Novel & Cerita ปากร้าย

“งานมันไม่ยุ่งหรอกคุณ ผมว่ามันติดผู้หญิงมากกว่าวัน ๆ เอาแต่คลุกอยู่กับผู้หญิง “ทอลสันโพล่งเสียงแข็ง เขารู้ความเคลื่อนไหวของลูกชายมาตลอด “ถึงผมจะเป็นอย่างที่พ่อว่าแต่ผมก็ทำงาน!” “หึ! อย่าให้พลาดท่าเหมือนสามปีก่อนก็แล้วกัน ติดผู้หญิงจนเกือบเสียงาน ถ้าฉันไม่ตามสืบเรื่องผู้หญิงคนนั้นป่านนี้แกพ่ายให้ศัตรูไปนานแล้ว!!” พรึบ ! “พ่อหยุดพูดเรื่องนี้ได้ไหม!!! “แพททริคพรวดพราดลุกขึ้นตวาดลั่นด้วยความโมโห เจอหน้าผู้เป็นพ่อทีไรมักจะพูดเรื่องที่เขาไม่อยากจำ และ ต้องการลืมมันให้สนิทใจอย่างนี้ทุกที “ใจเย็น ๆ ก่อนลูก” “ผมขอโทษครับแม่..ผมขอตัว! “แพททริคทิ้งท้ายแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที ใบหน้าคมคายฉายสีแดงซ่านเต็มไปด้วยอารมณ์เดือดดาล ยามที่นึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ทีไรความต่ำต้อย และ ความน่าสมเพชที่ฝังใจมานาน เป็นสิ่งที่ไม่อาจขจัดออกไปได้ง่าย ๆ ผุดขึ้นมาในโซนความคิดทันที คล้ายกับถูกตอกย้ำให้จมดินจนหาทางออกไม่เจอ

เพราะถูกใส่ร้ายจนต้องโทษอาญา จึงทำให้ตระกูลมู่หรงถูกลงโทษประหารทั้งตระกูล แต่ทว่า 'มู่หรงเจวี๋ย' อดีตแม่ทัพผู้เก่งกาจ กลับหนีรอดออกมาได้ เพราะความโกรธแค้นและต้องการเอาคืนตระกูลหนิงที่หักหลังตระกูลมู่หรง เขาจึงเร่ร่อนจนได้พบกับกลุ่มโจรป่าบนหุบเขา ด้วยความสามารถที่เก่งกาจจึงทำให้เขาล้มหัวหน้าโจรป่าคนเก่าได้และตั้งตนเป็นหัวหน้าโจรแทน เขาวางแผนลักพาตัวบุตรสาวของท่านรองแม่ทัพหนิงมาที่รังโจร เพื่อทรมานนางให้สาแก่ใจ สาสมกับที่ตระกูลหนิงทำกับตระกูลมู่หรงเอาไว้ จากนั้นค่อยตัดหัวนางส่งกลับไปที่จวนตระกูลหนิงเสีย! แต่ทว่าเหตุใดเขาจึงได้สตรีน้อยช่างเถียง แถมยังยั่วประสาทเขามาแทนกันเล่า และเมื่อได้ใกล้ชิดนางมากขึ้น เขากลับได้ล่วงรู้ถึงความลับที่แสนชั่วร้ายที่คนตระกูลหนิงซุกซ่อนเอาไว้ อีกทั้งเมื่อวันเวลาผ่านไป เขากับนางกลับเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย ท่ามกลางความรักความแค้นนี้ เขากับนางจะฝ่าฟันมันไปได้หรือไม่

เธอตื่นขึ้นมาในร่างของนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน บทบาทของพิงค์มิรามีเพียงหนึ่งเดียวทำลายทุกอย่างและจบลงด้วยความตาย แต่เมื่อเธอพยายามดิ้นรนเพื่อเปลี่ยนชะตา เส้นเรื่องกลับพาเธอเข้าไปพัวพันกับเขา

จากดาราสาวสู่นางร้ายในนิยายที่ยังแต่งไม่จบ ลืมตาขึ้นมาก็มีสามีตาบอดเสียแล้ว ไหนจะถูกวางยาพิษในคืนเข้าหอจนเจ้าของร่างตายไปแล้วอีก ชีวิตของเธอมันช่างพลิกผันยิ่งนัก!! หาความสงบสุขไม่ได้เลย...

เธอ ”แอบแซ่บ” กับเพื่อนสนิทของน้องชาย แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ก็เด็กมัน “สมยอม” อะ ผิดทั้งคู่! “หยุดทำไม” คนที่ยังติดใจรสชาติจูบแสนหวานถามเสียงกระเส่า ปล่อยมือออกจากลำคอแกร่ง เพื่อใช้มันลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกกำยำ เด็กนี่โตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่คิดว่าคิริวจะมีร่างกายใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน “พราว อย่าเสียใจทีหลังนะ อย่าลืมด้วยว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้น” ถ้าลืมกู ‘เอา’ ตาย คิริวต่อคำนั้นในใจ เพราะเขาโดนดึงคอลงไปจูบอีกแล้ว ดูเหมือนพี่พราวแม่งจะติดใจจูบเขาเข้าแล้ว และคราวนี้เธอเป็นคนจูบเขาเอง ลิ้นเล็กขยับไปมาอย่างช่ำชอง ดูดดึงลิ้นของเขาจนเกิดเสียงดังน่าเกียจ แต่กลับเร้าให้รู้สึกอยากมากขึ้น คนตัวเล็กกว่าพยายามดันให้เขานอนบนเตียง เขาเลยทำตัวเชื่องๆเข้าไว้ เพื่อให้พี่พราวได้ทำทุกอย่างตามใจต้องการ ลิ้นเล็กเริ่มแผลงฤทธิ์ เปลี่ยนจากจูบ มาดูดไปตามลำคอเขา ไม่ได้แรงมาก แต่ก็ไม่ได้เบานัก มันคงขึ้นรอยแหละ แต่แม่งปล่อยให้ทำไปก่อน

เธอจำต้องจดทะเบียนสมรสกับเขาเพราะเหตุผลบางอย่าง ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธและเกลียดเธอมากแค่ไหนก็ตาม

**นำทัพ** แค่เด็กเลี้ยงที่เอาไว้สนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น คนอย่างเธอไม่คู่ควรกับคำว่า'รัก'ของเขาเลยสักนิด **มิลิน** เธอมันก็แค่นาง'บำเรอ' ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่..หากเขาต้องการหน้าที่ของเธอทำได้เพียงแค่นอนครางเท่านั้น! "มะ มิลินเจ็บ" "เริ่มพยศแล้วสินะ" "ลินไม่ไหวแล้ว ฮึก~" "อย่าลืมสิมิลิน หน้าที่ของเธอคือนอนคราง ไม่ใช่บีบน้ำตา" "...." "ครางให้ฟังหน่อยสิเด็กดี อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทนเลยนะ"

ห้ามเจ็บ ห้ามตาย ห้ามเรียกร้อง ต้องการเมื่อไรต้องมา......

เธอคิดว่าเขารักเธอจากใจจริง แต่มันเป็นเรื่องโกหกมาตลอดเมื่อวันหนึ่งสามีที่รักพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในบ้าน

“เธอ” ตกลงยอมเป็น ของ (หวง) ของ “เขา” ด้วยความเต็มใจหวังเอาชนะใจ แต่… ตัวอย่าง : “ก็ง่ายเอง แล้วจะมาเรียกร้องอะไร” … “พะ...พี่เป็นใครคะ…ข้าวไม่รู้จัก”