คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย นิยาย & เรื่องราว

ดาบที่พาดเพียงครั้งเดียว ทำให้ผ้าม่านขาดเป็นสองท่อน เฮ่อเหรินเซียวเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับสตรีที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้านางผุดผ่องราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตรกรดัง ริมฝีปากแดงจัดนั้นกำลังสั่น แม้ว่านางจะพยายามทำตัวให้นิ่ง สายตากลมโตจ้องมองเขา ทำเอาท่านอ ๋องตกตะลึงไปกับความงามนี้ชั่วขณะ “เจ้าก็คือ “ฟ่านปิงเยว่” องค์หญิงแปดแห่งต้านชิงสินะ”

คนทั่วไปอาจแยกโสมกับจางหลิวไปออก แต่อย่างน้อยเจียเหยาก็เป็นถึงองค์หญิงแห่งเป่ยหวน เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่เคยเห็นโสมหรอกกระมัง? เอาจางหลิวมาหลอกจะได้ผลจริงหรือ?

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฉยงหัวก็เอ่ยปากถาม “ไม่ทราบว่าพระนามเต็มขององค์หญิงหวานหว่านคืออะไรหรือเพคะ?” จิ่นซินรีบเข้ามาคล้องแขนฉยงหัว “องค์หญิงของพวกเรามีพระนามว่า ลู่ซิงหว่าน เนื่องจากตอนประสูติมีลางมงคล ฝ่าบาทจึงพระราชทานพระนามว่าองค์หญิงหย่งอัน ทั้งยังพ ระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นองค์หญิงด้วย ในวังหลวงนี้...” ฉยงหัวไม่ได้ฟังสิ่งที่จิ่นซินพูดต่อแล้ว

“นางวิ่งเข้ามาเห็นกับตาตนเอง อีกทั้งในวันนั้น ที่วัดของราชวงศ์ ข้าเองก็กำลังทำเรื่องดีอยู่ นางก็บุกเข้ามา เห็นทุกอย่างด้วยตาตนเอง” “นอกจากนางแล้ว ยังมีใครที่เห็นอีกบ้าง?” เด็กรับใช้เอ่ยถาม รัชทายาทคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังมีมารดาของหญิงชาวบ้านนั้นอีก ชื่อว่าหลิวเย่ว์ พระใ นวัดของราชวงศ์เองก็รู้ นางกำนัลสองคนของพระสนมอี๋เองก็รู้ คนข้างกายของข้าไม่กี่คนนั้นเองก็รู้”

ตระกูลหลี่ในเจียงโจวจะไม่มีสถานะเช่นวันนี้อย่างแน่นอน ดังนั้นแม้แต่หลี่ไห่หง ในวันธรรมดาก็ยังต้องให้เกียรติภรรยาคนนี้อยู่มาก แถมภรรยาคนนี้ยังเผด็จการและหยิ่งผยองมาโดยตลอด ดังนั้นคนในตระกูลหลี่จึงเกรงกลัวนายหญิงผู้นี้เป็นอย่างมาก ภายใต้การจ้องมองของนายหญิงหยวนผ ู้นี้ หลี่หยวนรู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะชา ปากแห้งผาก ไม่รู้จะพูดอะไร “เธอชื่อหลี่หยวนใช่ไหม?”

ร้อยวันพันปีไม่เคยโอรสองค์โตของพระองค์สนใจสตรีนางใด บ่ายเบี่ยงเรื่องอภิเษกจนพระองค์อ่อนใจ ที่ผ่านมาเห็นร่างกายอ่อนแอ แต่ยังช่วยแบ่งเบางานในราชสำนักอย่างขันแข็ง พระองค์จึงตามใจไม่บังคับเรื่องอภิเษก “นางคือจ้าวหลิ่งหลิน ธิดาบุญธรรมของแม่ทัพจ้าวกับฮูหยินอี้ซิ่วไ งเพคะ” พระมเหสีเอ่ยตอบพร้อมยิ้มน้อยๆ “จะมีสตรีสักกี่นางที่ทำให้องค์ชายไท่หยางจ้องมองมิวางตาในงานเลี้ยงครั้งนั้น”

เห็นสายตาหื่นกระหายคู่นั้นทั้งบรรยากาศอันตรายโดยรอบแล้ว ‘โยวหลัวหลัน’องค์หญิงแห่งเผ่าต้าหวังย่อมรู้สึกได้ถึงการไร้ความหวัง นางเป็นถึงองค์หญิง ธิดาองค์เดียวของผู้ปกครองเผ่าจึงได้รับเกียรติและยกย่องอย่างดีมาโดยตลอด ไหนเลยจะเคยโดนเหยียบย่ำให้ตกต่ำถึงเพียงน ี้

อดีตหลินม่านเถียน มีความลับที่มิอาจเปิดเผย และเหิงจิ้งคือคนเดียวที่รู้ คุณหนูสามแห่งจวนสกุลหลิน มิได้มีใจให้บุรุษ แต่กลับมีใจให้สตรีด้วยกัน ผู้ที่นางรัก คือองค์หญิงเซี่ยจิ่นเหยา องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ ผู้เปรียบดั่งดวงจันทร์บนฟ้า งดงามจนผู้คนได้แต่แหงนมอง แต่ไม่มี วันเอื้อมถึง

“ข้าได้ยินว่าสตรีงามผู้นี้คือนายหญิงสำนักเมฆินทร์ ฮูหยินเพียงคนเดียวของท่านประมุขสำนักเมฆินทร์” “เป็นข้าก็มีเมียเดียวเช่นกัน นายหญิงช่างเพียบพร้อมด้วยรูปโฉม พวกเรามาตะโกนส่งเสียงเป็นกำลังใจให้นายหญิงกันเถิด ข้าเห็นนะว่าอาจารย์หญิงพวกนั้นรวมหัวกลั่นแกล้งนายหญิง” “ใ ช่ ๆ ข้าคิดเช่นเดียวกับเจ้า”

ประโยคนั้นทำให้ทั้งวงเงียบงันไปครู่หนึ่งในยุคที่บุรุษสูงศักดิ์มักมีภรรยาหลายคนคำมั่นเช่นนั้นแทบเป็นนิทานหลอกเด็ก แต่เมื่อเอ่ยถึง ‘ไป๋หยางเจ๋อ’ ผู้คนกลับไม่หัวเราะเพราะเขาคือแม่ทัพที่รักษาคำมั่นดั่งชีวิตและสตรีผู้นั้น ‘หลิวอวี้ลู่’ ก็คือหญิงสาวที่ยืนเคีย งเขาในวันที่เมืองหลวงมืดมนที่สุด เพียงประโยคเดียวเรื่องเล่าก็ไม่ใช่ข่าวลืออีกต่อไป