ฉลาด

คำโปรอย‘สัญญาถ้ารักษาไม่ได้ก็อย่าหาทำ เพราะผมจำและ จะเอาคืนทุกเม็ด’ รักแรกพบในวัยที่ไม่เหมาะสมที่ทำให้นางเอกต้องใช้คำหวานปฏิเสธความต้องการของอีกฝ่าย ตามมาด้วยสัญญารักที่เธอเองไม่อาจจะรักษามันได้ ส่วนเขาคือราชสีห์ที่โดนกระต่ายน้อยขนฟูหลอกให้รัก หัวใจของเขาบอบช้ำแค่ไหนไม่มีใครรู้…จนกระทั่งโลกใบเล็กใบนี้เหวี่ยงพวกเขาให้มาเจอกันอีกครั้ง เรื่องวุ่น ๆ ออกแนววีน ๆ จึงเกิดขึ้น นิยายขายขำของพระเอกปากจัดคลั่งรัก คิดเองเออเองเก่ง ส่วนนางเอกของเราเก่งทุกอย่าง ถ้าจะแพ้ก็แพ้ทางให้กับคนคลั่งรักคนเดียว

เพื่อลูกและเพื่อเขา...นางยอมเป็นคนชั่วในสายตาทั้งโลก ซ่งเม่ยหลินไม่ได้ต่อสู้เพื่ออำนาจ... นางต่อสู้เพื่อครอบครัวและต่อให้ประวัติศาสตร์จารึกว่านางโหดเหี้ยม นางก็ยินดีน้อมรับมัน

“ผู้หญิงนี่เอามาทำอะไรได้บ้างเล่า...ถ้าไม่จับลงนอนหงายแล้วเราอยู่ข้างบนน่ะ ฮึ...นายบอกฉันทีเถอะ...หรือนายจะให้ฉันเอาแม่คนนั้นมานั่งไว้บนแท่นปูผ้าขาวลาดกราบวันละสามเวลา จะได้เจริญกับตัวเอง” คำพูดอย่างผยอง ดูหมิ่นนี้ ออกจากปากเขา ภิไธย หนุ่มเข้าขั้นเศรษฐี ปากร้าย เอ่ยถึงผู้หญิง ช่างไม่น่ารัก ส่วนเธอ เกนเกด คือผู้หญิงคนนั้น คนที่มีงาน นางรำ เป็นอาชีพ เธอรับงานรำตามแต่คนจ้าง งานที่เป็นเงิน เธอมีสโสแกนว่า ไม่ใช่แค่เพียงอาชีพ แต่คือลมหายใจ เธอมองงาน เป็นลมหายใจ!!! และเพราะต้องรักษาลมหายใจทั้งของตัวเองและญาติผู้ใหญ่รวมถึงคนรักที่บาดเจ็บสาหัสมาจากสงครามชายแดน ทำให้เธอรับการว่าจ้างจาก ชนา ไปรำอวยพรวันเกิดให้กับภิไธย จุดเริ่มต้นของมนตรา ที่สอนบทเรียนให้ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองยอมรับว่าหัวใจที่มีขนาดก้อนเนื้อเท่ากำปั้นนั้นสำคัญเพียงใด เธอขายศิลปะการร่ายรำ สมคำว่า นางรำ แต่เธอไม่มีวันขายหัวใจ ที่มันหมายรวมถึงคำว่าศักดิ์ศรี พบกับเธอ เกนเกด สาวสวย หัวใจทระนง ใน นางรำ

เรื่องราวของนักแสดงสาวที่รับทเป็นนางร้ายในละคร ที่ใครๆก็ต่างเข้าใจว่าเธอร้ายทั้งในจอและนอกจอ เมื่อเธอดันไปตบผู้จัดการนางเอกดังจนโดนแบนและลาวงการหนีไปอยู่ขอนแก่นกับสัญญาจ้างรักหนึ่งปี

“ไพลินครับ เห็นดาวดวงนั้นไหมครับ มันสวยมากๆ ส่องสว่างสดใสเหมือนไพลินเลย ไพลินรู้ไหม...แสงในใจของพี่ ไม่เคยมอดดับลง พี่หวังเสมอว่าสักวัน เมียของพี่ต้องฟื้นขึ้นมา และเราจะใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้ง ไพลินอย่าเบื่อที่ต้องฟังคำนี้จากพี่นะครับ...พี่รักไพลิน รักมากๆ และพี่ต้องขอโทษที่ทำให้เมียของพี่ ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้” สิ้นคำพูดของผม น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ที่ขอบตา ก็ไหลลงอาบพวงแก้มสองข้าง ผมยื่นมือไปกอบกุมมือเล็กๆ และดึงมือของเธอขึ้นมาหอม...กลิ่นกายเธอช่างหอมเหลือเกิน “ตื่นได้แล้วนะครับ พี่เหงาเหลือเกิน พี่อยากให้ไพลินกอดพี่ หอมพี่ เป็นกำลังใจให้พี่ พี่คิดถึงไพลินจับขั้วหัวใจจริงๆ” เรานั่งดูด้วยกันร่วมครึ่งชั่วโมง จากนั้นผมก็พาไพลินเข้าไปในห้องนอน เพราะข้างนอกอากาศเริ่มเย็นแล้ว ผมค่อยๆ อุ้มเธอวางลงบนเตียงอย่างเบามือ และนี่คืออีกหนึ่งคืนที่เป็นเหมือนทุกๆ วัน ผมนอนกอดร่างกายผู้หญิงข้างๆ ไว้แนบแน่น เปลือกตาของผมค่อยๆ ปิดลง ไม่นานนักผมก็หลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรา

