พิศวาสรักลูกหนี้ Novels & Stories

เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ รองเท้าหนังสีดำเงาวับก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้ารชฏ “พวกลูกหนี้ติดการพนันครับ” ศิวะกรรายงานเสียงเรียบ “ไม่จ่ายก็ตัดหัวมันทิ้ง” คำสั่งสั้นๆ แต่โหดเหี้ยมจนคนฟังขนลุก

คำพูดของพ่อทำให้สโรชาอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายใช้วิธี Hostile Takeover หรือพูดอีกอย่างก็คือฝ่ายนั้นเข้ามาครอบงำกิจการของเธอโดยวิธีที่ไม่เป็นมิตร ภาษาชาวบ้านก็ฮุบกิจการหรือบังคับขายกิจการโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจนั่นเอง ซ้ำร้ายยังมีหนี้ก้อนโตทิ้งไว้ให้หลังฮุบกิจการไปอีก นี่มันนายทุนห น้าเลือดชัด ๆ “เราขอเจรจาใหม่อีกครั้งได้นี่คะ ตอนนี้ยังดำเนินการไม่แล้วเสร็จ น่าจะพอมีทางออกอยู่นะ ถึงจะไม่ได้บริษัทคืนมาแต่ก็น่าจะขอเจรจาเรื่องค่าใช้จ่ายที่ฝ่ายเราต้องแบกรับหลังถ่ายโอนบริษัทนะคะ”

ครืด~ครืด~ครืด มือถือที่สั่นขึ้นกลางดึก ไม่ได้มีผลกับคนที่นั่งกอดเข่า บนเตียงเลยสักนิด ตากลมโตปรายตามองหน้าจอ เมื่อเห็นว่าคนที่โทร. มาเป็นใคร หมอนใบใหญ่ก็ถูกโยนมาทับหน้าจอเอาไว้ ตากลมโตมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย พ่อต้องการให้เธอแต่งงานกับหุ้นส่วนที่กลายมาเ ป็นเจ้าหนี้อีกราย และหนี้ก้อนนี้ก็ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะรับไหว ถ้าเธอตอบตกลง นอกจากพ่อจะปลดหนี้ได้แล้ว ครอบครัวเธอยังได้สินสอดเป็นเงิน ก้อนใหญ่ เพื่อเอามาปลดหนี้เจ้าหนี้ทุกราย โดยเฉพาะหนี้ 28 ล้านที่เจ้าหนี้กำลังจะเรียกเก็บดอกเบี้ยกับเธออีกแล้ว

หนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง เคแลน & เพลงขวัญ ถ้าไม่มีปัญญาใช้หนี้ก็เอาลูกสาวแกมาขัดดอกไปก่อนแล้วกัน พอดีฉันทำธุรกิจไม่ได้ทำการกุศล…

กระแทกขวดเหล้าลงบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยเบื้องหน้า ความรู้สึกตอนนี้พลุ่งพล่านยิ่งนัก หากใครเข้ามารบกวนเวลานี้คงโดนไม่ใช่น้อย สาเหตุนั่นมาจากณิชา เพราะโมโหที่เธอสร้างปัญหาไม่จบไม่สิ้น แต่พอได้เห็นแววตาเศร้าของคนตัวเล็กก็ทำเอาปวดหนึบ จนเขาเองไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอ ะไรกันแน่

ฉันยืนกรานเสียงดัง ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น "ต้องแต่ง! เพราะนังพรมันยังทำงานใช้หนี้ที่หยิบยืมไปไม่หมด!" หนี้?! "หนี้อะไรคะ? หยิบยืมอะไร? มันจบตั้งแต่พิงค์เป็นลูกบุญธรรมแล้วไม่ใช่เหรอ?!"

ชายหนุ่มปลอบ “พี่เขมจะให้คุณลุงยกหนี้ให้เหรอคะ อย่าทำแบบนั้นนะ เป็นหนี้ก็ต้องใช้ ถึงจะถูก” หญิงสาวแกล้งโวยวาย “พี่ไม่ทำแบบนั้นแน่นอน แต่พี่จะช่วยลิดาหาเงินมาใช้หนี้”

ปราการเอ่ยถามผู้เป็นเมียพลางมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวงเพราะกลัวเจ้าหนี้จะตามาเจอ “เออ แต่มันโอนมาแค่หมื่นเดียว” “หมื่นเดียว?! จะบ้ารึไงวะ หมื่นเดิมมันจะไปพอยาไส้อะไรแถมเจ้าหนี้ยังตามล่าอยู่แบบนี้มีหวังตายกันหมด” ปราการสบถออกมาด้วยความหัวเสีย ที่ผ่านมาเคยชินกับการเป็นหนี้แล้วไม ่จ่ายเพราะรอให้แก้วขวัญมาจัดการให้แต่ทว่าตอนนี้โดนเจ้าหนี้หลายกลุ่มตามล่าเพราะไม่มีเงินไปจ่าย

เพิร์ชเอ่ยถามน้ำมนต์ออกมาอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ “ใช่ค่ะ แต่พวกพี่เขาคงจะไม่ชอบให้พี่เพิร์ชเรียกแบบนั้น” “พี่คุยกับพวกเขาได้ไหม?” “ได้สิคะ” “อ่อ ผมชื่อเพิร์ชนะครับ พวกพี่ชื่ออะไรกันบ้างเหรอ?” ‘ข้าชื่อใบเงิน’ ‘ส่วนข้าชื่อใบทอง’

“สอง...บรรดาเงินฝากและดอกผลของเงินฝากอันเป็นของข้าพเจ้าทั้งหมดที่ข้าพเจ้าฝากไว้ในธนาคารต่างๆ จำนวนสามหมื่นห้าพันหนึ่งร้อยสามสิบห้าล้านบาท” “ข้าพเจ้าขอมอบให้กับนางสาวปาลิน พชร จำนวนหนึ่งร้อยสามสิบห้าล้านบาท ส่วนเงินที่เหลือจำนวนสามหมื่นห้าพันล้านบาทข้าพเจ้าขอยกให้นายภีมเดช ธนห ิรัญกิจซึ่งเป็นลูกชายของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว”