ตามหาภรรยา Novels & Stories

้ที่อยู่ในห้องไอซียู อาการเป็นตายเท่ากัน เมื่อไม่มีภรรยาที่เป็นดังลมหายใจ คอยฉอเลาะพูดจาออดอ้อนเหมือนอย่างเช่นทุกคืนวันที่ผ่านมา หลายวันผ่านไป นายแพทย์จิรายุพยายามออกตามหาภรรยา ซึ่งเขาได้ลางานอย่างไม่มีกำหนด หากตามหาภรรยาไม่พบ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ทุกคืนวันไม่ทร

วิวาห์ไร้เสน่หา Chapter 18 เหมือนถึงทางตัน หากเศรษฐากับรุ่งราตรีไม่รู้ว่าพราวพรรณอยู่ที่ใด พุฒิวัตรคงหาคำตอบจากใครไม่ได้ เขาเป็นสามีที่ไร้ความสนใจภรรยา จึงไม่รู้จักเพื่อนพราวพรรณเลยสักคน ความเป็นไปได้ที่จะตามหาพราวพรรณโดยง่ายกลายเป็นเรื่องยากทันที ทว่าพุฒิวัตรไม่หยุ ดตามหาเธอแน่นอน ต่อให้ยากกว่านี้อีกสิบเท่าก็ไม่หวั่น

‘หากอยากเจอภรรยาของเจ้า ให้ไปรอที่ริมทะเลท่าเรือเล็ก ห้ามบอกใครเป็นอันขาด มิฉะนั้น ภรรยาของเจ้าจะเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ’ ตงจวินขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบวาววับด้วยความโกรธและสับสน คนผู้นั้นต้องการสิ่งใดกันแน่…จับภรรยาของเขาไปเพื่ออะไร

สินเดิมมีจำนวนรวมแล้วไม่ถึงสี่สิบหาบ ซ้ำยังเบาหวิว ช่างดูน่าอนาถานัก ด้วยเหตุนี้ มารดาของเขาจึงดูแคลนสะใภ้ผู้นี้ไปเสียทุกทาง เซวียหว่านอี้เป็นภรรยาที่ดี หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็นภรรยาที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ

แม่ภรรยาตัวน้อยที่เนื้อหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้ากำลังยืนเบิกตาค้างอยู่กลางฝักบัว เจ้าหล่อนเปลือยเปล่า ล้อนจ้อนไม่ต่างจากเขา เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สองพวงแก้มนวลแดงระเรื่อ และหากเขามองไม่ผิด เขาเห็นหัวนมของหล่อนสั่นเทา พระเจ้า... ท ำไมพะแพงน่ากินแบบนี้นะ โทคิยะสาวเท้าเข้าไปหาด้วยท่าทางมุ่งมั่น ดวงตาไม่สามารถละไปจากร่างของภรรยาคนสวยของตัวเองได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

มภ์กำลังท้องแรกเขาไม่ค่อยอยากขัดใจหากมันไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรง ขณะเดียวกันวาณิชก็ใจแทบแตะสลายเมื่อรู้ว่าตัวเองอาจไม่ได้พบว่าที่ศรีภรรยา อีกไม่กี่เดือนก็จะสิ้นปีแล้ว ไอ้ตัวเขาจะไปหาเมียมาจากไหน โถ่...นอกจากที่ตำหนักกับบริษัทแล้วเขาก็คิดไม่ออกเลยว่าจะเจอเนื้อคู่ได้จากที่ไห น ในห้องน้ำหรือ...ฮือ...วาณิชผู้น่าสงสาร วาณิชผู้อาภัพรัก ขนาดทำเสน่ห์เสริมดวงไปไม่รู้ตั้งเท่าไรยังไม่ได้เมียจ๋ามานอนกกเลย “ที่นี่...ใช่ตำหนักหิรัญรึเปล่าครับ?”

หญิงสาวย่อกายเล็กน้อย ให้แก่สามีและภรรยารักของเขา รอยยิ้มหวานนั้น หาได้รอดพ้นสายตาสองสามีภรรยาไปได้ “นางหาได้ธรรมดาไม่เพคะ” “แคว้นเชี่ย ไยจะหาญกล้าส่งลูกนกมิพลัดขนมาบรรณาการแก่เราได้ หากไร้พิษสง มีหรือจะเหมาะกับการเป็นภรรยาอีกคนของข้า”

กเต้นสั่นรัว ราวกับหนุ่มน้อยที่กำลังจะพบรักกับหญิงที่ตนเองกำลังตามหาและรอคอย จนเขาถึงกับหยุดเดินนิ่งมองดูเธอสนทนากับสาวใช้ภายในบ้านอย่างอยากรู้ว่าเธอคือใคร แต่เมื่อรู้ว่าเธอคือชนิ­ดาภาอดีตภรรยาที่เขาเกลียดชิงชังที่สุด หัวใจดวงแกร่งก็พลันเกลียดชังและแทบอยากจะเข้าไปจ ับร่างเล็กโยนลงทะเลให้พ้นจากเกาะส่วนตัวของเขา

“ดลทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น เพื่อนจะมาหาเพื่อนบ้างไม่ได้เลยใช่ไหมจะต้องให้นัดหมายยุ่งยากเหมือนกับว่าดาวเป็นลูกค้าหรือว่าตอนนี้ดลเป็นถึงประธานบริษัทดาวมันก็เป็นเพียงแค่เพื่อนสนิทที่ดลลืมแล้ว” แขกผู้มาหาทำเสียงออดอ้อนพยายามเอาอกเอาใจให้อีกฝ่ายรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นแต่มันก็เปล่าปร ะโยชน์เพราะภูริดลรู้ดีว่าการที่ดูจดาวกลับมาหาเขาครั้งนี้เพราะเธอต้องการอยากได้เข้าเป็นสามีเพื่อกู้หน้าที่ครอบครัวของเธอล้มเหลว หญิงสาวไม่อยากให้บรรดาวงการไฮโซพากันนินทาพ่อแม่ของเธอที่ลูกสาวถูกสามีฟ้องหย่า “เราเป็นคนแบบนี้แหละถ้าดาวไม่สบายใจก็ไม่ควรมาหาเรานะ”

สีขาวโพลนรอบทิศช่างอ้างว้างและโดดเดี่ยว มองไปทางใดก็มีแต่ต้นไม้สูงใหญ่อย่างสนป่า ไม่พบบ้านสักหลังที่นึกขึ้นได้ในความทรงจำ ถึงตอนนี้ดวงตาทั้งสองจะเห็นแสงสว่าง ทว่ากลับมองไม่เห็นทางกลับบ้านที่มีภรรยารออยู่ “ซินซินเจ้าอยู่ที่ใด ข้ามาหาเจ้าแล้ว ซินซิน” เรียกด้วยใจคิดถึ งขาดห้วงอยู่ในที ลมหายใจอุ่นผ่านอากาศหนาวให้เกิดเป็นไอจาง ๆ กายที่เพิ่งหายดีหนาวสั่นขนลุกซู่ ไม่ได้เตรียมผ้าคลุมกันหนาวมาสักตัว จากความร้อนใจที่อยากหาภรรยาอันเป็นที่รัก ตำหนิตัวเองที่ทิ้งให้นางอยู่ตามลำพังยาวนานเหลือเกิน