ฉลาด Novels & Stories

เรนนี่ที่เพิ่งอกหักมาหมาด ๆ ต้องมาอาศัยอยู่กับผืนป่า...โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังเดินเข้าถ้ำเสือ คนที่จ้องจะจับเธอกินทุกวัน

เป็นเจ้าหนี้เงินกู้อยู่ดีๆ ทำไมกลายเป็นจำเลยซะงั้น!? แล้วอย่างนี้เธอต้องทำยังไง!!!

นับตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในร่างของคุณหนูจวนคหบดีแห่งเมืองหนานเฉา หรั่นหนิง ก็ตระหนักได้ถึงความฝันบอกเหตุที่น่าสะพรึง ทางเดียวที่จะนำพาคนทั้งตระกูลให้รอดพ้นจากภัยคุกคาม นั่นก็คือไม่เป็นแล้วคหบดีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหนานเฉา ตระกูลจวินย้ายไปยังเมืองหยวนเฉิงซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้น จากคหบดีที่มั่งคั่งและร่ำรวย กลับกลายเป็นเพียงตระกูลหมอมีร้านเล็กๆ เปิดจำหน่ายสมุนไพรกับใบชา ทว่าชะตาชีวิตนั้นไม่มีสิ่งใดแน่นอน ทั้งที่หลบเลี่ยงมาได้แล้วคราหนึ่ง ฝันบอกเหตุกลับยังตามมาหลอกหลอน หญิงสาวฝันถึงบุรุษสวมชุดแต่งงานสีแดง ในมือของเขามีกระบี่ยาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ใต้ฝ่าเท้าของเขามีร่างของพี่ชายของนางที่ไร้ซึ่งลมหายใจ!!! ข้อมือที่กุมกระบี่ของชายผู้นั้น นางจำได้ว่ามีแผลเป็นคล้ายผีเสื้อ กระทั่งต่อมาหรั่นหนิงก็ได้พบเขา ฉู่เฟิงเยี่ยน หัวหน้าตระกูลฉู่ หนึ่งในตระกูลคหบดีอันดับหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อแคว้นจ้าว!!!

โชคชะตาที่พลิกผัน มารดาบังคับให้สาบาน บิดาบังคับให้ต้องแบกรับภาระ ‘หลิวผิงอัน’ หญิงสาวปริศนาที่นำความวุ่นวายมายังเมืองกุ้ยโจว นางมีจุดประสงค์ มีเป้าหมาย วางแผนการพร้อมกับกำหนดทุกอย่างเอาไว้แล้ว ทว่ากลับมีน้อยคนนักจะรู้ว่าแท้จริงนางต้องการสิ่งใด ‘เฉินเซี่ยเฟิง’ คุณชายตระกูลเฉินผู้สุขุมสง่างาม เขาคือความพลิกผันของแผนการอันซับซ้อน เขารักสหาย รักความถูกต้อง และรักความยุติธรรม รู้เท่าทันถึงแผนการในสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจมองเห็น แม้เป้าหมายในชีวิตของหลิวผิงอันถูกกำหนดเอาไว้แล้ว แต่การพบกับชายหนุ่มคือจุดเปลี่ยนที่ไม่คาดฝัน ...แผนการอันซับซ้อน เรื่องราวมากมายในอดีต เป้าหมายที่ไม่อาจคาดเดา ทั้งหมดแม้ไม่ใช่นางที่เป็นจุดเริ่มต้น...แต่นางเท่านั้นที่สามารถหาบทสรุปได้!

เยว่จื่อรุ่ย (岳梓睿) ทุ่มเททั้งชีวิตนางกลับได้รับการทรยศเป็นการตอบแทน... หวนคืนกลับมาครั้งนี้ #สตรีเช่นข้าจะไม่เป็นหมากของผู้ใด เพราะบิดาไม่รัก จึงส่งนางแต่งเข้าจวนอ๋องไร้ความสามารถ เพราะพี่ชายไม่ปกป้อง จึงส่งนางเป็นตัวแทนรับคมดาบ เพราะสามีไม่เห็นค่า จึงส่งนางเป็นบรรณาการแลกอำนาจ ชาติก่อนนางเป็นเพียงหมากของผู้อื่น ชาตินี้หวนคืนกลับหมากบนกระดานนางจะเป็นคนคุมเอง

(มังกร) ราชินทร์ หิรัญพัฒน์ ตระกูลเป็นมาเฟีย อายุ20 ปี คณะแพทยศาสตร์ ปี2 สาขาออร์โธปิดิกส์ (กระดูก) โหด ฉลาด เจ้าเล่ห์ อ่านคนเก่ง พูดขวานผ่าซากกับทุกคน❗ยกเว้นคนที่ชอบ คลั่งรักหนักมากสุภาพ อ่อนโยน หวง ดุ ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง “คนของตัวเอง” (จันจ้าว) รินรดา โสภณประดิษฐ์ ที่บ้านทำธุรกิจส่วนตัว อายุ 22 ปี เรียนคณะนิเทศศาสตร์ ปี4 เป็นคนสดใส อ่อนโยนฉลาด เก่ง สู้คน ดื้อเงียบไม่อ่อนแอ เชื่อในความรัก มีหมาเด็กตามหึงหวง วันไนท์คืนเดียวติดหนึบเป็นตังเมใครเข้าใกล้พี่สาวไม่ได้ หมาเด็กมันหวงมาก

