ความยากลำบาก Novels & Stories

รับคำตอบเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาค้นหา การเดินทางสู่ยอดเขานั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก เส้นทางที่คดเคี้ยวและสูงชันทำให้พวกเขาต้องใช้ทั้งแรงกายและแรงใจในการปีนป่าย หมอกที่หนาทึบปกคลุมไปทั่วทุกทิศทาง ทำให้การมองเห็นเป็นไปอย่างยากลำบาก ทุกก้าวที่พวกเขาเดินขึ้นไปดูเหมือนจะยิ่งท ำให้หมอกหนาแน่นขึ้น

ฉาวซวนเฟยลองพูด "ตราบใดที่เขาอยากทำ ก็ทำได้แน่นอน คำว่าความลำบากใจ เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น" ลู่เฉินส่ายหัว

7 ยามเหม่า สิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้เป็นความสำเร็จที่ได้มาจากความยากลำบากซึ่งต้องใช้เวลาสะสมกำลังมานานพอสมควรถึงจะได้รับสิ่งนี้มาเป็นของตนเอง

ฮาโลเอ่ย “พี่ยุ่งอะไรด้วยค่ะ กาดเกือบเสียลูกไปเพราะกาดเครียดไม่มีที่จะอยู่ ไม่มีงานทำ ไม่มีเงินแม้แต่จะไปหาหมอ แต่คนที่ปากบอกว่าเป็นพ่อของลูก กลับทำเรื่องทั้งหมดให้กาดกับลูกลำบาก” ผักกาดเอ่ย

หน่วง “ยัยเอื้องพอได้แล้ว มันก็แค่ความฝันเท่านั้น มันก็แค่ฝัน” คำเอื้องตบอกบอกตัวเองแล้วลุกขึ้นลงจากเตียงเพื่อจะไปห้องน้ำอาบน้ำแล้วแต่งตัวไปใส่บาตรตอนเช้ากับพ่อที่รัก เพราะพ่อของเธอจะใส่บาตรให้แม่ที่จากไปทุกเช้า พ่อเธอเป็นคนจีน ส่วนแม่เป็นสาวใต้ผิวดำ ตาคม แต่ เธอได้ผิวมาจากพ่อ ส่วนตากลมโตนั้นได้จากแม่ ถ้าได้พ่อคงได้ทำตาสองชั้นแน่นอน

สาว‍เข้าใจแตกฉาน ไม่คิดโกรธเคืองที่คน‍สกุล‍หลี่‍พยายามบีบบังคับนางทุกวิถีทาง ทั้งพูดอ้อม ๆ ขอร้องตรง ๆ หรือแม้กระทั่งสร้างเรื่องให้ได้รับโทษเพื่อกดดัน แต่‍ซู‍อี้‍หราน‍ก็สามารถผ่านมาได้ทุกครั้ง แม้จะหวุดหวิดมากแค่ไหนก็ตามราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยช่วยเอาไว้ เสมอ

“มึง!!! ฟังกูนะ ถ้าคนเคยลำบากมาก่อนทุกนาทีมันมีค่า แล้วถ้าช่วงไหนเป็นช่วงที่เขาต้องโกบโกย เขาต้องรีบเว้ย” “กูจำได้ เหตุผลที่มึงเปย์เขา เพราะมึงบอกกูว่าเขาดูขยัน และลำบากไม่ใช่เหรอ ต้องสตรีมทั้งวัน แถมยังต้องช่วยแม่ทำงาน และยังต้องทำงานจนแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนอีก ใจด ีกับเขาหน่อยดิว่ะ”

เขายังอดกังวลมิได้ อวิ๋นจางหมิ่นลูบเคราของตนเองช้าๆ พลางเอยต่อด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา “ใครว่าเป็นเรื่องง่ายเล่า สิ่งที่ยากที่สุด คือการปลดเปลื้องสิ่งที่หนักอึ้งในใจของคนผู้นั้น” ผู้ชราเอ่ยอย่างปรานี “ความหวังเป็นสิ่งที่เสียไปแล้วสร้างกลับขึ้นมาได้ยากนัก แต่ก็ไม่ได้ยา กเกินกว่าที่จะกอบกู้ หากสามารถทำได้ คนผู้นั้นก็จะมีความสุขมากขึ้น และเมื่อมีความสุข ก็ย่อมจะมองเห็นและคิดไตร่ตรองถึงสิ่งต่างๆ ในแง่ดีมากยิ่งขึ้น” หยางหยางนิ่งเงียบ ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด “หากข้าทำได้...”

ฉันเลยจำใจเปิดประตูออกมา "การหนีไม่ช่วยแก้ปัญหานะหว่านหว่าน ความยากลำบากก็เหมือนเสือกระดาษ พอพุ่งเข้าใส่ก็จะรู้ว่ามันไม่น่ากลัวอย่างที่คิด" ฉันรู้ว่าเขาพูดถูก แต่วันนี้ฉันเจออะไรมาเยอะจริง ๆ ก็เลยเหนื่อยมาก

“ข้าทนได้” สำหรับสายลับแล้ว ความยากลำบากคืออะไร? ต่อให้ต้องอดหลับอดนอนเป็นเวลาสามวันสามคืน นางก็ไม่สนใจ