คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย の小説・ストーリー

คุณหนูกลุ่มนี้ยังคงชื่นชมไม่ขาดปาก ออกอาการละเมอเพ้อพกยกใหญ่ กระทั่งมีคนหนึ่งรีบปรามเอาไว้ นางร้องห้ามเสียงกระซิบ “จุ๊ๆ พวกเจ้าพูดน้อยหน่อยเถอะ หยางหลินมีคนรักอยู่แล้วมิใช่หรือไร?” วาจาประโยคนี้ทำเอาพวกนางต้องเบนสายตาไปมองสตรีผู้หนึ่งทันที คนผู้นี้มีนามว่าลู่เฟ ยลี่ สตรีที่ทุกคนต่างอิจฉาและริษยาเป็นที่สุด จะมิให้ร้อนรุ่มใจแทบบ้าได้อย่างไร ในเมื่อรูปโฉมของอีกฝ่ายนั้น แม้จัดว่างดงามอยู่มากโดยที่ไม่ต้องแต่งหน้าทาชาด แต่พวกนางก็งามไม่น้อยเช่นกันมิใช่หรือ?

“หากหลันฮวาคือสตรีที่ข้าตามหา นางก็คือท่านหญิงผิงอันบุตรีเพียงคนเดียวของจางกั๋วกงแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือของแคว้นฉู่ยามนี้” ฟางหรงตัดสินใจเล่าเรื่องหว่านหนิงหรือท่านหญิงผิงอันให้อาจารย์เซียวและภรรยาฟังทั้งหมด

ถิงถิงกะพริบตารอฟังอย่างใจจดใจจ่อ เพราะมันไม่เหมือนเดิม ประโยคนี้นายหญิงกล่าวตอนที่ถูกคุมขัง ไม่ใช่ที่ฝั่งแม่น้ำลืมเลือน! "รัก... ข้ารักเจ้าเพียงผู้เดียวเจ้าหมู่ตานดอกน้อย... " ถิงถิงเอียงคอมองนายแม่ที่ยืนยิ้มมองภาพทั้งสองที่บอกรักกันที่ริมฝั่งแม่น้ำลืมเลือน ในอดีตนายหญิงคือ คนที่ตัดวาสนานายท่านทั้งหมด เพราะนายท่านไม่ยอมเอ่ยปากตอบรับไมตรีจากนายหญิง

ใครๆ ต่างก็รู้ว่าองค์หญิงเซวียนจิ้งหว่าน เป็นคนโปรดของไทเฮา องค์หญิงเซวียนจิ้งหว่านเป็นสตรีที่รูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทล้วนสูงส่งสมกับที่ไทเฮาอบรมด้วยพระองค์เอง องค์หญิงผู้งดงามสวมชุดกระโปรงสีชมพูกลีบบัวเสริมความอ่อนหวาน กำลังเดินเข้าไปในตำหนักของไทเ� �า แต่ดวงตาคู่งามสะดุดกับหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางสาวเท้าเร็วๆ เดินไปทางอุทยาน “นั้นใคร” เซวียนจิ้งหว่านเอ่ยถามนางกำนัล “สนมหลินเพคะ” “สนมหลิน? ฮ่องเต้รับสนมใหม่เมื่อใดกัน”

ชาติก่อนฉือหวั่นโหรวจำได้ว่านางถูกลวงออกไปพบภาพบาดตาของน้องสาวกับสามี เช่นนั้นชาตินี้ก็ให้ฉือจิ่งได้ชื่นชมในสิ่งที่เคยกระทำบ้าง หากแต่คนที่ซ่งหลินจะพัวพันในคืนนี้ไม่ใช่สตรีทั่วไป นอกจากหูอี้ซีจะเป็นหญิงคณิกาที่รับรองบุรุษมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันคน นางยังมีกามโรคซ่อ นเร้นอยู่ด้วย

ใครๆ ต่างก็รู้ว่าองค์หญิงเซวียนจิ้งหว่าน เป็นคนโปรดของไทเฮา องค์หญิงเซวียนจิ้งหว่านเป็นสตรีที่รูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทล้วนสูงส่งสมกับที่ไทเฮาอบรมด้วยพระองค์เอง องค์หญิงผู้งดงามสวมชุดกระโปรงสีชมพูกลีบบัวเสริมความอ่อนหวาน กำลังเดินเข้าไปในตำหนักของไทเ� �า แต่ดวงตาคู่งามสะดุดกับหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางสาวเท้าเร็วๆ เดินไปทางอุทยาน “นั้นใคร” เซวียนจิ้งหว่านเอ่ยถามนางกำนัล “สนมหลินเพคะ” “สนมหลิน? ฮ่องเต้รับสนมใหม่เมื่อใดกัน”

ส่วนคนที่นอนอยู่บนเตียงเมื่อได้ยินดังนั้นก็แทบกรี๊ดออกมา ดีที่เธอยับหยังช่างใจได้ทันไม่อย่างนั้นเธอคงอดเป็นคุณนายตระกูลวสุเกียงไกรแน่ ดาราสาวนามว่า 'บัวบงกช' คิดในใจอย่างหมายมาด แต่หญิงสาวคงจะลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าพระรามนั้นเป็นคนฉลาดทันคนไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้บริหารธุร กิจมาจนถึงทุกวันนี้

เทียนหลาง พระเนตรขององค์รัชทายาทหรี่ลง มู่เทียนหลางเงยหน้าขึ้น สายตานิ่งมั่นคง “องค์หญิงหลิงเซียงไม่ใช่หมากการเมือง นางเป็นสตรีคนนหึ่ง เป็นภรรยาของกระหม่อม และเป็นผู้ที่ถูกลอบปองร้ายมาแล้วหลายครั้งในวัง” จิ้งไฉ

“นางคือพยานสำคัญที่จะเปิดโปงความชั่วร้ายของเฉินกวงและสมุนที่เหลืออยู่ทั้งหมด!” ทันใดนั้น ร่างของสตรีผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากด้านหลังบัลลังก์ นางสวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางยังคงซีดเซียวและมีร่องรอยความบอบช้ำ แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววความมุ่งมั่นและแ ข็งแกร่งอย่างหาที่สุดไม่ได้ นางคือ ท่านหญิงใหญ่แห่งตระกูลหลิน ผู้ที่เคยคิดว่าเสียชีวิตไปแล้ว

นางค่อยๆ ช้อนตาฉ่ำหวานขึ้นมองเขา ผู้ซึ่งที่กำลังยืนตะลึงในความงามพิลาสของนางจนตาค้าง สตรีโฉมสะคราญเลิศล้ำนางนี้มิใช่ใคร นางคือหลิงเวย ภรรยาของเขา ฟงชินหยางถึงกับครางในลำคอเรียกนามนาง “เวยเอ๋อร์…” หลิงเวยขานรับตอบกลับด้วยเส้นเสียงหวานแผ่ว