เมื่อนางแบบชื่อดัง ต้องมาอยู่ในร่างของท่านหญิงผู้อ่อนโยน ที่ถูกสามีมองข้าม เมื่อเขาว่านางร้าจกาจ เช่นนั้นนางจะแสดงให้เขาได้เห็นว่าสตรีร้ายกาจที่แท้จริงเป็นเช่นไร

เรื่องราวพระชายาจอมป่วนหาเรื่องให้สวามีนางช่วยไม่เว้นแต่ละวัน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไปเกี่ยวข้องกับการทุจริต ใช้อำนาจบาตรใหญ่ขององค์ชายสามและเหล่าขุนนาง งานนี้ไม่รุ่งก็ต้องรอด หากอยากให้นางหยุดนิสัยซุกซน ต้องจับทำลูกให้เข็ด ------------------------------ “หากเจ้ามีลูก คงเล่นซนไม่ได้อีก” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมฝ่ามือลูบไล้แผ่นหลังเนียนละเอียด “ท่านอยากมีลูกหรือ” “แน่นอนว่าข้าอยาก เหตุใดเจ้าถึงยังไม่มีให้ข้า” “ท่านไร้น้ำยาเอง อย่าโทษข้านะ” อี้เหมยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตาโตพร้อมทำแก้มป่องหลังโดนเขาโยนความผิดให้ “ดี งั้นคืนนี้ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าไร้น้ำยาอย่างเจ้าว่าไหม”

เมื่อคุณหนูแสนเอาแต่ใจถูกส่งมาดัดนิสัยในไร่ภูพนา เหตุการณ์อลหม่านจนเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน --- “แหวะๆๆๆๆๆ” เอกกวียืนท้าวสะเอวมองคุณหนูตัวร้ายที่กำลังโก่งคออาเจียนเอาอาหารเช้าออกมาจนหมดไส้หมดพุงอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “จะอ้วกจนตายไปข้างเลยหรือไง แม่คุ๊ณ” คนที่อ้วกอยู่หันมามอง น้ำหูน้ำตาไหล “ก็ฉันเหม็นนี่ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยอยู่ใกล้ขี้ขนาดนี้มาก่อนเลย” เอกกวีส่ายหน้าน้อยๆ อย่างเอือมระอา “งั้นก็คิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ดีอีกอย่างหนึ่งของชีวิตสิ” “นี่นายจะบ้าหรือไง การมาอยู่ใกล้เรื่องขี้ๆ เนี่ยนะเป็นประสบการณ์ที่ดี” “อืม” เขาทำหน้าได้น่าตบนัก “แต่ฉันไม่รู้สึกดีด้วย ฉันขยะแขยง เข้าใจไหม!” หล่อนเดินมาหยุดตรงหน้า และตะโกนใส่เสียงดังลั่น เขาไหวไหล่กว้างน้อยๆ และส่ายหน้า “ไม่เข้าใจ เพราะยังไงซะ คุณก็ต้องตักปุ๋ยคอกพวกนี้ให้ได้ห้าสิบกระสอบ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่ได้พักกลางวัน”

"ฟ้า..." "ตบฉันที" "ห๊ะ?" "ฉันฝันหรือเปล่านะยุ นายมาอยู่ตรงนี้กับฉันจริงๆเหรอ..." "ให้ตบใช่มั้ย" ฉันพยักหน้า วายุเลื่อนมืออีกข้างที่โอบฉันขึ้นมารั้งต้นคอฉันไว้ส่วนอีกข้างที่จับข้อมือฉันอยู่เขาก็ปล่อยให้มันเป็นอิสระ ก่อนจะเลื่อนมันขึ้นมาประคอบใบหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้น "อะ อื้อ" เขากดจูบลงมาบนปากฉัน บดขยี้ค่อนข้างแรงจนฉันส่งเสียงออกมาเพราะรู้สึกว่าปากแตก "ตบด้วยปาก" พอถอนจูบออกวายุก็พูดขึ้น ฉันยังคงมองหน้าเขา ฉันเจ็บที่ปากแตก ฉันเจ็บและรับรู้ถึงรสสัมผัสริมฝีปากของเขา เรื่องจริง ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆ... ฉันโผเข้ากอดวายุ ใบหน้าฉันแนบกับแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา หูของฉันได้ยินเสียงหัวใจของเขา "ฟ้า..."