ความรักต้องห้าม

"แล้วเราจะอยู่กันแบบนี้เหรอ คือมึงตั้งใจจะเอากูไปเรื่อย ๆ แบบที่เป็นเพื่อนกันยังงี้เหรอ" "แล้วจะให้กูทำไง พี่มึงมันไม่ได้เพิ่งพูดหรอกนะ แต่มันพูดมาตลอดว่าไม่ให้ใครในกลุ่มยุ่งกับมึง!"

เพื่อหลีกหนีชะตากรรมของการเป็นทายาทสำนักคุ้มภัย "เขา" จึงทอดทิ้งทุกสิ่งเพื่อออกตามหาความฝันในการเป็นนักแสดงตัวนาง... หารู้ไม่ว่าแปดปีต่อมา โชคชะตาจะนำพาเขากลับมายังบ้านเก่าอีกครั้ง ในบทบาท "ภรรยา" ของน้องชายบุญธรรม... การแสดงบทบาทที่อันตรายที่สุดในชีวิตจึงได้เริ่มต้นขึ้น โดยมีหัวใจและความรักเป็นเดิมพัน...

เพราะเธอคือรักแรกพบสบตาของเขา และเขาก็คือผู้ชายสายฮาร์ดคอร์ของเธอ มาเฟียผู้ที่ไม่เคยอ่อนโยน กับนางแบบสาวสุดน่ารัก ที่ 'ริวอิจิ' ลักพาตัวของเธอมา 'ปลายฟ้า' มาอยู่กับเขา ที่บ้านของเขา โดยเขาจะยัดเยียดความเป็นสามีให้เธอ โดยที่เธอเองก็เข้าใจเขาผิด คิดว่าเขา คนนี้ มีแฟนอยู่แล้ว

“อ๊าย… เสียวมากจ้ะพ่อสันต์จ๋า… อูย” สะใภ้บิดตัวไปมา เพียงแค่พ่อผัวกระดกปลายลิ้นรัวๆ ร่างของหล่อนก็แทบลอยตามกับลีลาการเบิร์นขั้นเทพของพ่อผัว “ใส่เถอะจ้ะ… หนูอยาก เอาแรงๆ แทงลึกๆ อย่าปรานีหนู” จากนั้นสะใภ้ก็มีอันต้องร้องครางลั่น เมื่อท่อนเอ็น ‘ฝังมุก’ ยาวใหญ่ใกล้เคียงท่อนแขนเด็ก อัดเข้ามาพร้อมกับจังหวะโก่งเอวกระเด้าเข้าใส่เต็มลำเต็มรู กระแทกเข้าสุดออกสุด เม็ดมุกเสียดครูดสองกลีบเบ่งบวม ทำเอาสะใภ้บิดตัวไปมา ได้ลิ้มลองท่อนเอ็นฝังมุกของพ่อผัว กระแทกรัวให้อย่างซาดิสม์ดุดัน

ความรักต้องห้ามระหว่างลูกเลี้ยงกับพ่อเลี้ยงที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วกับเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเสียใจไม่รู้จบสิ้น ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนความเจ็บปวดที่ได้รับจะถูกเยียวยา

กฤติกา คือชื่อของหญิงสาวร่างเล็กสูง156 เซนติเมตร พ่อของเธอชอบดูดาวเลยตั้งชื่อตามกลุ่มดาวลูกไก่ ไรอัน โจนส์ คือ Bossสุดหล่อที่เป็นแรงกระตุ้นให้เธอตื่นเช้ามาทำงาน แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นเธอในสายตา ทว่าเงื่อนไขที่พ่อให้เธอกลับบ้านเกิด ผสมกับความมึนเมาทำให้เธอ ชวนเขาขึ้นเตียง มันควรเป็นOne night stand แต่เขากลับไม่ยอมให้จบลงแค่นั้น *** ซีรีย์คลั่งรักที่ชวนให้ใจสั่นไหวระดับ7ริกเตอร์***

“โอ้ว… เร่าร้อนสุดๆ” ชรัมภ์อุทานเบาๆ กับสิ่งที่ลูกชายกับสะใภ้กำลังทำกันอย่างเร่าร้อนเมามัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่กับเรือนร่างเย้ายวนของสะใภ้ ขณะสอดมือผ่านขากางเกงขาก๊วยเข้ามาลูบไล้ความเป็นชายของตัวเองไปพลาง “อ๊า… ” ชรัมภ์ครวญคราง มือรูดชักดุ้นจรวดขึ้นๆ ลงๆ เสพความสุขจากสายตา จ้องมองเรือนร่างอวบขาวราวกับหยวกของดาลัน สะโพกกลมกลึงตึงเต็ม สองเต้าของหล่อนใหญ่มากจนดูอวบคัดเหมือนนมแม่ลูกอ่อน สั่นไหวตามจังหวะขยับสะโพก ทำเอาพ่อผัวที่กำลังแอบมองใจเต้นระทึก นึกอิจฉาลูกชาย มือรูดชักว่าว สาวแก่นกายยาวใหญ่ ตามองภาพการร่วมเพศสุดเมามันอย่างนึกอิจฉาลูกชาย นานเท่าไรไม่รู้ ที่ชรัมภ์ยืนแอบดูดาลันกับพีรพงษ์เอากัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังบลั่กๆ ระงมไปทั้งห้อง พีรพงษ์ กระแทกเสยขึ้นมาอย่างแรงจนลูกมะกรูดใต้ฐานแท่งโคน เหวี่ยงโยนอยู่ใต้ง่ามขาของตัวเอง

