ดอกไม้มาเฟีย(strong Flower) Novels & Stories

มาเฟียหนุ่มฟาดฝ่ามือหนักๆลงบนเเก้มก้นกลมกลึงอย่างเต็มเเรง ทำให้นางเเบบสาวสุดเอ็กซ์เผยอปากร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเเล้วก็หวาดกลัวคนทางด้านหลังที่ยังคงกระเเทกอนาคอนด้ายักษ์ใส่ดอกไม้งามของเธอจนเเทบฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ หลังจากเสร็จกิจกรรมป่าเถื่อนนี้ พอได้รับเงินจ ากเขาเเล้ว เธอคงต้องเอาเงินจำนวนมหาศาลนี้ไปโรงพยาบาลต่อ ขอให้คุณหมอตรวจดอกไม้งามให้หน่อยว่ายังใช้งานครั้งต่อไปได้อยู่หรือเปล่า

หญิงสาวยื่นมือไปรับดอกไม้จากเขา พร้อมกับรวบจับมือของจอมมารเฟ่ยอวี่ไปด้วย ก่อนจะชักมือกลับ พร้อมกับดอกไม้ป่าแสนงาม ที่พออยู่ในมือนาง มันก็เริ่มเหี่ยวเฉาลงในทันที “ขอบใจท่านมาก ข้าจะเก็บไว้ ว่าครั้งหนึ่ง ข้าเคยได้รับความอ่อนโยนจากจอมมาร ที่ได้ชื่อว่าเลือดเย็นที่สุดในใต้หล้า” นางรีบ เก็บดอกไม้เหี่ยวเฉานั้น ซ่อนมันไว้ในสาบปกเสื้อทันที ด้วยเกรงว่า เฟ่ยอวี่จะสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเจ้าดอกไม้ป่า

คือช่อดอกเดซี่สีขาวมินิมอล ที่เขาพยายามหนีบประคองไว้แนบอกอย่างทุลักทุเล! มาเฟียหน้าโหด คิ้วขมวดมุ่น เดินหอบของกินและดอกไม้เข้ามา... มันเป็นภาพที่โคตรจะคอนทราสต์ ขัดกับออร่าดุดันของเขาอย่างสิ้นเชิง!

แต่กลับน่ากลัวกว่าทุกสิ่ง ช่อกุหลาบขาวขนาดเล็ก เรียบง่าย สวยสะอาดราวกับไร้พิษภัย แต่วางอยู่ที่บานประตูเหล็กของโลกมาเฟียอย่างคฤหาสน์คุโรซาวะ ไม่มีการ์ด ไม่มีชื่อ ไม่มีข้อความ ...มีแค่ ‘กลิ่น’ กลิ่นหอมเย็นของกลีบกุหลาบ

ใบหน้าหล่อโน้มลงเข้าไปใกล้เนินเนื้อสาว เริ่มใช้นิ้วมือละเลงกดลงที่เนื้อนุ่ม พินิจพิจารณากลีบกุหลาบงามสีสดตรงหน้าอย่างละเอียด ซึ่งความงดงามและความนุ่มนั้น มันกำลังทำให้มาเฟียหนุ่มคลั่งและรู้สึกหลงใหลจนแทบจะหยุดหายใจ แต่ก็คงจะยอมหยุดไม่ได้เมื่อเขาได้สัมผัสกับกลิ่ นหอมของดอกไม้งาม “...อืมม..กลิ่นสาบสาว...” เลือดในกายนั้นสูบฉีดวิ่งพล่านไปทั่วร่างใหญ่ จนดีแลนแทบทนไม่ไหว กลิ่นหอมที่ได้สัมผัสนี้เหมือนกับยาชูกำลังชั้นดีที่ทำให้เขานั้นมีพลัง

ชายหนุ่มเอ่ยออกคำสั่งโดยนักแสดงสาวก็ทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งร้องครางสลับกับตอดรัดภายในยังแก่นกายยักษ์ที่ขยับเข้าออกอยู่ด้านในกลีบดอกไม้ของตัวเอง ปึก! ปึก! ปึก! "อ อ๊ะ! ไม่ไหวแล้ว..." มาเฟียหน้าหล่อครางต่ำในลำคอหนาก่อนจะขยับเข้าออกใส่กลีบดอกไม้สวยหนัก ๆ สองสามครั้ง แล้วก็ได้สติรีบดึงความใหญ่โตของตัวเองออกมาปลดปล่อยยังด้านนอกบริเวณหน้าท้องแบนราบพลางอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย

“สี่โคมเจ้าค่ะ ขนาดเท่านี้เลย ดอกไม้ที่ต้องการคือมู่ตาน เหลียนฮวา เหมยฮวา และก็เยว่จี้เจ้าค่ะ” “เหตุใดต้องเป็นดอกไม้ทั้งหมดกัน ว่าแต่ร้านเจ้าคือร้านไหนล่ะ ข้าไม่เคยเห็นหน้าเจ้ามาก่อน”

จากนั้นเรียวนิ้วร้ายก็เกี่ยวเเพนตี้ตัวจิ๋วออกช้า ๆ อย่างใจเย็นจนมันหลุดออกจากเรียวขาสวย สกายจับมันโยนทิ้งไปให้ไกลก่อนที่สายตาจะหันกลับมามองที่ใจกลางความเป็นสาวที่ถูกพรากความบริสุทธิ์ด้วยฝีมือของเขาเอง "อยากมากเลยใช่ไหม น้ำเยิ้มรอผัวเเฉะรูไปหมด" มาเฟียหนุ่มส่ง มือไปสัมผัสกับดอกไม้สีอมชมพูที่กำลังเบ่งบานชูช่อรอเขาอยู่ มีน้ำหวานหยาดเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนเรียวนิ้วร้าย ความสวยของร่องสาวช่างหอมหวานน่าเอาปากกระเเทกใส่ ๆ เเรง

“มึงไปเตรียมดอกไม้สีชมพูมา แล้วก็พวกขนมที่ผู้หญิงเขาชอบเอาแบบที่มัน... ดูน่ารักหน่อยนะ” พอร์ชยืนนิ่งอึ้ง ในหัวพยายามเชื่อมโยงภาพมาเฟียระดับโลกเข้ากับคำว่า ‘ดอกไม้สีชมพู’ อย่างยากลำบาก “...คือ ยกเลิกประชุมทั้งหมดเลยจริงๆ เหรอครับนาย?”

ดอกไม้พิษที่ไม่เคยปรากฏเป็นสัญลักษณ์สเตเมนมาก่อน “นี่นายเป็นเวน่อมสเตเมนงั้นเหรือ!!!?” To be continued...............