พ่ายรักยัยลูกเป็ดขี้เหร่ Mga Nobela at Kwento

' เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ถ้าไม่ฉลาดไม่ทันคนจะอยู่บนโลกที่โหดร้ายแบบทุกวันนี้ได้ยังไงกัน ' สำหรับตัวมาร์คในตอนนี้ผู้หญิงก็เปรียบเหมือนเครื่องบำบัดความใคร่ที่มีเอาไว้ใช้งานแค่ชั่วครั้งชั่วคราว ยังไม่เคยมีใครได้อยู่ในชีวิตเขาแบบจริงๆจัง หรือที่พูดง่ายๆ ก็คือเขายังรักสนุกอยู่แ ค่นั้นเอง

เสียงแหลมแหวสูงใส่เสี่ยวหมี่ "โอ๊ะ! ขอโทษ ๆ พูดผิดๆ ต้องเรียกว่าป้าตุ๊กตายางมากกว่า" ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน

เสียงของบุญนำพาเบาลงเล็กน้อยเมื่อต้องโกหก รักสิ ทำไมจะไม่รัก ทำไมต้องรักไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นด้วย “อืม ดีจัง เลิกรักได้ด้วย” ลูกพีชยังคงมองนอกหน้าต่างเหมือนเดิม สำหรับเธอ การรักใครสักคนนั้นรักแล้วรักเลย ยากจังที่จะเลิกรักใครสักคน ถ้าเลิกรักได้ง่าย ๆ เธอคงเลิกรักภูมิไ ปนานแล้ว

หวงไป๋เฟิ่งเกิดอาการน้อยใจสามี การที่เขาจะต้องไปพบกับอดีตคนรักจะไม่ทำให้นางเกิดความหวาดระแวงได้หรือ ทั้งสตรีนางนั้นยังเป็นคนที่เขาไม่เคยลืมเลือนไปจากหัวใจเสียด้วย ตอนที่อยู่ในถ้ำพวกนางยังพูดถึงเรื่องของชุนอวิ๋นด้วยกันอยู่เลย "เจ้ากำลังเข้าใจผิดใหญ่โตไปแล้วนะเฟิ่ งเอ๋อร์ ตอนนี้นางเองก็ความจำเสื่อมจดจำสิ่งใดไม่ได้ เจ้าไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้ นางน่าสงสารถึงเพียงนี้เจ้าควรเห็นใจนางสิ"

ดวงตากลมที่หลับพริ้มค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างเลื่อนลอยเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวค่อย ๆ ผละออก แต่ถึงอย่างนั้นความร้อนรุ่มก็ยังคงแตะแต้มหยอกเย้าไม่ห่างไปไหน “จะเลิกเรียกผมว่าไอ้ลูกเป็ดได้หรือยังครับ คุณปาย” ลมหายใจผ่าวร้อนรินรดข้างแก้มทำเอาขนอ่อนในกายสาวลุกซู่ ไหนจะเสียงแหบพร่าหอ บต่ำนั่นอีก มันราวกับกำลังสะกดจิตจนเธอล่องลอยไร้สติหลับตาพริ้มอีกครั้ง

ชลลดาเถียง “แล้วไออุ่นไม่ดีตรงไหน? “ “แต่แม่นี่เป็นเด็กกำพร้าลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้” “เธอคงจะลืมไปว่าตอนเธอมา เธอก็ไม่ได้ลอยมา เธอก็เป็นแค่พนักงานคนนึงในบริษัท แต่ฉันก็ให้โอกาสเธอได้แต่งงานกับลูกชายคนเดียวของฉัน เพราะฉันคิดว่าเธอเป็นคนดี และลูกชายฉันก็รักเ� �อ “

พิมพาแค่นยิ้มสมเพช "คนที่ถูกทิ้ง คนที่ต้องเลี้ยงลูกมาลำพังคือฉัน! ส่วนคุณเอาลูกสาวอีกคนไปเสวยสุข แล้วดูสิ่งที่คุณสอนไอรินสิ สอนให้เขามาทำลายชีวิตน้องสาวตัวเองเนี่ยนะ!"

Destiny Pub เสียงเพลงฟังสบายหูด้านในร้านดังคลอเบา ๆ ลูกพีชที่วันนี้ฉายเดี่ยวมาในชุดเดรสกระโปรงสั้นสุด Sexy กำลังนั่งรินเหล้าลงในแก้วแล้วยกขึ้นกระดกเอา ๆ อย่างกับว่ามันคือน้ำเปล่าที่ไม่ได้ทำให้เธอเมาเลยสักนิดทั้งที่ตอนนี้สติเธอเริ่มเลือนหายไปทีละนิด ๆ ชีวิตมันเศร้าขอกินยาดอง เอ๊ย เหล้าขวดแพง ๆ ย้อมใจหน่อยนะคะ “ทำไมถึงไม่มีใครรักเธอเลยนะลูกพีชเกิดมาแม่อยู่ด้วยไม่นานก็ตายเธอมันตัวซวย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“เออเห้ย ลืมนับลูก” “ชิ ตัวป่วนดูสิ ไม่ทันไรปะป๊าสุดที่รักของพวกหนูน่ะก็ลืมหนูแล้ว แบบนี้หนูต้องรักหม่าม้านะลูก อย่าไปรักป๊า”

เทพธารารู้ว่าอุษาพิไลไม่ชอบให้เขาเรียกเธอว่าลูกเป็ดขี้เหร่และเมื่อเรียกแบบนี้แล้วอุษาพิไลจะงอนแล้วเดินหนีไป “ว้ายๆ สวยพริ้งเพราขนาดนี้เรียกพิ้งกี้ว่าลูกเป็ดขี้เหร่ เห็นทีดวงตาอันคมกริบของธารคงไม่มีแววเสียแล้ว น่าเสียดายจัง..”