นางร้องครางกับความเสียวที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เพราะว่าเจียวจิ้นลูกชายของเขาก็ไม่เคยใช้ลิ้นทำเช่นนี้กับรูสวาทของนางเหมือนอย่างที่พ่อสามีกำลังทำให้อย่างดุดัน “รูของเจ้าน่าเลียเหลือเกิน… ” เจียวหย่งเอามือตะปบง่ามก้น จับแหกให้กลีบอ้าแล้วปาดลิ้นเสยเข้าใส่สองกลีบ แพล่บ… แพล่บ… แพล่บ… แพล่บ… “อ๊ายยยย… งือออ… ซี้ดดด… ท่านพ่อเลียเก่งเหลือเกิน” จางลี่คราง ก้นบิดส่ายไปมา โดนเจียวหย่งปาดลิ้นเลียกินคราบคาวน้ำใคร่ที่หลั่งเยิ้มออกมาจากกลีบสวาทของนางอย่างหิวกระหาย “อู้ววว… น้ำคาวของเจ้าช่างหอมรัญจวน” หลังจากลงลิ้นเลียจนกลีบเยิ้ม… เจียวหย่งหงายฝ่ามือหยาบใหญ่สอดเข้ามาระหว่างง่ามขา ตะล่อมคลึงหนอกเนินสวาทโค้งนูนเหมือนหลังเต่า คว่ำลงมาประกบกับอุ้งมือพอดี

คีย์ อัครเดช นันทวัฒน์ ชายหนุ่มหน้าหล่อ ที่อกหักจากรักแรก เพราะน้องสาวเพื่อนรักหักหลัง ทำให้เกิดความแค้นกับสองพี่น้อง เพื่อแก้แค้นเขายอมทำทุกอย่างโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น “เธอโทษพี่ไม่ได้นะใบชาเรื่องทั้งหมดเธอเป็นคนผิด” ใบชา ธารณินท์ ศิลานนท์ สาวหน้าหมวยที่มีนิสัยไม่ยอมคนแต่ยอมเขาคนเดียว ไม่ว่าเขาจะใจร้ายกับเธอมากแค่ไหนเธอก็ยังรักเขาเสมอ “พี่คีย์อยากทำอะไรกับชาก็แล้วแต่ใจพี่”

เพราะเพื่อน..เธอจึงต้องทำอะไรลับๆ ล่อๆ เป็นเหตุให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอแอบชอบ ในขณะเดียวกัน เธอเองก็คิดว่าเขาเป็นเกย์ เพราะสถานการณ์บางอย่างเช่นกัน แล้วความวุ่นวายก็บังเกิด เมื่อเธอดัน…หลงรักเกย์ ‘ฮื่อ! เป็นเกย์นะเว้ยไม่ได้เป็นหวัด รักษาวันเดียวจะหายได้ไง สู้ต่อไปศิศิรา ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังไม่มีผัวเป็นตัวเป็นตน เพราะงั้นฉันก็ยังมีหวัง เฮ้อ! อย่างมากก็แค่ผิดหวังล่ะน่า’ ***“สาบานได้ว่าครั้งนี้ผมจะไม่หยุด จนกว่าเรา…จะเป็นของกันและกัน” เขาบอกก่อนจะผละลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขณะที่สองมือค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อ สองตาก็ยังไม่ยอมเลื่อนไปจากเรือนร่างขาวโพลนตรงหน้า และไอ้สายตาคมกล้าประหนึ่งเสือรอตะครุบเหยื่อของเขาก็ทำให้เธอหนาวๆ ร้อนๆ บอกไม่ถูก “ไม่! เราพวกเดียวกัน เรากินกันไม่ได้” เธอพยายามเตือนสติ เพราะคิดว่าเขาอาจจะกำลังขาดสติ “แต่ผมเคยกินคุณแล้ว แล้วผมก็ชอบกินคุณ” เขาพูดพลางหลุบตามองไปที่แพนตี้ของเธอ ทำเอาเจ้าของแพนตี้ทำตาโต ไม่แน่ใจในคำว่ากินของเขา ที่สำคัญ…กะๆ กินอะไร “มะหมายความว่าไง”