‘ท่านรักข้าหรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอเพียงแต่งกับท่านแล้วข้ากลายเป็นสตรีที่มีเกียรติที่สุดในต้าเว่ย เพราะเช่นนี้ข้าจึงมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้ใดก็ได้’ ‘เจ้ามันเป็นสตรีไร้ยางอายไม่มีหัวใจหานเซียง’ ‘ไร้ยางอายก็ดี ไม่มีหัวใจก็ช่าง ขอเพียงข้าได้เป็นฮองเฮา กุมอำนาจอยู่ในมือ อยากฆ่าใครก็ฆ่า อยากรังแกใครก็ทำได้ ต่อให้เลวกว่านี้หรือกลายเป็นปีศาจข้าก็ไม่สน’

"ไม่ใช่แค่จัดดอกไม้นะครับ ‘รัก’ ผมก็จัดได้" หนุ่มนักจัดดอกไม้หน้าสวยเกินหญิง & มาร์เกตติ้งสาวกลัวการใช้ชีวิตคู่ เมื่อรักแรกพบบังเกิด แผนลับสุดหวานจึงเกิดขึ้น

เมื่อประธานหนุ่มสุดหล่อ ที่สุดแสนจะเย็นชาและไร้หัวใจ อย่างเตชิน ต้องมาแต่งงานกับสาวมั่น เพรียบพร้อมไปด้วยฐานะทางสังคมและหน้าที่การงาน เป็นถึงรองประธานบริษัท อย่างณัชชา เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจ ที่พ่อแม่จัดไว้ให้ แต่เขา กลับทำสัญญากับสาวใช้หน้าใส ที่ทั้งสวยและเห็นแก่เงิน ให้มาเป็นภรรยาในนาม ควงออกงานตามโอกาส เป็นไม้กันหมา ระหว่างเขากับณัชชา เรื่องราวป่วนๆ จึงเกิดขึ้น เมื่อสาวใช้ ไร้เดียงสา ทำให้เขาตกหลุมรักอย่างจัง

เมื่อชายหนุ่มได้มาเกิดใหม่ในโลกแห่งเวทมนตร์ โดยเขาตายเพราะช่วยคุณยายข้ามถนนแล้วถูกรถชน เขาจะใช้ชีวิตในโลกใบใหม่ต่อไปอย่างไร! จะเป็นอย่างไร... เมื่อความตายนั้นยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดของชีวิต? ชายวัย 31 ปีที่ทำแต่ความดีมาโดยตลอดเพราะเชื่อในเรื่องของสวรรค์และนรก แต่กลับต้องมาจบชีวิตลงเพราะการทำความดี ซึ่งดวงวิญญาณของเขากลับไม่ไปบนสวรรค์ดั่งหวัง แต่ได้ไปเกิดใหม่ยังโลกแห่งเวทมนตร์และพลังเหนือธรรมชาติในชื่อ “คาอิดะ อาคุมุ” ลูกคนสุดท้ายของตระกูลคาอิดะ เขาจะทำอย่างไรเมื่อได้มาเกิดใหม่อีกครั้งในโลกใหม่และชีวิตใหม่!! “ถ้าเป็นคนดีแล้วไม่ได้ไปสวรรค์…” “...แสดงว่าสวรรค์ไม่มีอยู่จริง” “แล้วฉันจะทำความดีทำไมกันเล่า!!!"

“อย่าเสนอหน้าเข้ามาพื้นที่ส่วนตัวฉันอีกเป็นครั้งที่สอง” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ดังรอดไรฟันนั้นยังไม่น่ากลัวเท่ากับแววตาที่เหมือนราชสีห์กำลังอยากฉีกกระชากร่างของเหยื่อที่ไม่มีค่าตรงหน้า “หงส์เป็นห่วงนี่คะ ว๊าย!” แค่เอ่ยคำว่าเป็นห่วงแค่นี้ คนใจร้ายถึงกับผลักฉันล้มลงพื้นอีกครั้ง “เก็บความเป็นห่วงของเธอไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่เคยอยากได้ไอ้ความเป็นห่วงจากผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น” ‘คนไม่มีสิทธิ์ ต่อให้ดิ้นให้ตายยังไงมันก็ไม่มีสิทธิ์อยู่วันยันค่ำ จำใส่หัวสมองน้อยๆ ของเธอเอาไว้ไฉ่หง’