คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย นิยาย & เรื่องราว

ับตั้งแต่บุรุษนามว่าเซี่ยวจวินปรากฎกายขึ้น ฮ่องเต้หลี่เซียนก็มิเคยมานอนค้างที่ตำหนักฝูหรง และมิเคยเรียกนางไปปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดอีกเลย สตรีเดียวที่สามารถไปเยือนตำหนักหลงเสวียนได้โดยที่มิต้องเอ่ยขอคือสตรีที่ผู้คนทั่วทั้งใต้หล้าพากันเรียกว่า มารดาแห่งแผ่นดิน หรือ หลิว ฮองเฮา

ฟางลี่เว่ยวิ่งเข้าไปกลางกลุ่มคนและจับตัวองค์หญิงให้ลุกขึ้น 'อึก อึก ฮื้อ ฮือ ฟางลี่เว่ย บอกพวกชาวบ้านให้ข้าทีว่าข้ามิใช่องค์หญิงตัวซวยหรือองค์กาลกิณี ข้ามิเคยทำให้ผู้ใดได้รับบาดเจ็บอีกอย่างท่านแม่ของข้าก็ยังคงอยู่ ท่านแม่ของข้าคือฮองเฮา ทำไมคนพวกนี้ต่อว่าข้าเ ป็นตัวซวยทำให้มารดาของข้าตาย บอกพวกเขาไปสิ " องค์หญิงสะอื้นไห้พูดเสียงขาดๆ หายๆ มือกำลูกกวาดที่หล่นดินไว้แน่น

เสียงหวานที่เอ่ยอย่างรู้สึกผิด แลดูน่าสงสาร "น้องหญิง จำไว้ ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นสิ่งเดียวที่จะคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปคือเจ้าจะเป็นสตรีที่พี่รักเพียงคนเดียวและวังจันทราแห่งนี้จะมีแค่เจ้าเท่านั้นที่เป็นนายหญิงของวัง"

“อืม ฉันกลับมาแล้ว อ้อ..ต่อจากนี้ไปให้ปฏิบัติกับผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างจากฉัน เธอชื่อถังลู่เหมย เป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของฉันเข้าใจไหม” ฉินหยางตงเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของยาม จึงถือโอกาสประกาศเสียงดังฟังชัด เพื่อที่จะให้ยามหน้าประตูและสาวใช้ที่อยู่บริเวณนี้ได้ย ินอย่างชัดเจน

หลี่เฉิงฮ่องเต้ไม่เคยลืม วังหลังของพระองค์ไม่มีพระสนมที่มาแย่งชิงความโปรดปราน ไม่มีสตรีจากตระกูลขุนนางที่ถูกส่งเข้ามาเพื่อสร้างอำนาจ มีเพียงกู้ชิงเสวี่ยเป็นนายหญิงของวังหลังแต่เพียงผู้เดียว

หวางหลิงฟางยืดตัวขึ้นตรง ไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น องค์หญิงสิบเอ็ดชื่อจริงของนางคือเซวียนฮุ่ยเฟิน เดิมทีเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว พอถูกยั่วยุเข้าหน่อย ก็อดทนอดกลั้นไม่ไหว

แต่ถึงกระนั้นกลับมีคนผู้หนึ่งที่เขาเชื่อฟัง ยกย่องและตายแทนได้อย่างไม่เสียดายชีวิตก็คือเถียนเหม่ยหลิน นายหญิงเพียงหนึ่งเดียวและเป็นผู้ที่ตั้งชื่อให้เขาว่า รุ่ยชาง ขณะกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้า ลู่ฟางเซียนมองท้องฟ้าแล้วยิ้มกว้าง รู้สึกสดชื่นที่ได้ออกมาดูภาพสวยงามตรงนี ้บ้างพลันหันหน้าไปมองคนที่นอนอยู่ข้างกาย

“ชื่อเดิมขององค์หญิงฉางเล่อคือเย่หลิงเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ? ชายาหลีบอกว่าองค์หญิงฉางเล่อมอบปิ่นปักผมอันนี้ให้ด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ?” “จะเป็นไปได้อย่างไร? องค์หญิงฉางเล่อมีเกียรติมาก นางเป็นองค์หญิงพระองค์เดียวของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ และเป็นน้องสาวของจักรพรรดิองค์ ปัจจุบัน นางจะมอบปิ่นปักผมมีค่าเช่นนี้ให้กับคนแปลกหน้าได้อย่างไร?!” "ข้าคิดว่าชายาหลีจงใจหาข้อแก้ตัวมากกว่า!"

ประโยคนั้นทำให้ทั้งวงเงียบงันไปครู่หนึ่งในยุคที่บุรุษสูงศักดิ์มักมีภรรยาหลายคนคำมั่นเช่นนั้นแทบเป็นนิทานหลอกเด็ก แต่เมื่อเอ่ยถึง ‘ไป๋หยางเจ๋อ’ ผู้คนกลับไม่หัวเราะเพราะเขาคือแม่ทัพที่รักษาคำมั่นดั่งชีวิตและสตรีผู้นั้น ‘หลิวอวี้ลู่’ ก็คือหญิงสาวที่ยืนเคีย งเขาในวันที่เมืองหลวงมืดมนที่สุด เพียงประโยคเดียวเรื่องเล่าก็ไม่ใช่ข่าวลืออีกต่อไป

“ข้ากงหลี่เฉียง ขอสาบานต่อฟ้าดิน ว่าชีวิตนี้จะมีเพียง หลิวเยว่ชิงเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว” เรื่องนี้ยังสร้างความอิจฉาให้กับเหล่าสตรีในเมืองหลวงอยู่นานหลายเดือน หากบุรุษบ้านใดที่รับอนุเพิ่ม จะถูกเปรียบเทียบกับกงหลี่เฉียงในยามนั้นทันที