Novel & Cerita ความรัก

ฉันบีบมือขุนศึกเเรงๆเพื่อตอกย้ำให้เขารู้ว่าฉันเข้าใจเขาจริงๆ เขาก็พยักหน้ารับรู้คำฉันก่อนจะมองฉันด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง "ขุนอยากจะบอกว่า.....ขุนไม่เคยเลิกรักริเลยนะ....พยายามที่จะไม่รัก" "แต่มันก็ทำไม่ได้.....ริเป็นผู้หญิงคนแรกและจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ขุนจะรัก"

มิเช่นนั้นนางจะยอมอยู่อย่างอัปยศเช่นนี้หรือ ทว่าสุดท้ายกลายเป็นนางหลงเข้าใจผิดคิดว่าเขาชอบนาง ขอเพียงเขาชอบนางอย่างจริงใจ นางก็จะอยู่กับเขาไม่ไปไหน หากแต่สิ่งที่ไม่ยั่งยืนที่สุดนอกจากอำนาจก็คือความรัก บิดามารดาที่รักใคร่ลึกซึ้ง วันหนึ่งมารดายังหนีตามบุรุษอื่นไป

ะฉะนั้นไม่มีปัญหาอะไรที่คนรักกันจะผ่านมันไปไม่ได้ เว้นแต่คนสองคนหมดรักกันแล้ว ซึ่งผมไม่เคยมีความคิดอยู่ในหัวว่าผมจะหมดรักแฟนของผมหรือจะมีผู้หญิงคนไหนดีกว่าแฟนผมอีกแล้ว ความรู้สึกของคนอย่างผมไม่มีคำว่าชั่ววูบ ถึงแม้ว่าความรักครั้งนี้จะเกิดขึ้นหลังจากที่ผมอกห ักแค่ไม่นาน แต่เมื่อเจอคนที่ใช่ คนที่ทำให้รู้สึกว่ารักจนขาดไม่ได้ เรื่องเวลาไม่สำคัญอะไรเลย”

แดนดิน “ที่ผ่านมาคุณเอาแต่ล้อเล่นกับความรู้สึกของฉัน ทำให้ฉันสับสนไปหมด ว่าอันไหนจริงอันไหนเล่น คุณบอกว่าชอบฉัน แต่ฉันกลับไม่รู้เลย ความรู้สึกของฉันยังไม่ชัดเจน ความรู้สึกของคุณก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า นี่คือสิ่งที่กวนใจฉันตลอดหลายวันนี้ ฉันไม่โอเคที่จะอยู่ใกล้ๆ คุณขณ ะที่ยังรู้สึกแบบนี้ ขอเวลาฉันคิดดีๆ ก่อนนะคะ พร้อมเมื่อไหร่ฉันจะกลับไปหาคุณที่โน่นเอง”

พูดจบนางก็เดินกลับเข้าห้องไป. ในใจแม้รู้ว่าเป็นความรักที่มิอาจจะเป็นไปได้ แต่ทั้งสองกลับรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

เขากำลังถามเธอว่าความรักคืออะไร? เย่ฮวนเอ่อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างจริงจัง “อาจารย์ฟู่ ฉันคิดว่าความรักคือแรงดึงดูดระหว่างเพศตรงข้าม เป็นแรงกระตุ้นของฮอร์โมน เป็นการชื่นชมกันและกันและทำให้หัวใจเต้นแรง”

ความรักเป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ “รักนะคะ” “อะ..อ.ไรนะครับ” เขานึกว่าเธอหลับ แม้ได้ยินชัดแต่อยากได้ความมั่นใจอีกครั้ง

EP. 39 "ทำไมไม่สารภาพรักออกไปตรงๆ แค่พูดคำว่า รัก มันพูดยากตรงไหน" "...." "ถ้ามึงไม่สารภาพออกไปตรงๆ มึงก็ไม่จำเป็นต้องมีลิ้นก็ได้"

ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเหมือนจะชัดเจนในหัวใจฉันเสมอ ฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะตอบ “ฉันคิดว่าความรักเป็นเรื่องของการสนับสนุนและเข้าใจกันค่ะ มันไม่ใช่แค่การมีความสุขในช่วงเวลาที่ดี แต่ยังรวมถึงการยืนเคียงข้างกันในช่วงเวลาที่ยากลำบากด้วย”

​บทเรียนจากโลกสมมติ: รักที่ไร้พรมแดน ​ปรินทร์ขยับกายเข้ามาใกล้ เขาบรรจงจุมพิตที่หน้าผากของโบตั๋น แม้เธอจะสัมผัสไม่ได้ถึงความอุ่นของผิวหนัง แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แสนซาบซ่านของกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ​“เจ้าจงใช้ชีวิตเพื่อเป็นพย านให้แก่พี่เถิดพิมมา เขียนเรื่องราวของเราให้คนโลกนี้ได้รู้ว่า... ความรักมิได้จำกัดอยู่เพียงเลือดเนื้อและลมหายใจ แต่มันคือการหลอมรวมของเจตจำนงที่มั่นคงเหนือสิ่งอื่นใด”