Novel & Cerita คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย

ดาบที่พาดเพียงครั้งเดียว ทำให้ผ้าม่านขาดเป็นสองท่อน เฮ่อเหรินเซียวเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับสตรีที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้านางผุดผ่องราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตรกรดัง ริมฝีปากแดงจัดนั้นกำลังสั่น แม้ว่านางจะพยายามทำตัวให้นิ่ง สายตากลมโตจ้องมองเขา ทำเอาท่านอ ๋องตกตะลึงไปกับความงามนี้ชั่วขณะ “เจ้าก็คือ “ฟ่านปิงเยว่” องค์หญิงแปดแห่งต้านชิงสินะ”

สตรีหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งเป็นประธานอยู่ด้านหน้าชะเง้อคอมองทางเข้าตลอดเวลา เพื่อรอการปรากฏตัวของคนบางคน นั่นก็คือองค์หญิงผิงอัน เจ้าของงานเลี้ยงชมบุปผานี้นั่นเอง องค์หญิงผิงอัน เป็นเพียงธิดาองค์เดียวของฮองเฮา เนื่องจากฮองเฮาไม่มีพระโอรส พระนางจึงรักและตามใจพระธิ

“ประการที่สอง จวงกั๋วซือคือผู้ที่แนะนำฝ่าบาทให้จัดพิธีคัดเลือกพระราชสวามีให้แก่ข้าเช่นเดียวกัน และประการที่สาม สตรีนามว่าฉิงเหมย นางมีตัวตนอยู่จริง ๆ ” เจียงอวี้เฉิงพยักหน้าเข้าใจ “ดังนั้น องค์หญิงจึงเชื่อมั่นว่า ‘ฝันร้าย’ ของพระองค์เป็นความจริงอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ?”

นางชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนึกได้ว่าองค์หญิงหมิงเซียนของราชวงศ์สกุลจีที่แต่งให้บุรุษที่เป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์สกุลหลี่ เขียนบันทึกถึงหุบเขาเดียวดายแห่งนี้เอาไว้มากมายเพียงใด “องค์หญิงหมิงเซียนเคยอาศัยอยู่ที่นี่...” นางพึมพำ เนื้อความส่วนหนึ่งในบันทึกบ่งบอกช ัดเจนว่าในตอนแรกองค์หญิง หมิงเซียนไม่ได้เต็มใจ ‘ติดแหง็กอยู่ในหุบเขาเดียวดายบ้าๆ นี่’ องค์หญิงใช้คำเช่นนี้...

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฉยงหัวก็เอ่ยปากถาม “ไม่ทราบว่าพระนามเต็มขององค์หญิงหวานหว่านคืออะไรหรือเพคะ?” จิ่นซินรีบเข้ามาคล้องแขนฉยงหัว “องค์หญิงของพวกเรามีพระนามว่า ลู่ซิงหว่าน เนื่องจากตอนประสูติมีลางมงคล ฝ่าบาทจึงพระราชทานพระนามว่าองค์หญิงหย่งอัน ทั้งยังพ ระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นองค์หญิงด้วย ในวังหลวงนี้...” ฉยงหัวไม่ได้ฟังสิ่งที่จิ่นซินพูดต่อแล้ว

“นางวิ่งเข้ามาเห็นกับตาตนเอง อีกทั้งในวันนั้น ที่วัดของราชวงศ์ ข้าเองก็กำลังทำเรื่องดีอยู่ นางก็บุกเข้ามา เห็นทุกอย่างด้วยตาตนเอง” “นอกจากนางแล้ว ยังมีใครที่เห็นอีกบ้าง?” เด็กรับใช้เอ่ยถาม รัชทายาทคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังมีมารดาของหญิงชาวบ้านนั้นอีก ชื่อว่าหลิวเย่ว์ พระใ นวัดของราชวงศ์เองก็รู้ นางกำนัลสองคนของพระสนมอี๋เองก็รู้ คนข้างกายของข้าไม่กี่คนนั้นเองก็รู้”

ตระกูลหลี่ในเจียงโจวจะไม่มีสถานะเช่นวันนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นแม้แต่หลี่ไห่หง ในวันธรรมดาก็ยังต้องให้เกียรติภรรยาคนนี้อยู่มาก แถมภรรยาคนนี้ยังเผด็จการและหยิ่งผยองมาโดยตลอด ดังนั้นคนในตระกูลหลี่จึงเกรงกลัวนายหญิงผู้นี้เป็นอย่างมาก ภายใต้การจ้องมองของนายหญิงหยวนผ ู้นี้ หลี่หยวนรู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะชา ปากแห้งผาก ไม่รู้จะพูดอะไร “เธอชื่อหลี่หยวนใช่ไหม?”

ร้อยวันพันปีไม่เคยโอรสองค์โตของพระองค์สนใจสตรีนางใด บ่ายเบี่ยงเรื่องอภิเษกจนพระองค์อ่อนใจ ที่ผ่านมาเห็นร่างกายอ่อนแอ แต่ยังช่วยแบ่งเบางานในราชสำนักอย่างขันแข็ง พระองค์จึงตามใจไม่บังคับเรื่องอภิเษก “นางคือจ้าวหลิ่งหลิน ธิดาบุญธรรมของแม่ทัพจ้าวกับฮูหยินอี้ซิ่วไ งเพคะ” พระมเหสีเอ่ยตอบพร้อมยิ้มน้อยๆ “จะมีสตรีสักกี่นางที่ทำให้องค์ชายไท่หยางจ้องมองมิวางตาในงานเลี้ยงครั้งนั้น”

เห็นสายตาหื่นกระหายคู่นั้นทั้งบรรยากาศอันตรายโดยรอบแล้ว ‘โยวหลัวหลัน’องค์หญิงแห่งเผ่าต้าหวังย่อมรู้สึกได้ถึงการไร้ความหวัง นางเป็นถึงองค์หญิง ธิดาองค์เดียวของผู้ปกครองเผ่าจึงได้รับเกียรติและยกย่องอย่างดีมาโดยตลอด ไหนเลยจะเคยโดนเหยียบย่ำให้ตกต่ำถึงเพียงน ี้

อดีตหลินม่านเถียน มีความลับที่มิอาจเปิดเผย และเหิงจิ้งคือคนเดียวที่รู้ คุณหนูสามแห่งจวนสกุลหลิน มิได้มีใจให้บุรุษ แต่กลับมีใจให้สตรีด้วยกัน ผู้ที่นางรัก คือองค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยา องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ผู้เปรียบดั่งดวงจันทร์บนฟ้า งดงามจนผู้คนได้แต่แหงนมอง แต่ไม่มี วันเอื้อมถึง