ตามหาภรรยา นิยาย & เรื่องราว

เทียนอวี๋แสยะยิ้มมุมปาก หลายวันมานี้ นางพยายามตามหาเบาะแสของสามีภรรยาคู่นี้ น่าเสียดายที่แทบจะพลิกแผ่นดินหาแล้ว ก็ยังไม่พบว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน ใครจะคิดว่า สามีภรรยาคู่นี้จะกล้าปรากฏตัวบนหอสังเกตการณ์โดยตรง “อวดดีเช่นนี้ พวกเจ้าก็อย่าได้กลับไป”

มัทนาเอ่ยตอบพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้หญิงชราที่ได้แต่ยืนสงสัย แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่อยากจะพูดนางจึงไม่คิดที่จะเอ่ยถามซักไซ้อะไรต่อไปให้มากความ ในขณะที่มัทนากำลังง่วนอยู่กับการช่วยงานในครัวอยู่นั้นกวินภพเองก็วุ่นวายออกเดินตามหาหญิงสาวไปรอบบ้านหลังจากที่เขาสั่งให้ คนขับรถประจำบ้านไปส่งคู่ขาของตัวเอง และเมื่อเดินหาอยู่นานในที่สุดเขาก็พบแม่ตัวดีที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่ในครัวตามลำพังเสียที

อ้อมใจเย้ย หล่อนหาได้ยี่หระที่ถูกเปรียบเปรยเช่นนั้น เมื่อความสุขเรื่องเพศรส เป็นของเธอ หากไม่ขวนขวายหาใส่ตัว จะไปแบมือขอใครได้ “อี!!” สาวไฮโซตัวสั่นเทิ้ม เจ็บในใจจี๊ดๆ ความรักท่วมท้นที่มอบให้สามี ยังไม่สามารถรั้งเขาไว้ได้ จนต้องมาหาเศษหาเลยนอกบ้าน แถมยังเป็นค นใกล้ตัวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเสียอีก มันเจ็บแทบกระอัก!!

หลังเดินออกจากท้ายเรือน นางก็บังเอิญพบฟ่านซานเหอที่กำลังตามหาลั่วหลางหลางไปทั่วทุกหนแห่ง “แม่นาง เจ้าเห็นภรรยาของข้าบ้างหรือไม่? เผลอเพียงครู่เดียว นางไปอยู่ที่ไหนแล้วนะ?” ฟ่านซานเหอเอ่ยถามด้วยท่าทีร้อนใจ

ถ้าจะถามเรื่องที่เธอรอบรู้ที่สุดตอนนี้ ก็คงเป็นเรื่องของสามีและลูกละมั้ง เธอรู้หมดว่าแต่ละคนชอบอะไร ไม่ชอบอะไร รู้แม้กระทั่งเรื่องที่สองคนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำ เวลาที่สองพ่อลูกหาของไม่เจอ ต่อให้เขาเองที่เป็นคนเคลื่อนย้ายมัน เมียและแม่อย่างพู่กลิ่นก็จะเป็นคนที่ตามหา สืบเสาะ จนเจอให้ได้ ซึ่งทุกอย่างผ่านกาลเวลา กอปรกับการเฝ้าสังเกต บวกกับเอาใจใส่อย่างที่ดีที่สุด เท่าที่คนเป็นเมียและแม่จะทำได้

แต่ไม่ทันที่ธาราเดินพ้นประตูห้องด้วยซ้ำอ้อนปรียาก็ตื่นขึ้นมาโวยวายทั้งน้ำตา ปั้นหน้าบอกธาราว่าเมื่อคืนเธอกับเขามีอะไรกันและอยากให้ธารารับผิดชอบ ธาราจึงด่าอ้อนปรียากลับไปอย่างไม่ไว้หน้าแล้วรีบชิ่งหนีกลับบ้านมาหาแพรไหม เราทะเลาะกันใหญ่โตแล้วเธอก็หนีไปตอนนี้เขาถึงได้นั่ งเหงาหงอยเศร้าสร้อยราวกับหมาเฝ้าบ้านรอเจ้าของกลับมาหาอยู่แบบนี้ หลังจากที่ธาราให้คนไปสืบช่องทางติดต่อของสามีอ้อนปรียาเพื่อต้องการบอกที่อยู่ของอ้อนปรียาให้เขารู้ ทว่าธารากลับเจอความจริงที่เขาไม่คาดคิด

หลังจากจัดการเรื่องราวต่างๆ จนเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็รีบควบม้ามาตามเส้นทางที่เขียนบอกเอาไว้ ทำให้ได้รู้ว่าตลอดสิบกว่าปีภรรยาที่เขาออกตามหาแทบพลิกแผ่นดิน กลับกลายเป็นว่านางได้รับบาดเจ็บจนหลับใหลไม่ได้สติ บัดนี้เขาได้พบนางแล้วและไม่คิดที่จะไปจากที่นี่จนกว่านางต้องการให้เขาจากไป ลู่หยวนซีผู้ที่เฝ้ามองบิดาและมารดาอยู่ห่างๆ นางเองก็เฝ้าฝันว่าตนเองจะได้มีครอบครัวที่ครบสมบูรณ์เฉกเช่นผู้อื่น ดวงตางามมีน้ำใสเอ่อคลอ นางรู้สึกว่าความรู้สึกโหยหาภายในใจได้รับการเติมเต็มแล้ว

เขากลัว " หา! ... เธออุทานขึ้นอีกครั้ง... ภะ ภรรยา ใครเป็นภรรยาของคุณไม่ทราบ? "

ภายในร้ายอาหารไม่ได้มีแค่น้ำเหนือและอาจารย์ธาร แต่หากลองสังเกตดูดีๆ ก็จะเห็นชายวัยกลางคนที่สวมหูฟัง สองตาก็เอาแต่อ่านหนังสือ หลบอยู่ในมุมมุมหนึ่ง ไม่มีใครให้ความสนใจ ทว่าความจริงแล้ว ชายคนนั้นกำลังทำเรื่องสำคัญให้กับผู้ว่าจ้างต่างหาก นั่นก็คือตามหาตัวภรรยาเจ้าข องไร่ภูพนาไพรที่หนีหายออกไปจากบ้าน ซึ่งเขาหาเธอเจอแล้วในเวลาไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ “จริงเหรอคุณปอง! คุณเจอน้ำเหนือแล้วเหรอ”

หลายเดือนที่เขาแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เอาแต่ตามหาภรรยาอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งหลงทางเข้าไปในป่าใหญ่ ไร้แสงสว่าง ไร้หนทางให้หันกลับ ท่ามกลางความมืดมิด ปราศจากความคิดในทุกสิ่ง เบื้องหน้าของเขาพลันปรากฏเงาร่างของคนผู้หนึ่ง