มาเฟียวิศวะหลงเมีย Novels & Stories

จ้าวหลันเฟยลุกขึ้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามในชุดสูทสีขาวของเธอ แล้วเดินออกไปหน้าชั้นเรียนพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มและอ่อนโยน “สวัสดีค่ะ ฉันจ้าวหลันเฟย เป็นแม่ของเสี่ยวจ้านและเสี่ยวเจิน อาชีพของฉันคือเป็นนักวิจัยอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ มีตำแหน่งเป็นรองประธานของบริษัทเฉินเทคโน โลยี” เธอแนะนำตัวแล้วจ้องหน้าจางม่านอวี้ที่นั่งอึ้งอยู่ ก่อนจะที่ยิ้มให้แก่ลูก ๆ ของตน

ได้เมียเด็กมันก็ดีก็แซ่บอยู่ แต่ติดตรงที่มันมีสองร่างนะ ร่างหนึ่งเมีย ร่างหนึ่งแม่!! เย็น “พี่เวย์” “ค้าบ” คานเข่าเข้าไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยต่อหน้าเมีย “หิวอะ”

“พี่สาวฉันเอง นอกจากเธอจะเป็นพี่สาวฉันแล้ว เธอยังเป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อมาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟียด้วย... แล้วไง! ถ้าเธอเข้าใจแล้วก็ควรจะจับเวลานับถอยหลังให้กับอาสุดที่รักของเธอได้แล้ว” เมแกนแก้มป่อง ดวงตาเบิกกว้างมองโนอาห์ เธอไม่ชอบคำข่มขู่เลย แต่เธอถูกมัดอยู ่ ไอ้ผู้ชายหน้าตาดี วิปริต รังแกผู้หญิง ด่าในใจไปก่อน

ของตัวเอง ที่สุดแล้ว หนึ่งในจตุรเทพคณะวิศวะ ก็พ่ายแพ้รักไปอีกหนึ่งคน และกำลังขึ้นชื่อว่า เป็นคนคลั่งรักเมีย ตามตะวันเพื่อนสนิทเขาไปอีกคน…. THE END

ทารกที่ 10 โรงสุราแม่นางอิ๋ง ก่อนแต่งกับเซียวเฟิง เมิ่งจื่อเพียงแค่รู้สึกชอบเขาเล็กน้อย หลังจากมารดาบอกว่า เขาจะเป็นสามีนางในอนาคต เมิ่งจื่อก็ไม่คิดถึงเรื่องพี่เสิ่นอีก เพราะนางยึดถือคำสอนที่ว่า อยู่บ้านเชื่อฟังพ่อแม่ ออกเรือนเชื่อฟังสามี

ซ่งไห่เฟิงเอ่ยบอกเสวียนรั่วซีด้วยความห่วงใย ถึงแม้เขาจะรู้ว่านางเป็นหญิงสาวที่แข็งแกร่ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคุณหนูจากจวนรองแม่ทัพ และที่นี่ก็ไม่ใช่สนามรบนางไม่จำเป็นต้องมายากลำบากกับพวกเขาบ้านซ่ง “เสี่ยวม่าวเหน็ดเหนื่อยอยู่ที่นี่ ข้าเป็นว่าที่ภรรยาของเขาย่อมต้องอย ู่เคียงข้างเขา ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องกังวลแค่ขุดดินข้าทำได้เจ้าค่ะ” “เจ้ายังไม่แต่งเข้ามาควรเรียกท่านพ่อข้าว่าท่านอา”

เรือนเหลียนฮวา เรือนเหลียนฮวา คือเรือนของฮูหยินใหญ่คู่ชีวิตของนายท่านตระกูลหลี่ หลี่เหวินชิง มารดาของหลี่เหวินหลาง และเป็นมารดาบุญธรรมของไป๋ฟางเซียน ที่ตั้งชื่อเรือนว่าเรือนเหลียนฮวาเพราะตั้งตามชื่อและความชอบของเจ้าของเรือน เนื่องจากหลี่ฮูหยินชอบดอกเหลียนฮวา[1] เป็นการส่ว

ซิ่วจื่อหลิงมีอาการมึนงงที่ถูกอีกฝ่ายจู่โจมด้วยวาจาอย่างไม่ได้ตั้งตัว "ข้ารู้ดีว่าตนเองต่ำต้อยไม่คู่ควรกับเจ้าและองค์ชายสิบสามเองก็โปรดปรานเจ้ามาก เพียงแต่ข้ากลับตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่ครั้งแรก อยากจะแต่งเจ้าเป็นภรรยา มารดาของข้าเป็นอดีตแม่นมของถังกุ้ยเฟย" "เจียวหมัวมัว คือมารดาของเจ้า ?" หญิงสาวเอ่ย

“บอกสิ่งใดรึอาหลง” “ท่านแม่...จิวเฟยก็คือหยวนซือซือ บุตรสาวของพี่ฮวา นางงดงามแต่นางคือดอกไม้พิษ ลูกขออภัยที่ไม่ได้มอบความอ่อนหวานให้นาง นางมิคล้ายพี่ฮวาแม้แต่นิด” เหวินหลงบอกพร้อมกับมีสีหน้าไม่สบายใจ ได้ยินมารดาพรรรณณาว่าซือซือคงจะอ่อนหวานแล้วเขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างย ิ่ง สิบสองปีมานี้เขาไร้สามารถที่จะรีดความอ่อนหวานของศิษย์คนที่ห้าออกมาได้จริง ๆ ยิ่งจะให้อ่อนหวานเหมือนมารดาของนางนั้นยิ่งยาก ปีศาจน้อยตนนั้นงานเย็บปักก็ยังมิเคยหยิบจับ ซ้ำยังเติบโตมากับเขาและศิษย์พี่ที่เป็นชาย จะเอาอะไรไปอ่อนหวานได้เล่า

ทางทอดสะพานให้ แต่แม่ของหนูน้อยโรซี่ กลับมองเขาเหมือนมองตอไม้ตอหนึ่ง มันทำคนที่เชื่อมั่นในตัวเองสูงเกิดสะดุดใจขึ้นมา เขาลอบมองใบหน้าของแม่เด็กหญิง เธอเป็นสาวลูกครึ่งไทยหน้าตาสวยน่ารัก หากไม่แต่งหน้าจัดจ้านต่างจากผู้หญิงสาวสวยที่เขาเคยพบ ความงามของเธอเป็นธรรม ชาติชวนให้เย็นตาเย็นใจยามทอดมอง หัวใจของมาเฟียหนุ่มวูบโหวงขึ้นมาอย่างแปลกๆ อยากทำความรู้จักแม่ของหนูน้อยขึ้นมา