มาเฟีย

"แต่ที่ฉันต้องการคือตัวเธอ" "ถึงฉันจะสวยจนใครๆ ก็ต่างอยากได้ตัว แต่ฉันก็ไม่ง่ายที่จะไปกับคนที่พึ่งเคยเจอกันครั้งเดียวหรอกค่ะ" "แน่ใจเหรอว่าครั้งเดียว…ดีเจอลิซ" "ดะ ดีเจอลิซ…อะไรของคุณ ฉันชื่อลิลิน…" "หึ…" "ยะ อย่าบอกนะว่าคนในคืนนั้นเป็นคุณ!?" . . "นายต้องการอะไรกันแน่…" "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันต้องการตัวเธอ เธอไม่ต้องทำอะไร…แค่เตรียมตัวเป็นผู้หญิงของฉันก็พอ"

'สำหรับผม เด็กดื้อไม่ใช่เด็กแลาด แต่เด็กดื้อก็คือเด็กดื้อ' ‘หนูต้องโตแค่ไหนถึงจะยืนข้างเทนต์ในฐานะคนรักได้คะ’ ‘ตอนนี้ตั้งใจเรียนก่อนนะครับ เป็นเด็กต้องตั้งใจเรียนก่อน’ ‘หนูพิ้งค์ไม่เคยขาดเรียนเลยนะคะ เทนต์บอกให้เรียนเก่ง ๆ หนูพิ้งค์ก็ทำตามที่บอก หนูสอบได้ที่หนึ่งของห้องตลอดเลย’ เด็กสาววัยละอ่อนยิ้มแก้มป่องอวยอย่างภูมิใจ ‘หนูจะได้ของขวัญจากเทนต์อีกไหม’ ‘เอาไว้คุณหนูสอบได้ที่หนึ่งอีกผมก็จะให้อีกครับ’ ‘สัญญาก่อน’ นิ้วก้อยน้อย ๆ ชูขึ้นมาหมายจะเกี่ยวก้อยทำสัญญากับชายหนุ่มทว่าพี่เลี้ยงสาวกลับจูงมือเธอเดินเข้าไปในโรงเรียนก่อน เด็กน้อยหันมามองตาละห้อยพลางเม้มปากแน่น แววตาฉาบด้วยม่านน้ำตาจนแพรวพราว ‘หนูอยากยืนอยู่ข้างเทนต์..เหมือนที่หม่าม้ายืนอยู่เคียงข้างปะป๊า’

“สะดุดรักคุณหมอ”เป็นเรื่องราวความรักระหว่างคุณหมอศัลย์สุดหล่อแต่ปากจัด เจ้าชู้ เป็นทายาทโรงพยาบาลดังปู่เป็นอดีตมาเฟียเก่าแก่ หมอหนุ่มผู้รักอิสะหวงความโสดต้องมาโดนปู่คลุมถุงชนแต่งงานกับยัยเด็กสาวนักเขียนผู้เติบโตมากับตาผู้เลี้ยงดูเพียงคนเดียว ไม่มีญาติพี่น้องหรือพ่อแม่ แต่เธอไม่รู้ว่าภูมิหลังของเธอนั้นมันเจ็บปวดแค่ไหน “ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะหน้ามืดทำอะไรเธอนะ….เธอไม่ใช่สเปคฉัน” ”งั้นหรอคะ? แล้วถามฉันรึยังว่าคุณใช่สเปคฉันรึป่าว“

‘พี่ไม่มีวันรักโมเลยหรอคะ สักนิดก็ไม่มีเลยหรอ’///‘ฉันขอโทษนะโม เราหย่ากันเถอะ เธอไม่ต้องมาทนเจ็บปวดเพราะคนอย่างฉันอีก’

โลกของมาเฟียไร้ความปราณี บังเหียนอำนาจในมือคามินถูกชิงไปพร้อมกับดวงตาที่มืดบอด แสงสว่างเดียวที่ส่องนำทางเขา ไม่ได้มาจากการมองเห็นแต่มันมาจากหัวใจของใครบางคน และการเสียสละที่แลกมาด้วยชีวิต

