พิษรักฮูหยิน: ชาติใหม่ฉันแก้แค้นทั้งตระกูล Novels & Stories

"ท่านเกลียดมารดาข้ายิ่งกว่าสิ่งใด แต่งกับข้าเพื่อสิทธิ์ในการครอบครองเหมืองทอง ข้าพอจะทำความเข้าใจความโลภของท่านได้ แต่อยากมีลูกที่มีสายเลือดเดียวกับมารดาข้า ท่านแปลกคนเกินข้าจะเข้าใจได้" "ฮูหยินรักเจ้าไม่เคยได้ยินหรือ เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง เหมืองทองของพ่อบุญธรรมเป็น ของเจ้าและข้าคนล่ะครึ่ง แต่หากว่าเจ้ามีบุตรกับข้าสุดท้ายส่วนของเจ้าก็เป็นของสกุลเฉิน"

บทที่4 ดวงตาสวยเหลือบมองไปยังสองแม่ลูกนั่น นางอยากแก้แค้นทั้งสองให้ตายไปเสียเดียวนี้ แต่หากทำเช่นนั้นการย้อนกลับมาครั้งนี้ก็คงเสียเปล่า นางจะต้องค่อย ๆ แก้ไปทีละจุดเพื่อให้ทุกคนที่เคยทำไม่ดีกับนางได้รับผลของตัวเองให้มากที่สุด ทุกคนมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยสายตาไม่ต้อน รับแต่คนที่มองหญิงสาวด้วยสายตาอาฆาตมากที่สุดคงเป็นฮูหยินตระกูลเยว่ในตอนนี้ หากเยว่เหลียนไม่เอ่ยวาจาเช่นนั้นต่อหน้าธารกำนัล ตอนนี้นางคงถูกส่งกลับไปยังตระกูลของมารดานางแล้ว

“ฮูหยินตราตั้งที่มอบให้กับภรรยาขุนนาง ที่ทำความดีความชอบให้กับบ้านเมือง มิน่าเล่านายท่านถึงไม่ส่งคุณหนูใหญ่มาแต่งงาน แม้ว่าท่านแม่ทัพจะหล่อเหลาถึงขนาดนี้ ที่แท้มีจุดประสงค์อื่นอยู่นี่เอง เช่นนั้นเรื่องที่ท่านจะเป็นหม้าย…” “เพราะข้าพูดเรื่องนี้อย่างไรเล่า เขาถึงได้โกรธจน… .” หลินอิงพลางลูบไปที่ที่ใบหน้าซึ่งยังเจ็บอยู่ แต่มันก็ไม่มากไปว่าที่ถูกฮูหยินใหญ่ตีทุกครั้งที่นางทำผิด

สวีหยวนนัยน์ตาลุกวาวเหมือนพยัคฆ์ร้าย เขาจ้องตรงมาจนจงหลินอี้เกร็งไปทั้งตัวแต่เขาไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาได้จึงได้แต่จ้องกลับไปอย่างมุ่งมั่น "น้องชาย เจ้าต้องการแก้แค้นหรือไม่ ที่เจ้าทำมาทั้งหมดก็เพื่อรอเวลาแก้แค้นไม่ใช่หรือ? แก้แค้นผู้ที่สังหารครอบครัวเจ้า สังหารผู้คนของเจ้า แก้แค้นตระกูลลั่ว"

เฟยเทียน “แค้นที่ทำล้างครอบครัว” หลิวหยาง “แค้นที่กวาดล้างสำนัก” ฮุ่ยหมิ่น “แค้นที่ฆ่าพี่น้องของพวกเรา” หลิวเฉิง “แค้นที่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง ถูกขายเป็นทาส” ฮุ่ยซือ

หุ้ยไป๋ถิงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ภรรยาเลิกเจ้าคิดเจ้าแค้นกับคนในตระกูลซือเสียที เพราะไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่มีวันชนะตระกูลซือได้ “คุณไม่รู้อะไรก็เงียบๆ ไปเลย ความเจ็บของฉันในครั้งนั้นมันยังไม่ได้รับการเยียวยา” หุ้ยจินเฉินหันไปตวาดใส่สามี

น้ำอิงในร่างของเสิ่นลู่ซือขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกโพลงด้วยความตกใจ แคว้นหวงคือชื่อแคว้นในนิยายเรื่องศึกรักชิงบัลลังก์เลือดนี่น่า ส่วนองค์รัชทายาทก็คือพระเอกของเรื่องนี้ และเสิ่นลู่ซือคือนางร้ายที่ตอนจบจะต้องตายด้วยน้ำมือขององค์รัชทายาทผู้คลั่งรักนางเ อก ไม่ได้การแล้ว เธอจะไม่ยอมตายเพราะความรักหน้ามืดตามัวอีกต่อไป!

ับ ‘หนังสือแห่งอิสรภาพ’ จนชุ่มฉ่ำใจแล้วจึงเรียกให้ซือเพ่ยอิ๋นมาพบ จากนั้นจึงมอบหนังสือหย่าขาดให้กับอีกฝ่ายมาลงลายนามผู้เป็นพยานคนที่หนึ่ง แล้วกำชับให้อีกฝ่ายเร่งส่งกลับไปให้โจวฮองเฮาจัดการต่อไป… …จบสิ้นลงสักครา… ชีวิตของการเป็นฮูหยินแสนชัง นับจากนี้นางจะมีเพีย งบุตรทั้งสองกับชีวิตอันแสนสุขสันต์กับการเป็นเพียง ‘เถ้าแก่เนี้ยเซี่ย’ ที่ไม่ต้องมีชีวิตผูกติดอยู่กับคนที่ชิงชังต่อกัน จะทำสิ่งใดนางไม่ต้องคอยมองหน้าของสามีอีกต่อไปแล้ว ชีวิตใหม่ของสตรีหลงภพได้เริ่มขึ้นอย่างถูกต้องแล้ว...

ลู่ตงเหิงเข้าไปหาเผยจูเอ่อเพื่อปลอบขวัญภรรยาคนใหม่ที่เขาจะแต่งตั้งแทนที่ฮูหยินไร้ค่าอย่างเผยหลิงหลิง เผยหลิงหลิงเจ็บใจนัก ไม่คิดว่าสามีจะชั่วได้ขนาดนี้ ปกติก็เห็นดีกับนาง แต่ใครจะรู้ว่าเขานั้นเมื่อได้ใหม่ก็ลืมเก่าง่ายดายเช่นนี้ ทั้งนางเองก็ไม่มีบุตรอีกด้วย ยิ่งเ จ็บใจนัก

ต้องห้าม ความแค้น และความลับที่ทำลายทั้งตระกูล เมื่อท่านโหวหลี่จุน มากอำนาจก้าวเข้ามา ความสงบของคฤหาสน์หลงก็เริ่มสั่นคลอน สายตาของเขาไม่ได้มองแค่เจ้าสาว แต่ยังไล่ล่าความลับที่แม้แต่เส้นไหมก็ไม่อาจปกปิด ใครคือเหยื่อ ใครคือผู้ล่า และใครกำลังหลงในพิษรักที่ยิ่งกว่ายาพิษใด ในแผ่นดิน... เพราะในโลกของไหม พิษ และราคะ...ไม่มีใครบริสุทธิ์จริง