ความรัก Novels & Stories

​บทเรียนจากโลกสมมติ: รักที่ไร้พรมแดน ​ปรินทร์ขยับกายเข้ามาใกล้ เขาบรรจงจุมพิตที่หน้าผากของโบตั๋น แม้เธอจะสัมผัสไม่ได้ถึงความอุ่นของผิวหนัง แต่เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แสนซาบซ่านของกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต ​“เจ้าจงใช้ชีวิตเพื่อเป็นพย านให้แก่พี่เถิดพิมมา เขียนเรื่องราวของเราให้คนโลกนี้ได้รู้ว่า... ความรักมิได้จำกัดอยู่เพียงเลือดเนื้อและลมหายใจ แต่มันคือการหลอมรวมของเจตจำนงที่มั่นคงเหนือสิ่งอื่นใด”

คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบทำเฮย์โซขมวดคิ้วอย่างรู้สึกผิดแทบไม่ทัน “ความรักของนายมันเห็นแก่ตัวเกินไป... ในขณะที่ความรักที่เขาคอยเตือนสติฉัน คือไม่ใช่รักแล้วจะทำอะไรก็ได้ ถ้าเรารักใคร ความรักของเราต้องไม่ทำร้ายคนอื่น แต่ขึ้นชื่อว่าความรัก ถึงมันจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่รักของนายมัน ก็ยิ่งใหญ่ในแบบของนาย และมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ารักของเขาหรือใครๆ” “ถ้างั้นทำไมเธอถึง...” “เพราะมันร้อนเฮซ” ฟาเดียชิงพูดแล้วปล่อยน้ำตาไหลออกมาโดยไม่มีเสียงสะอื้นให้มาโครรู้สึกตัวได้ เพราะมันเป็นสิ่งที่เธออยากสื่อสารกับเฮย์โซเท่านั้น

อินน์บ่นพึมพำ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอะไรทำให้เธอผู้นี้ก้าวข้ามกำแพงหัวใจที่แสนเย็นชาของเขามาได้ ทันทีที่เจอหน้าเธอ เขาก็รู้สึกรัก แค่เธอยิ้ม “รักไม่ต้องการเวลาค่ะ รักก็คือรัก เป็นเรื่องเดียวที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร ทำไมเราถึงรักกัน บ้างก็ว่าเป็นที่กลิ่น บ้าง ก็ว่าเป็นที่ความใกล้ชิด พอเราพิสูจน์อะไรไม่ได้ เราก็มักจะเลือกเชื่อสิ่งที่มองไม่เห็นแทน เช่นพรหมลิขิต บุพเพสันนิวาส หรือแม้แต่เจ้ากรรมนายเวร”

“ฮึก ฮือ คนบ้า ฮึก ไม่เห็นต้องว่ากันขนาดนี้เลย รักษาน้ำใจกันหน่อยก็ไม่ได้ ฮือ พี่มาร์ทใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย ฮืออออ” ลลินเอาแต่ร้องไห้และตกอยู่ในห้วงความคิดของตน ไหนมีคนบอกว่าความรักคือสิ่งสวยงาม ไหนบอกว่าความรักไม่มีถูกไม่มีผิด ไหนบอกว่าความรักมีแต่จะทำให้เรามีความ สุขจากการที่ถูกรักและได้รัก แต่ทำไมกับฉัน ความรักถึงได้ทรมานขนาดนี้ ทำไม ฮึก ฉันเกลียดความรัก เกลียด ฮึก ฮือ ฮือ ฮึก

ทำไมเขาถึงรู้ละ! “สิ่งที่ชัดเจนเป็นอันดับต้นๆของผู้หญิงคงหนีไม่พ้นเรื่องความรัก ความรู้สึก หรือไม่ก็รักครั้งแรก” “….” “ถ้ายังไม่มีคนที่ชอบ ..จูบกับฉันก็ได้;)”

อย่าใช้แค่หัวใจ ความรักไม่ใช่แค่การบอกว่ารักและอยู่กันแค่เวลาที่มีความสุขเท่านั้น...เราต้องผ่านทุกข์ ผ่านวันเวลาที่ยากลำบากด้วยกันมาก่อน สำหรับฉัน ๆ ถือว่าพี่พัดทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด กลับกลายเป็นฉันต่างหากที่ยังทำมันไม่ดีพอ

“คนเราถ้าลองว่าใจเชื่อไปแล้ว มีตาก็เหมือนไม่มี ต่อให้เห็นตำตาก็เหมือนมองไม่เห็นอยู่ดี” พูดจบเธอก็หมุนตัวพร้อมกับปาดน้ำตาวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง ร้องไห้ให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง เธอทุ่มเทความรักให้กับสามีจนหมดหัวใจ แต่กลับไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา ทุกสิ่งที่มอบให้ไปค ือความไร้ค่าสูญเปล่า

เธอเลิกคิ้วถาม “ก็อย่างดอกกุหลาบสีชมพูก็สื่อถึงความรักที่อ่อนโยนและจริงใจ ดอกลิลลี่สีขาวสื่อถึงความบริสุทธิ์ใจและหวังในการเริ่มต้นใหม่ แล้วก็ดอกไฮเดรนเยียสื่อถึงการขอโทษ”

บรรยากาศในห้องหออบอวลไปด้วยความรัก ความปรารถนา และความผูกพันที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความร้อนแรงที่เกิดจากความรักที่สุกงอม ปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ในคืนอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ///

แต่ยิ่งใกล้ชิดเธอมากเท่าไหร่ความรู้สึกที่เขาพยายามเก็บซ่อนในวันวาน พลันค่อย ๆ แจ่มชัดในความรู้สึก แต่ความเกลียดความแค้นก็ยังฝังลึกอยู่ทุกอณูรูขุมขน ************************************************ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค ยิ่งยากเย็นยิ่งโหยหา ยิ่งห้ามใจยิ่งหวั่นไหน และบางครั้งก็ยากจะบอกได้ว่าสิ่งที่เป ็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าพรมลิขิต หรือชีวิตกำลังชดใช้กรรมกันแน่