คนรักเก่าที่เป็นดั่ง "รักแรก" ในใจของสามีหัวหน้ามาเฟียของฉันฆ่าตัวตาย เพียงเพราะเธอรับไม่ได้กับการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ระหว่างตระกูลของเรา หลังจากนั้น หมิงเซวียน ก็แสดงออกถึงความอาลัยรักที่มีต่อเธออย่างเปิดเผยในทุกวัน เราสองคนกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่เกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ ทว่าในวินาทีที่ตระกูลสเตอร์ลิงแห่งบอสตันส่งคนมาลอบฆ่าฉัน เขากลับเอาตัวมารับกระสุนแทน พิษร้ายจากกระสุนนัดนั้นซึมลึกเข้าสู่ร่างกาย เขานอนสิ้นเรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมกอดของฉัน "ฉันช่วยชีวิตเธอไว้แล้ว... บุญคุณที่ติดค้างแม่ของเธอก็ถือว่าชดใช้ให้จนหมดสิ้น" "ชาติหน้าเราอย่าได้เจอกันอีกเลย ฉันไม่อยากเกลียดเธออีกแล้ว ฉันหวังเพียงให้เธอเป็นแค่ 'น้องสาวข้างบ้านของฉันตลอดไป..." "ตอนนี้... ถึงเวลาที่ฉันต้องไปหาซิงรั่วแล้ว..." สิ้นคำพูดนั้น เขาก็จากไปในอ้อมแขนของฉัน ฉันร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะชายตามามองฉันอีกเลยเป็นครั้งสุดท้าย ในวินาทีนั้นเองที่ฉันเพิ่งเข้าใจว่า ความเกลียดชังที่หล่อเลี้ยงเรามาตลอดหลายปีนั้นช่างน่าขันและไร้เดียงสาเพียงใด หลังจากนั้น เมื่อฉันกวาดล้างตระกูลสเตอร์ลิงจนสิ้นซาก ฉันก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองตามเขาไป ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับย้อนเวลากลับมาในวัยยี่สิบปี ซึ่งเป็นปีที่ต้องหมั้นหมาย ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธคำแนะนำเรื่องการแต่งงานตามคำสั่งของพ่ออย่างเด็ดขาด และเลือกที่จะไปบริหารธุรกิจของตระกูลที่นิวซีแลนด์แทน ชาตินี้ ฉันจะอยู่ให้ไกลจากหมิงเซวียน และหลีกทางให้ความรักของเขากับซิงรั่วได้สมหวังเสียที

ด้วยคำสั่งเด็ดขาดจากคุณปู่ ทำให้‘อัคนี’ มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ต้องแต่งงานกับหญิงสาวที่ตนเองไม่เคยรัก ‘รินรดา’ และนั่นก็ทำให้หญิงคนรักต้องไปแต่งงานกับคนอื่น เขาเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไรดี ยิ่งได้เห็นเธอทรมาน ได้เห็นน้ำตา ได้เห็นความทุกข์ของเธอ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกสะใจ ‘ใบหย่า’คือสิ่งเดียวที่เขาต้องการจากเธอมากที่สุด ไม่ใช่ความรัก หรือทายาทของตระกูล เพราะเขาจะไม่มีวันมีลูกกับเธอ!

เธอ...ผู้เปรียบเสมือนดอกไม้ริมทาง เขา...ผู้หลงใหลดอกไม้ ดอกไม้ที่ถูกเด็ดมาแล้ว เท่ากับว่ามันได้ตายไปแล้ว ไม่มีทางเติบโต แม้จะนำมาใส่แจกันดูแลอย่างดี สุดท้ายมันก็ต้องเหี่ยวเฉา และตายลง...

ทางเดียวที่จะรอดคืออยู่กับเขา... แต่เขาดันเป็นผู้ชายที่อันตรายที่สุด และเต็มไปด้วยความแค้น

แบล็คเกอร์ ลูกชายมาเฟียผู้หล่อเหลาและแสนจะเย่อหยิ่ง ในชีวิตไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลย แต่...ใครเลยจะรู้ว่า เขาหมายตาจับจองเธอไว้ตั้งแต่ 15 ปีที่แล้ว ด้วยแหวนประจำตระกูล กับคำพูดทิ้งท้ายไว้ให้เธอ "อีก 10 ปีข้างหน้า ฉันจะไปทวงค่าเช่าและแหวนวงนี้กับเธอ ด้วยตัวฉันเอง"