ความรักหวาน Mga Nobela at Kwento

“พริกหวาน” “ฮะ ?” “ชอบพริกหวาน” “ชอบ...ชอบพริกหวาน มะ...หมายถึงชอบเค้าเหรอ” “อ่าฮะ ชอบ” ผมพยักหน้ายืนยันหนักแน่น อมยิ้มเอ็นดูคนเริ่มไปไม่เป็น ก่อนจะย้ำอีกหลาย ๆ ครั้ง “ชอบพริกหวาน ชอบอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เรียกว่ารักก็ได้ ตกหลุมรักจนถอนตัวถอนใจไม่ ขึ้นแล้ว”

เสียงเจือสั่นเครือเอ่ยเรียกคนรักก่อนขาดห้วงหายไป น้ำตาแห่งความซาบซึ้งพลันเอ่อคลอในหน่วยตาคู่สวย ทำเอาคนตัวโตตกอกตกใจที่เห็นน้ำตาคนรัก “หวาน...ร้องไห้ทำไม” “หวานดีใจค่ะ ทุกครั้งที่พี่โปรดบอกว่ารักหวาน บางทีหวานก็กลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน” เธอกล่าวออกมาด้วยเสียงสั ่นพร่า พร้อมหยาดน้ำตาไหลรินลงสองข้างแก้ม

ชายหนุ่มบอกน้ำเสียงหนักแน่นและฟุ้งไปด้วยความอบอุ่น มุมปากบางเหยียดออกเล็กน้อยก่อนจะตอบ ซึ่งมันเต็มไปด้วยใจที่เศร้าหม่นและเจ็บปวดแทนที่จะเป็นความดีใจ “รัก…แต่หวานกลับไม่เห็นความรักของคุณธร มันเป็นแบบไหนหรือคะ แบบที่หวานต้องมีน้ำตาทุกคืนน่ะหรือคะ หวานขอไม่รับ” “ฉัน ขอโอกาสสักครั้ง”

ความรัก ความรักที่นางเพียรร้องขอ... แต่เขาไม่เคยมอบให้ จ้าวเฉินฟงรู้เหมือนกลายเป็นคนโง่งมงายที่สุดในโลก เขาไม่เคยสนใจทำความรู้จักคำๆ นี้เลยด้วยซ้ำ พอรู้สึกตัวอีกที มันก็มาอยู่ในใจของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จ้าวเฉินฟงเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับคำว่ารัก แต่มันก็สายไปเ สียแล้ว นางจากลาไปพร้อมความเคืองแค้น ไม่มีวันได้โอบกอดกันเหมือนเดิม ไม่ได้สัมผัสกันเหมือนเคย ร่างสูงใหญ่นิ่งไปเหมือนท่อนไม้ เสิ่นฟงอี้จึงถ่มน้ำลายลงพื้น

ฉันถามพี่น้ำหวานเพื่อเรียกความมั่นใจให้ตัวเองมากขึ้น “อย่าว่าแต่ชอบเลย หลงเลยแหละพี่ว่า” พี่น้ำหวานก็ยังเป็นกำลังเสริมและพลังบวกกับฉันเหมือนเคย เราสองคนเข้าขากันได้ดี ความจริงฉันมีพี่เชียร์เป็นกำลังเสริมอีกคนด้วยนะ แต่ตอนนี้กำลังเสริมอีกคนของฉัน น่าจะลุกขึ้นมาเสริ มกำลังให้ฉันไม่ไหวแล้ว อย่าว่าแต่จะมาเสริมกำลังให้ฉันเลย กำลังจะลุกก็ไม่รู้ว่าพี่เชียร์จะไหวรึเปล่า เห็นพี่น้ำหวานบ่นให้พี่สงครามอยู่

ซาลาเปาไส้หวาน “ว้าว อี้เจ๋อ หล่อมาก มาเดินป่าหรือมาขึ้นคอนเสิร์ตคะที่รัก กรี๊ดดดดดด” มายเลิฟ “อ๊ากกกกก ถิงถิง น่ารักจังเลยครับ” น้ำตาลหวานมะนาวเปรี้ยว

เขาไม่อยากอดทนอีกแล้ว "ฉันรักเธอน้ำหวาน" เทวาค่อยๆถอนจูบออกหลังจากที่เขาตักตวงความหวานจนพอใจ ฝ่ามือร้อนระอุเลื่อนไปลูบริมฝีปากบางเบาๆอย่างอ่อนโยน ในขณะที่น้ำหวานก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเขินอายที่เผลอตัวเผลอใจให้กับเขาอีกครั้ง "ไม่รักฉันงั้นเหรอ"

เสียงออดอ้อนที่มาพร้อมกับการเล้าโลมอันแสนหวาน ทำให้มาริสาไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป หญิงสาวยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ปล่อยตัวปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามกระแสอารมณ์ที่เขากำลังชักนำรสจูบที่ดูดดื่มและลึกซึ้งเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความโหยหา รังสิมัณปรนเปรอความสุขให้กับภรร ยาสาวอย่างทะนุถนอม ทว่าเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย เสียงครวญครางหวานล้ำที่เล็ดลอดออกมาถูกเขาดูดกลืนหายไปในลำคอ บทรักที่แสนหวานดำเนินไปท่ามกลางความมืดมิดและแสงจันทร์ที่สาดส่อง เป็นบทพิสูจน์ถึงความรักที่ไม่มีวันจืดจาง

ะไม่ให้หลงรักเฮียแกได้ไง “แงง พวกเราก็รักโมจ้าา ฮืออ ว่าแล้วว่าโมต้องชอบ คิดถูกจริงๆที่สอยเฮียมา ถึงราคาจะแรงไปหน่อยก็เหอะ แต่เห็นโมมีความสุข มันก็คุ้ม” น้ำหวานพูดพร้อมยิ้มกว้าง ในคำพูดและรอยยิ้มเต็มไปด้วยความรักความหวังดีและความจริงใจ ทำให้ใจฉันยิ่งฟูเข ้าไปใหญ่

คงเจ็บปวดไม่น้อยหากรู้ว่าตนเองถูกใช้เป็นหมากตัวหนึ่ง ในกระดานของเกมแก้แค้นและฟาดฟันห้ำหั่นกับอีกฝ่าย แต่แล้วเมื่อเรื่องราวถึงจุดจบใครกันจะเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด เขา เธอ หรือ ทุกคน