกลเกินกว่าที่จะพูดคำนั้นแล้ว ไปตกลงกันดี ๆ ดีกว่า” "ได้กันแล้ว พี่ต้องทำตัวเบอร์นี้เลยเหรอ" "เบอร์ไหน?"เขายักคิ้วกวนเธอ"เบอร์ตองหรือเปล่า"

"เอามันไปขัง ฉันจะเป็นคนทรมานมันเอง ไม่พูด ก็เตรียมตัวเป็นศพได้เลย" "ต่อให้แกทรมานฉันจนตาย ฉันก็ไม่รู้เรื่อง"

ในอดีตเธอทิ้งเขาเพื่อไปแต่งงานกับผู้ชายที่มีเงินมากกว่าเขา ทว่าวันนี้เธอกลับกลายเป็นแค่พนักงานคาเฟ่ในรีสอร์ตของเขา แถมยังมีลูกติดอีกหนึ่งคน ::::::::::::::: “ลูกเธอ ไม่ใช่ลูกฉัน ทำไมต้องแคร์!” คำพูดนั้นทำให้ดาริณถึงกับน้ำตาร่วง “แม่คับ ฮือๆ อย่าร้องนะคับ ฮือๆ ดรีมไม่ชอบลุงคนนี้ ดรีมเกลียด!” เจ้าตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่ผวาเข้ามาผลักร่างสูง แต่แรงเด็กก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงขยับ “เด็กเวร!” ธีธัสโมโห เลยผลักเจ้าตัวเล็ก เซไปชนกับดาริณที่ยืนช็อกกับสถานการณ์ตรงหน้า ลูกชายเธอปล่อยโฮเสียงดังลั่นและนั่นทำให้ดาริณหมดความอดทน “ใช่ คุณควรจะแคร์ เพราะเด็กคนนี้..." ........................

*** เพราะรัก นางจึงทำทุกทางให้ได้แต่งงานกับเขา เพราะแค้นใจที่นางบังอาจรวบรัดจนได้แต่งงานกัน เขาจึงทำทุกท่าให้นางหมดเรี่ยวแรงทุกคืน

เมื่อชีวิตเต็มไปด้วยบททดสอบจากความเจ็บปวดและความเข้าใจผิด ขวัญอุษาจึงยอมทิ้งปกรณ์และอดีตอันเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง เพื่อผสานหัวใจและพร้อมก้าวเดินสำหรับการเริ่มต้นชีวิตที่เต็มไปด้วยความหวังและความสุข

'เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น อย่าอิน'งานแต่งเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ควรจริงจัง ไม่ควรเผลอใจ ไม่ควรหวั่นไหว และไม่ควรรัก…“เราแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น…อย่าอิน” ริมฝีปากของเจ้าสาวยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่สวยงามพอสำหรับกล้องถ่ายรูป ทว่าภายในใจกลับไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสุข เพียงแต่ยอมรับเงื่อนไขแห่งพันธนาการครั้งนี้ ที่ทั้งคู่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป “อดทนหน่อยนะ จบงานคุณก็ไม่ต้องปั้นหน้ายิ้มแล้ว” สายขิมกระซิบบอกคนตรงหน้าขณะที่เขาก้มลงจูบหลังมือเธออย่างแผ่วเบา โทมัสแสยะยิ้มเมื่อแสงแฟลตสาดใส่รัวๆ พร้อมกับรั้งเจ้าสาวเข้ามาโอบกอดแนบแน่น “อย่าลืมบอกตัวเองล่ะ อย่าอินให้มาก” ดวงตาคมกริบของสายขิมตวัดขึ้นสบสายตาเจ้าบ่าวตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะยกยิ้มบางอย่างเย็นชาไม่ต่างกัน เสียงปรบมือรอบห้องยังดังไม่ขาดสาย ราวกับโลกทั้งใบชื่นชมในความรักที่ไม่มีอยู่จริง เธอเอียงหน้าเข้าไปใกล้กระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงคมมีด “ไม่อินหรอกค่ะ…แต่ถ้าคุณเผลอเมื่อไร ฉันจะเป็นคนเล่นละครเรื่องนี้ให้เก่งกว่าคุณเอง”

เขาชื่อ คราม เป็นทั้งคู่หมั้นของฉันและเป็นคนที่ฉันพลาดมีอะไรด้วยเมื่อสองปีก่อน ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง #คราม เจ้าพ่อมาเฟียอันดับต้นๆของเมืองไทย ไม่เกรงกลัวใคร และเอาแต่ใจตัวเอง โหดร้ายและดุดัน อยากได้ต้องได้ และไม่มีใครขัดเขาได้ #พิงค์ สาวสวยดีกรีนักเรียนนอก ภายนอกจัดจ้านร้อนแรง แต่จิตใจของเธออ่อนโยนมาก

ทิซเหนือ - วาริน “อยากมีเงินใช้มั้ย ?” ถ้าผมถูกใจใคร ผมก็จะไม่ลังเลที่จะชักจูงผู้หญิงพวกนั้นด้วยเงิน อย่างที่ผมกำลังยื่นข้อเสนอให้กับผู้หญิงตรงหน้า “…คะ ?” ท่าทางซื้อบื้อของเธอดูจะไม่เข้าใจที่ผมพูดสักเท่าไหร่ ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ กับผู้หญิงตรงหน้า ก่อนจะใช้มือโอบเอวเธอเอาไว้แบบหลวมๆ “คะ คุณทิสเหนือคะ” เธอดูจะตกใจมากพอสมควร รีบผลักผมให้ออกห่าง แต่ผมยังคงโอบเอวเธอไว้อยู่ “เรียกฉันว่า คุณเหนือ” “ฉันสามารถให้เงินเธอใช้ได้ไม่ขาดมือ สนใจมั้ยหื้ม…” ผมก้มหน้าลงสูดกลิ่นความหอมตรงซอกคอของเธอ โตขนาดนี้แล้วยังใช้แป้งเด็ก น่าตลกสิ้นดี! “ระ ริน แค่มาฝึกงานค่ะ ไม่ได้ต้องการแบบที่คุณเหนือว่า” เธอปฏิเสธอย่างไม่ใยดีข้อเสนอของผม “เธอไม่สนใจ ?” “มะ ไม่ค่ะ รินขอตัวก่อนนะคะ” เธอดันมือผมที่โอบเอวเธออยู่ออก จากนั้นก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นผู้หญิงคนแรกที่ปฏิเสธผมซะด้วยสิ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกอยากได้เธอมาอยู่ในกำมือ อวดเก่งดีนัก!