พ่ายรักยัยลูกเป็ดขี้เหร่ の小説・ストーリー

ชนิดายังคงเงียบอยู่เช่นนั้น “พี่รู้แล้วว่าพี่ปากไว ที่เผลอพูดไม่ดีใส่หนูทำร้ายจิตใจของหนูทำให้หนูเสียใจหนีมาแบบนี้ วันนั้นพี่ไม่น่าถามคำถามนั้นออกไปเลย ทั้ง ๆ ที่่พี่ก็รู้ว่าหนูมีแค่พี่คนเดียว หนูอยากจะด่าจะตีจะต่อยพี่ยังไงก็ได้ ก็เพียงแค่หนูยอมยกโทษให้กับผู้ชายแก่ ๆ ปากไม่ดีแบบพี่ได้ทำหน้าที่สามีและพ่อของลูกหนูได้หรือเปล่าครับ...”

ภูมิส่ายหน้า "ถ้าคุณไม่ทำแพทเสียหายจนเป็นขี้ปากชาวบ้าน ผมไม่มีทางยกลูกสาวให้คุณหรอก"

ยัยปุ้ยกำลังจะพูดว่าฉันไม่ใช่ลูกของแกแต่ฉันก็ห้ามไว้ด้วยสายตา "ใช่ค่ะหนูคือลูกจันทร์" "ฮือออ ลูกพ่อ พ่อขอโทษ ฮือออ พ่อทำร้ายจิตใจลูกจนลูกต้องคิดสั้นฆ่าตัวตายพ่อขอโทษ ฮือออ ฮือออ"

' เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ถ้าไม่ฉลาดไม่ทันคนจะอยู่บนโลกที่โหดร้ายแบบทุกวันนี้ได้ยังไงกัน ' สำหรับตัวมาร์คในตอนนี้ผู้หญิงก็เปรียบเหมือนเครื่องบำบัดความใคร่ที่มีเอาไว้ใช้งานแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ยังไม่เคยมีใครได้อยู่ในชีวิตเขาแบบจริงๆจัง หรือที่พูดง่ายๆ ก็คือเขายังรักสนุกอยู่แ ค่นั้นเอง

ฉันเอ่ย "หนูพาลูกหนีพี่ พี่ทรมาน ทำไมต้องทำกับพี่แบบนี้ พี่ไม่ได้ทำอะไร ฮึก!"

เสียงแหลมแหวสูงใส่เสี่ยวหมี่ "โอ๊ะ! ขอโทษ ๆ พูดผิดๆ ต้องเรียกว่าป้าตุ๊กตายางมากกว่า" ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน

เสียงของบุญนำพาเบาลงเล็กน้อยเมื่อต้องโกหก รักสิ ทำไมจะไม่รัก ทำไมต้องรักไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นด้วย “อืม ดีจัง เลิกรักได้ด้วย” ลูกพีชยังคงมองนอกหน้าต่างเหมือนเดิม สำหรับเธอ การรักใครสักคนนั้นรักแล้วรักเลย ยากจังที่จะเลิกรักใครสักคน ถ้าเลิกรักได้ง่าย ๆ เธอคงเลิกรักภูมิไ ปนานแล้ว

หวงไป๋เฟิ่งเกิดอาการน้อยใจสามี การที่เขาจะต้องไปพบกับอดีตคนรักจะไม่ทำให้นางเกิดความหวาดระแวงได้หรือ ทั้งสตรีนางนั้นยังเป็นคนที่เขาไม่เคยลืมเลือนไปจากหัวใจเสียด้วย ตอนที่อยู่ในถ้ำพวกนางยังพูดถึงเรื่องของชุนอวิ๋นด้วยกันอยู่เลย "เจ้ากำลังเข้าใจผิดใหญ่โตไปแล้วนะเฟิ่ งเอ๋อร์ ตอนนี้นางเองก็ความจำเสื่อมจดจำสิ่งใดไม่ได้ เจ้าไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้ นางน่าสงสารถึงเพียงนี้เจ้าควรเห็นใจนางสิ"

ดวงตากลมที่หลับพริ้มค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเลื่อนลอยเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวค่อย ๆ ผละออก แต่ถึงอย่างนั้นความร้อนรุ่มก็ยังคงแตะแต้มหยอกเย้าไม่ห่างไปไหน “จะเลิกเรียกผมว่าไอ้ลูกเป็ดได้หรือยังครับ คุณปาย” ลมหายใจผ่าวร้อนรินรดข้างแก้มทำเอาขนอ่อนในกายสาวลุกซู่ ไหนจะเสียงแหบพร่าหอ บต่ำนั่นอีก มันราวกับกำลังสะกดจิตจนเธอล่องลอยไร้สติหลับตาพริ้มอีกครั้ง

ชลลดาเถียง “แล้วไออุ่นไม่ดีตรงไหน? “ “แต่แม่นี่เป็นเด็กกำพร้าลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้” “เธอคงจะลืมไปว่าตอนเธอมา เธอก็ไม่ได้ลอยมา เธอก็เป็นแค่พนักงานคนนึงในบริษัท แต่ฉันก็ให้โอกาสเธอได้แต่งงานกับลูกชายคนเดียวของฉัน เพราะฉันคิดว่าเธอเป็นคนดี และลูกชายฉันก็รักเ� �อ “