Romans & histoires ขี้อาย

เจ้าของบ้านชะงัก ตามความเข้าใจของเขา คนขี้อายกลัวคนใจกล้า และคนใจกล้ากลัวที่จะเสี่ยงชีวิต ตราบใดที่คุณแข็งแกร่งพอ อีกฝ่ายก็ทำได้เพียงเลือกที่จะยอมแพ้ ริเริ่มสงบศึกก่อน ชายหนุ่มในวัยยี่สิบกว่านั้นจัดการได้ง่ายมาก!

ลายเท่าตัว มันพรากเอาสติสัมปชัญญะและความละอายชั่วดีไปจนสิ้น แม้จะอยู่ต่อหน้าผู้คนนับสิบ แต่มือของไอ้อ๊อดกลับสาวรูดอาวุธของตนอย่างบ้าคลั่งไร้ยางอาย บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากเดรัจฉานที่ถูกกิเลสครอบงำโดยสมบูรณ์ "หึหึ... ยานี่มันสุดยอดจริงๆ" เสี่ยใหญ่จิบไวน์พลางทอด สายตามองผลงานอย่างภาคภูมิใจ "ดูมันสิ... ความอายเป็นยังไงมันคงลืมไปหมดแล้ว"

ถามกวนกลับไป รู้ว่าหญิงสาวนั้นหมายถึงอะไร “นายจะแกล้งฉันทำไม นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร อย่าถามสิ อายเป็นเหมือนกันนะ” ครั้งนี้หล่อนผลักอกกว้างอีกฝ่ายด้วยความเขินอาย ไม่ได้อายธรรมดา แต่อายมาก จนทำตัวไม่ถูกแล้วเวลานี้ “รู้ว่าอาย ก็บอกมาสิว่าเรื่องอะไรที่อยากรู้” ยังไม่ วายอยากแกล้ง

“ใช่ กูไม่เคยกลัวใคร แต่กูอายคน” “คนเรามันก็ผิดพลาดกันได้หน่าพ่อ แต่แค่ผมจะไม่ทำผิดอีกก็แค่นั้น” “เหม็นขี้ฟัน”

อคิราห์ทำเป็นเเซวรุ่นน้องสาวให้เธอเขินอาย เเละก็เป็นไปตามที่คิด ปลายฝันเขินอายรุ่นพี่หนุ่มจนใบหน้านวลขึ้นสีเเดงเถือกเหมือนผลเชอรี่สุก ">⁠.⁠<" "เอ่อ เราไปทางนู่นดีกว่านะคะ ฝันอยากดูเจ้าหมูเด้งเเล้วค่ะ" "โอเคครับ กอดพี่เเน่น ๆ เลยนะ" "เอ่อ พี่ซันคือว่า..." พอคนขี้อายกำลั งจะปฏิเสธ

วินสะดุ้งตกใจ "คนบ้า! พูดอะไรไม่อายผีสางนางไม้บ้างเลย" "จะอายทำไม พี่ไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อย" "อายลูกบ้างสิคะ ลูกเราก็อยู่ตรงนี้นะอีกอย่างบัวไม่ทางทำเรื่องแบบนั้นที่นี้กับพี่ด้วย น่าอายที่สุดเลย" บัวตองมองค้อนวินไม่จริงจังนัก

คำพูดนั้นทำเอาไอมิเอะหัวเราะหลุดออกมาเบา ๆ “แต่พี่ขี้อาย พี่ไม่กล้าพูดกับกล้อง” เธอก็พูดอย่างอ้อมแอ้ม โดยไม่สบตาน้องชาย “ถ้ามัวแต่ขี้อาย ชาตินี้ก็คงไม่ได้ทำอะไร”

“ทำไมต้องเขิน” “ก็มันอาย” “ไม่มีอะไรน่าอายเลย มันน่ามองไปหมด จนอยากมองทั้งคืน” บทจะปากหวานก็หวานจนฉันแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง มาดทายาทลูกชายมาเฟียใหญ่หายไปหมดสิ้น

คนตัวบางก้มหน้าหลบสายตาแวววาวของเขาที่ชวนใจสั่น เพราะเขินอายกับคำพูดหื่นห่ามของเขาจนไม่กล้าจะมองใบหน้าหล่อๆ นั่นแล้ว “แล้วกัน อายหรอ” “ไม่ค่ะ” “ไม่ ก็มองหน้าฉันสิ” “ไม่ค่ะ” “แบบนี้เขาเรียกว่าอาย” “อายก็ได้ค่ะ ก็ใครจะหน้าไม่อายแบบหมอล่ะ พูดออกมาได้”

แกรมม่ายิ้มเขินอาย แหม ทำอย่างกับไม่เคย ฉันแอบแซวในใจ รู้ว่าคนขี้อายแบบเธอจะเขินแน่ ถ้าฉันพูดคำเมื่อครู่ไป "ขอมัดจำไว้หน่อย"