Romans & histoires ขี้อาย

ไม่ได้จะขี้แต่จะ ‘ปี้’ ‘ไม่เป็นไร กูไม่ถือ’ “แต่กูถือ ไอ้เฮีย‍หิน กูจะขี้” ฉันเสียงดังพยายามกลั้นเสียงมากกว่าเดิมเมื่อคนขี้แกล้งปลดตะ‍ขอบราออกและขยี้ปลายยอด‍ถัน นี่เขาอยากให้ฉันร้องครางออกมาให้อับอาย

“แล้วเป็นแบบไหน” “สุภาพ อ่อนโยน อบอุ่น แล้วก็ขี้อาย ขนาดแค่โดนเอมหอมแก้มยังหน้าแดงเลย แต่ดูตอนนี้สิคะหื่นและสัปดนยังกะอะไร”

กรวิกาหัวเราะ “ถามจริง แกไว้ใจขนาดนั้นเลยหรือ ยายคนนั้นน่ะ สวยแซ่บขนาดนั้น ไม่มีหนุ่มคนไหน ไม่ชอบหรอกนะ ถึงแม้จะพี่ตุลย์แสนดีของแกก็เถอะ ถ้าดีจริงจะไปเต้นจนตัวติดกันขนาดนั้นหรือ” “ถ้าพี่ตุลย์จะไปชอบเขา ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ สวย เก่ง รวย ร้อนแรง ครบสูตร” กรวิกายิ้ม น้อยๆ เมื่อนึกถึงฝันของตัวเองกับสาวคนนั้น

เขาเขิน เพิ่งจะเคยเขินอายเพราะผู้หญิงตอนอายุจะเข้าเลขสาม “กำลังล้อเลียนวาวอยู่เหรอคะ” “เอ้าทำไมพูดงั้นล่ะ?” “ก็เรียกหนูวาว” “เปล่า แค่อยากเรียก”

รั่วหยุนซีตะโกนเข้าไปในห้องหนังสือ "ฉันไม่ได้อาย" ชายหนุ่มแย้งกลับไป ทำไมเขาต้องอาย ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ บอกตัวเองที่อยู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดใจ เมื่อคิดว่าจูบเมื่อกี้มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการแสดงละครตบตา "ถ้าไม่อายแล้วหลบหน้าฉันทำไมคะ"

ลูกหว้าหน้าแดง ฉันรู้ว่าเพื่อนคนนี้ขี้อาย ฉันเลยไม่อยากตรงไปตรงมาจนกลายเป็นกดดันเกินไป "ก็อย่างที่หว้าเข้าใจ" รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้าฉันอย่างจริงใจ

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยแหวดังขึ้น ภาคพลใส่จริตแล้วทำกระพือขนตาใส่อีกฝ่าย มโนว่าตัวเองกำลังติดขนตาปลอม และเป็นสาวสวยสะดิ้ง แทนที่จะเป็นหนุ่มหล่อกล้ามแน่นแบบนี้ ​“เข้ามาส่งเพื่อนสิยะ นังชะนี เพื่อนฉันจะอ้วกอะ หลีกๆ หน่อยมีน้ำใจให้คนเมาแฮงค์ผัวเลิกหน่อย ขอห้องน้ำด่วนๆ ค่า”

เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางเอาชุดที่อยู่ในมือทาบกับตัวเองและดูความเหมาะสมและเข้ากัน ในจังหวะที่เธอถอยหลังไปชนกับใครบางคนเข้า “โอ๊ยนี่ถอยหลังประสาอะไรเนี่ย” น้ำเสียงเหวี่ยงวีนอย่างไม่พอใจที่มาชนเจ้าหล่อน “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้มองค่ะ”

เขายกมือขึ้นมาปิดปากเธอเอาไว้ “ข้าไม่ชอบที่พี่ดูถูกตัวเองแบบนั้นเลย ข้าไม่เคยรู้สึกอายเลยเพราะว่าพี่ไม่ได้ทำผิดอะไร ทำไมข้าจะต้องอายด้วยล่ะที่เดินข้างพี่ เจตนาของข้าคืออยากให้พี่กลับมาเดินไปอย่างปกติ ไม่ใช่เพราะข้าสนใจสายตาของคนอื่นแต่เพราะในยามที่มีภัย ข้าอยากให้พี่วิ่งหนีมัน ได้ด้วยขาทั้งสองข้างนี้..”