คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย Novels & Stories

สตรีผู้นั้นคือ ท่านหญิงลู่หยี (ลู่ฉางชิง) ผู้มีชื่อเสียงขจรขจายในเมืองหลวง ในฐานะธิดาเอกของอิงอ๋อง (อ๋องต่างแซ่เพียงหนึ่งเดียวแห่งราชวงศ์) สตรีผู้มีรูปโฉมพิลาศล้ำผู้นี้ ในวันหน้าจะได้เข้าพำนักในวังบูรพา (วังรัชทายาท) เริ่มตั้งแต่ตำแหน่งพระชายารัชทายาทไปจน ถึงตำแหน่งฮองเฮา เส้นทางชีวิตของนางช่างรุ่งโรจน์และสง่างามยิ่งนัก

คำพูดแผ่วหวานนั้นทำให้องค์หญิงถึงกับผงะและงงงวยกับสิ่งที่เห็นและได้ยิน นี่นางยังดีใจอีกหรือ!? หูหนวกหรืออย่างไรกัน…สามีเจ้าครางชื่อหญิงอื่นอยู่นะ!

"นายหญิงของข้า... สนมอันดับที่ 87 หลินเยว่จือ หรือนายหญิงจือจื่อ" เหมยจิ้งพูดเบาๆ ขณะที่หยุดยืนอยู่ข้างหลงเกอ หัวใจของหลงเกอเต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินชื่อของจือจื่อ

เสิ่นหรงลี่ที่ได้ลั่นวาจาว่าจะเริ่มตอกกลับก็ไม่ได้รอช้าเถียงสู้ทันที “เจ้ากล้าหรือ เปิ่นกงเป็นองค์หญิงที่เกิดแก่องค์มารและเสียนเฟยแต่เพียงผู้เดียว” จูจูกำมือไว้แน่น

ด้อยกว่านางอยู่หลายส่วน "นางเป็นเพียงเหลียงตี้จะเดินเคียงข้างพวกเราไม่ได้นางต้องอยู่เบื้องหลังของพวกเราสามก้าวหรืออันที่จริงข้าก็ไม่ได้เต็มใจแต่งนางเข้ามาเป็นนางที่อยากแต่งเข้ามา ดังนั้นพิธีวันนี้นางไม่จำเป็นต้องร่วมก็ยังได้ ในใจของข้า หลีเซี่ยงหลิ่วมีเพียงเจ้า หลัวเฟยเมี่ ยวเป็นภรรยาเท่านั้นสตรีอื่นล้วนไม่คิดจะนับ"

“นางคือพานเยียนหลิง สตรีที่ฝ่าบาททรงประทานตำแหน่งท่านหญิงเหวินจูและมอบศักดินาห้าร้อยครัวเรือน ข้าได้รับมอบหมายจากฝ่าบาทให้นำทางนางและครอบครัวมายังเมืองหลวง” จ้าวจิ่นเหยามองหญิงสาวด้วยสีหน้าอย่างประเมิน แม้การแต่งกายจะเรียบง่ายทว่านั่นกลับทำให้ความงามของนางดูโดดเด่น สีห น้าของจ้าวจิ่นเหยามีท่าที่คลางแคลง นางเป็นเพียงคนที่ฮ่องเต้สั่งให้พาตัวกลับมายังเมืองหลวงจริงหรือ

ราวกับว่ามีบางสิ่งดลใจเท้าทั้งสองเดินตรงไปทางประตูห้องที่สามารถเปิดออกไปชมทิวทัศน์ของหุบเขาหลงเมิ่งนั้นได้ และห้องบรรทมดังกล่าวอยู่ไม่ห่างจากจุดต้นดอกเหมยนั้นเท่าใดนัก ร่างงามเดินออกไปโดยมีผ้าห่มห่อหุ้มกายเอาไว้เท่านั้น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยเฝ้าจับจ้องอยู่ที่พื้นดิน ที่มีบางอย่างฝังอยู่ใต้ต้นดอกเหมยขาวอยู่ในขณะนั้น และทันทีที่เดินมาถึงบริเวณดังกล่าว เบื้องหน้าที่ปรากฏอยู่ทำให้ดวงตาคู่งามพลันเบิกกว้างขึ้นมาทันใด เมื่อตรงหน้าคือป้ายหินขนาดใหญ่จารึกเอาไว้ว่า องค์หญิงฟางเยี่ยนลี่ พระชายาอุปราชแห่งหยวนเป่ย ผู้เป็นที่รักยิ่ง

หนิงซินไม่ใช่ไม่เข้าใจประโยคนี้ จะอย่างไรยามนี้นางก็คือองค์หญิงเพียงองค์เดียวของราชวงศ์สกุลอิ๋งและแคว้นป๋าย คือสตรีศักดิ์สิทธิ์ของอารามหลวงแห่งนิกายแสงสว่างที่ผู้คนรักใคร่ศรัทธา. ทว่านางหาได้ใส่ใจเรื่องชื่อเสียงหรือสายตาที่ผู้คนจะมองมาสักนิด สิ่งที่นางห่วงกังว ลคือเรื่องที่จะเกิดขึ้นตามมาเมื่อมีผู้รู้ว่านางตั้งครรภ์กับผู้ใดต่างหาก

ดาบที่พาดเพียงครั้งเดียว ทำให้ผ้าม่านขาดเป็นสองท่อน เฮ่อเหรินเซียวเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับสตรีที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้านางผุดผ่องราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตรกรดัง ริมฝีปากแดงจัดนั้นกำลังสั่น แม้ว่านางจะพยายามทำตัวให้นิ่ง สายตากลมโตจ้องมองเขา ทำเอาท่านอ ๋องตกตะลึงไปกับความงามนี้ชั่วขณะ “เจ้าก็คือ “ฟ่านปิงเยว่” องค์หญิงแปดแห่งต้านชิงสินะ”

“เพ่ยหยู เปิ่นไท่จื่อกับนางแม้แต่พบหน้าหนึ่งครั้งยังไม่เคย เจ้าอย่าคิดมากเลย สตรีในใจเปิ่นไท่จื่อมีเพียงผู้เดียว” ประโยคนั้นหยุดค้างกลางอากาศ มิได้ระบุชื่อว่าเป็นใคร มิได้ยืนยันชัดเจน จ้าวเฉินจ้านมิได้โกหก สตรีในใจเขามีเพียงหนึ่งเดียวจริง ทว่าเป็นผู้ใด มีเพียงเจ้าตัวเ ท่านั้นที่รู้แจ้ง