Romans & histoires ดอกไม้มาเฟีย(strong Flower)

สามสิบนาทีต่อมา เมริสาตระกองกอดสะเอวรอล่าที่ยังวิงเวียนศีรษะไปจนถึงเรือนสาวใช้ ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังของคฤหาสน์ โดยเดินผ่านสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ไปราวๆ ห้านาทีก็ถึง “ดอกไม้พวกนี้ เอาไว้ใช้งาน ไม่ได้เอาไว้ขาย” เมริสาตาโต เผลอพูดภาษาไทยออกมา “ถ้าขายคงได้อื้อเลย” ร อล่ากระแอมเสียงดัง ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ

เสี่ยวจูเปิดผ้าห่ออย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นผ้าไหมบางละเอียดสีชมพูอ่อน ปักลายดอกเหมยบานด้วยด้ายทอง เนี่ยฮุ่ยเฟยมองเพียงครู่ก่อนถอนหายใจบาง ฟู่ซื่อ…เจ้ายังคิดว่าข้าโง่พอจะรับไมตรีจากผู้วางยาฆ่าแม่ตัวเองได้อีกหรือ

มันจะดีหรอ " ก็ดีกว่าอยู่เฉยๆแล้วให้หม่ามี้​ทำงานคนเดียว " แล้วเราจะเอา​ตังค์​ที่ไหนไปซื้อดอกไม้ " นี่ไง! " เอามาจากไหน " ของน้องเอง " ไม่เชื่อ ขโมยของหม่ามี๊​ใช่มั้ย

นิ้วชี้หักงอคล้ายตะขอรูปกรอบดวงหน้างดงามที่แหงนเงยมองคนร่างสูงตรงหน้า ตัวเขามีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นผู้ชาย และกลิ่นโคโลจญน์ประจำตัวผสมผสานจนกลายเป็นกลิ่นเฉพาะของเขา “ค่ะ” เสียงนุ่มแหบพร่าขยับเอ่ยแผ่วเบา ยืนนิ่งปล่อยให้มือร้อนค่อยรูดซิปด้านหลังของชุดเดรสลายดอกไม้ลง ปลายนิ้วไล้พรมลงลงตามร่องแผ่นหลังยามที่ซิปค่อยเคลื่อนลงทิ้งความร้อนเป็นทางราวกับไฟ

MAFIA TALK มาเฟียที่กลับมาที่ห้องพักฟื้นพร้อมมาเวลล์น้องชายที่เป็นหมอเจ้าของไข้ ทั้งคู่พูดคุยกันหลายต่อหลายเรื่อง ก่อนที่สายตาคู่คมจะหันไปเห็นช่อดอกไม้ ซึ่งเมื่อเช้าไม่มี และอัญญาก็ไมไ่ด้ถือมันมา แต่เย็นนี้เขากลับเพิ่งสังเกตุเห็น "ดอกไม้ใคร?"มาเฟียเอ่ย "ไหนเฮีย" "นั่นไง มึ งหยิบมาให้กูหน่อย" หมอมาเวลล์ที่หยิบช่อดอกไม้สีขาวมาให้ผู้เป็นพี่ชาย ก่อนที่มาเฟียจะรับไปและเห็นการ์ดใบเล็กที่ติดมา มันมีข้อความที่ทำให้เขาเบิกตากว้าง

จงใจใช้สรรพนามนี้เรียกเขาอีกแล้ว เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าจะเขินจนเสียมาดมาเฟีย เลยยิ่งได้ใจ "ว่ายังไงคะ แฟนโรสให้ชอปได้เท่าไหร่" ยกบัตรสีดำขึ้นมาโบกประกอบอย่างขอความเห็น

กดริมฝีปากลงบนปากบางบดเบียดเร่าร้อน เปาหลิวดิ้นรนเอาตัวรอด อุตส่าห์แต่งเข้าบ้านตู้ยังหนีไปไม่พ้นคนผู้นี้ เอวหนากดลงบนกลีบบุปผาฉ่ำเยิ้มแต่คับแน่น “เห็นไหมแค่ทีสองทีก็ยังคับแน่นเหมือนเดิม ข้าชักจะชอบเจ้าแล้วสิ ข้ายินดีทุ้มเงินซื้อตัวเจ้าจากตาแก้ตู้นั่นคืน”

"พวกมึงคบกันจริงเหรอวะ กูถามจริงไอ้มาเฟียนั่นมีอะไรดีวะ" "มาเฟียหมายความว่ายังไงวะ กูก็พอได้ยินคำนี้จากทุกคนมาบ่อยๆ แล้วนะเว้ย"ร่างบางถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจกับคำพูดแบบนี้ที่ทุกคนขนานนามให้กับเขาในนามคำว่ามาเฟียที่ฉันได้ยินทุกคนพูดคำนี้มาบ่อยๆ แต่พอถามเขาเ ขากลับปฏิเสธในทุกข้อสงสัยจนไม่ได้คิดอะไรมากนัก "มึงไม่รู้เลยรึไงว่าผัวมึงเป็นมาเฟีย"

ฟาเบียน นายเอามึงตายแน่’ “ถ้าไม่เปิดแกก็ตายเหมือนกัน เลือกเอาว่าอยากจะตายแบบไหน” มาดามเดียน่าบอกเสียงเฉียบ เมื่อพอจะเดาได้ว่าฟาเบียนกำลังคิดอะไร ‘เอาวะเปิดก็ตาย ไม่เปิดก็ตาย ขอเปิดละกัน อย่างน้อยก็ได้กินเผือกก่อนตาย ไม่เสียชาติเกิดแล้วมึงเอ๊ย’ ด้วยความอยากรู้ว่าจะเกิดอะไ

ฮ่องเต้ รับสั่งเบาๆ “ฝ่าบาท” “วันนี้เป็นวันที่ดอกเหมยแดงเบ่งบาน ซึ่งดอกเหมยแดงเป็นดอกไม้ที่มารดาของเจ้าชื่นชอบยิ่งนัก”ฮองเฮาหน้าตึงขึ้นมาทันที