Novelas y relatos de คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย

หลงเกอรีบหันหลังให้จือจื่อทันที เขาพยายามที่จะไม่แสดงท่าทางที่ตกใจมากเกินไป แต่ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ "นายหญิงของเจ้าหรือ" เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ทำไมนางงดงามเพียงนั้น นะนะ...นางเป็นใครกันแน่" "นายหญิงของข้า... สนมอันดับที่ 87 หลินเยว่จือ หรือนายห� �ิงจือจื่อ"

เสิ่นหรงลี่ที่ได้ลั่นวาจาว่าจะเริ่มตอกกลับก็ไม่ได้รอช้าเถียงสู้ทันที “เจ้ากล้าหรือ เปิ่นกงเป็นองค์หญิงที่เกิดแก่องค์มารและเสียนเฟยแต่เพียงผู้เดียว” จูจูกำมือไว้แน่น

ด้อยกว่านางอยู่หลายส่วน "นางเป็นเพียงเหลียงตี้จะเดินเคียงข้างพวกเราไม่ได้นางต้องอยู่เบื้องหลังของพวกเราสามก้าวหรืออันที่จริงข้าก็ไม่ได้เต็มใจแต่งนางเข้ามาเป็นนางที่อยากแต่งเข้ามา ดังนั้นพิธีวันนี้นางไม่จำเป็นต้องร่วมก็ยังได้ ในใจของข้า หลีเซี่ยงหลิ่วมีเพียงเจ้า หลัวเฟยเมี่ ยวเป็นภรรยาเท่านั้นสตรีอื่นล้วนไม่คิดจะนับ"

ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งตรึงใจ น่ายกย่องนัก รักสตรีเพียงผู้เดียวมาตลอดสิบกว่าปี นางคงคิดเช่นนั้นหากไม่รับรู้เรื่องราวเบื้องหลังเหล่านั้นเสียก่อน “เป็นถึงพระชายาท่านอ๋อง เหตุใดหลังให้กำเนิดท่านหญิงน้อยจึงออกเดินทางไกลเพียงนั้น ไม่น่าเลยจริง ๆ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอ ย่างหดหู่ นึกเสียใจแทนพระชายาที่ต้องจบชีวิตลง เสี่ยวกวงและทหารอีกนายหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วยกับเยว่หลิน

หญิงวัยกลางคนตวาดอีกครั้ง ในความทรงจำผู้หญิงคนนี้คือจางหมิ่น แม่สามีของผู้หญิงที่ชื่อว่า หลินเสี่ยวเหยา สะใภ้สกุลหลี่ที่แสนรันทด ‘ฉันทะลุมิติเหมือนในนิยายสินะ’ เจียงซูเหยา หรือบัดนี้เธอคือหลินเสี่ยวเหยาคิดในใจจากสิ่งที่เกิดขึ้น

ในเมื่อวันนี้ล่วงเกินองค์หญิงชิ่งหนิงไปแล้ว ก็สู้ทำให้ชื่อเสียงความเด็ดเดี่ยวของตนมั่นคงไปเลยเสียดีกว่า อีกอย่างเขาก็ไม่คิดว่าสิ่งที่พูดไปนั้นผิดตรงไหน สตรีผู้โง่เขลาที่ถูกกักขังอยู่ในหลังเรือน! วันๆ ไม่คิดเรื่องหึงหวงวางแผนริษยา ก็เอาแต่รวมตัวกันชมดอกไม้ดูวิวทิวทั ศน์ จะไปเข้าใจความหมายของคำว่าบ้านเมืองและแผ่นดินได้อย่างไร?

“นางคือพานเยียนหลิง สตรีที่ฝ่าบาททรงประทานตำแหน่งท่านหญิงเหวินจูและมอบศักดินาห้าร้อยครัวเรือน ข้าได้รับมอบหมายจากฝ่าบาทให้นำทางนางและครอบครัวมายังเมืองหลวง” จ้าวจิ่นเหยามองหญิงสาวด้วยสีหน้าอย่างประเมิน แม้การแต่งกายจะเรียบง่ายทว่านั่นกลับทำให้ความงามของนางดูโดดเด่น สีห น้าของจ้าวจิ่นเหยามีท่าที่คลางแคลง นางเป็นเพียงคนที่ฮ่องเต้สั่งให้พาตัวกลับมายังเมืองหลวงจริงหรือ

ราวกับว่ามีบางสิ่งดลใจเท้าทั้งสองเดินตรงไปทางประตูห้องที่สามารถเปิดออกไปชมทิวทัศน์ของหุบเขาหลงเมิ่งนั้นได้ และห้องบรรทมดังกล่าวอยู่ไม่ห่างจากจุดต้นดอกเหมยนั้นเท่าใดนัก ร่างงามเดินออกไปโดยมีผ้าห่มห่อหุ้มกายเอาไว้เท่านั้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยเฝ้าจับจ้องอยู่ที่พื้นดิน ที่มีบางอย่างฝังอยู่ใต้ต้นดอกเหมยขาวอยู่ในขณะนั้น และทันทีที่เดินมาถึงบริเวณดังกล่าว เบื้องหน้าที่ปรากฏอยู่ทำให้ดวงตาคู่งามพลันเบิกกว้างขึ้นมาทันใด เมื่อตรงหน้าคือป้ายหินขนาดใหญ่จารึกเอาไว้ว่า องค์หญิงฟางเยี่ยนลี่ พระชายาอุปราชแห่งหยวนเป่ย ผู้เป็นที่รักยิ่ง

“ประการที่สอง จวงกั๋วซือคือผู้ที่แนะนำฝ่าบาทให้จัดพิธีคัดเลือกพระราชสวามีให้แก่ข้าเช่นเดียวกัน และประการที่สาม สตรีนามว่าฉิงเหมย นางมีตัวตนอยู่จริง ๆ ” เจียงอวี้เฉิงพยักหน้าเข้าใจ “ดังนั้น องค์หญิงจึงเชื่อมั่นว่า ‘ฝันร้าย’ ของพระองค์เป็นความจริงอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ?”

หนิงซินไม่ใช่ไม่เข้าใจประโยคนี้ จะอย่างไรยามนี้นางก็คือองค์หญิงเพียงองค์เดียวของราชวงศ์สกุลอิ๋งและแคว้นป๋าย คือสตรีศักดิ์สิทธิ์ของอารามหลวงแห่งนิกายแสงสว่างที่ผู้คนรักใคร่ศรัทธา. ทว่านางหาได้ใส่ใจเรื่องชื่อเสียงหรือสายตาที่ผู้คนจะมองมาสักนิด สิ่งที่นางห่วงกังว ลคือเรื่องที่จะเกิดขึ้นตามมาเมื่อมีผู้รู้ว่านางตั้งครรภ์กับผู้ใดต่างหาก