Novel & Cerita มาเฟียวิศวะหลงเมีย

“พี่สาวฉันเอง นอกจากเธอจะเป็นพี่สาวฉันแล้ว เธอยังเป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อมาเฟียแห่งฟิลาเดลเฟียด้วย... แล้วไง! ถ้าเธอเข้าใจแล้วก็ควรจะจับเวลานับถอยหลังให้กับอาสุดที่รักของเธอได้แล้ว” เมแกนแก้มป่อง ดวงตาเบิกกว้างมองโนอาห์ เธอไม่ชอบคำข่มขู่เลย แต่เธอถูกมัดอยู ่ ไอ้ผู้ชายหน้าตาดี วิปริต รังแกผู้หญิง ด่าในใจไปก่อน

เกาซวี่ไห่กระซิบนามของหลี่ฮูหยินผู้เป็นมารดาของหลี่เทียนเหวินออกมา “เมิ่งเซียวตายไปแล้ว...ไม่จริง วั่นเอ๋อร์กับเมิ่งเซียวหรือ เป็นไปไม่ได้ ถึงกับ...ถึงกับ” “นางหลงรักหลี่เซวียนมานาน” โจวจิ้งเหล่ยรำพึง “เราไหนเลยจะคิดว่านางจะลงมือโหดเหี้ยมปานนี้ ถึงกับกล้าทอดทิ้งศิษ ย์น้องของตัวเองเอาไว้ที่นี่ ทั้งที่บิดาและมารดาของวั่นเอ๋อร์เก็บนางกับน้องชายมาชุบเลี้ยงอย่างดี”

จิ่นเฟิ่งคือมารดาผู้ล่วงลับของเจิ้งเซียวเล่อ คืออดีตอันชอกช้ำขมขื่นด้วยรู้สึกผิดของฮ่องเต้เจิ้งเทียนหมิงเสมอมา เบื้องหน้าของฮ่องเต้คือสตรีงดงามเป็นเลิศ ผู้เป็นมารดาของรัชทายาทเจิ้งซงหยวน

ของตัวเอง ที่สุดแล้ว หนึ่งในจตุรเทพคณะวิศวะ ก็พ่ายแพ้รักไปอีกหนึ่งคน และกำลังขึ้นชื่อว่า เป็นคนคลั่งรักเมีย ตามตะวันเพื่อนสนิทเขาไปอีกคน…. THE END

ทารกที่ 10 โรงสุราแม่นางอิ๋ง ก่อนแต่งกับเซียวเฟิง เมิ่งจื่อเพียงแค่รู้สึกชอบเขาเล็กน้อย หลังจากมารดาบอกว่า เขาจะเป็นสามีนางในอนาคต เมิ่งจื่อก็ไม่คิดถึงเรื่องพี่เสิ่นอีก เพราะนางยึดถือคำสอนที่ว่า อยู่บ้านเชื่อฟังพ่อแม่ ออกเรือนเชื่อฟังสามี

เรือนเหลียนฮวา เรือนเหลียนฮวา คือเรือนของฮูหยินใหญ่คู่ชีวิตของนายท่านตระกูลหลี่ หลี่เหวินชิง มารดาของหลี่เหวินหลาง และเป็นมารดาบุญธรรมของไป๋ฟางเซียน ที่ตั้งชื่อเรือนว่าเรือนเหลียนฮวาเพราะตั้งตามชื่อและความชอบของเจ้าของเรือน เนื่องจากหลี่ฮูหยินชอบดอกเหลียนฮวา[1] เป็นการส่ว

ซิ่วจื่อหลิงมีอาการมึนงงที่ถูกอีกฝ่ายจู่โจมด้วยวาจาอย่างไม่ได้ตั้งตัว "ข้ารู้ดีว่าตนเองต่ำต้อยไม่คู่ควรกับเจ้าและองค์ชายสิบสามเองก็โปรดปรานเจ้ามาก เพียงแต่ข้ากลับตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่ครั้งแรก อยากจะแต่งเจ้าเป็นภรรยา มารดาของข้าเป็นอดีตแม่นมของถังกุ้ยเฟย" "เจียวหมัวมัว คือมารดาของเจ้า ?" หญิงสาวเอ่ย

“บอกสิ่งใดรึอาหลง” “ท่านแม่...จิวเฟยก็คือหยวนซือซือ บุตรสาวของพี่ฮวา นางงดงามแต่นางคือดอกไม้พิษ ลูกขออภัยที่ไม่ได้มอบความอ่อนหวานให้นาง นางมิคล้ายพี่ฮวาแม้แต่นิด” เหวินหลงบอกพร้อมกับมีสีหน้าไม่สบายใจ ได้ยินมารดาพรรรณณาว่าซือซือคงจะอ่อนหวานแล้วเขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างย ิ่ง สิบสองปีมานี้เขาไร้สามารถที่จะรีดความอ่อนหวานของศิษย์คนที่ห้าออกมาได้จริง ๆ ยิ่งจะให้อ่อนหวานเหมือนมารดาของนางนั้นยิ่งยาก ปีศาจน้อยตนนั้นงานเย็บปักก็ยังมิเคยหยิบจับ ซ้ำยังเติบโตมากับเขาและศิษย์พี่ที่เป็นชาย จะเอาอะไรไปอ่อนหวานได้เล่า

ทางทอดสะพานให้ แต่แม่ของหนูน้อยโรซี่ กลับมองเขาเหมือนมองตอไม้ตอหนึ่ง มันทำคนที่เชื่อมั่นในตัวเองสูงเกิดสะดุดใจขึ้นมา เขาลอบมองใบหน้าของแม่เด็กหญิง เธอเป็นสาวลูกครึ่งไทยหน้าตาสวยน่ารัก หากไม่แต่งหน้าจัดจ้านต่างจากผู้หญิงสาวสวยที่เขาเคยพบ ความงามของเธอเป็นธรรม ชาติชวนให้เย็นตาเย็นใจยามทอดมอง หัวใจของมาเฟียหนุ่มวูบโหวงขึ้นมาอย่างแปลกๆ อยากทำความรู้จักแม่ของหนูน้อยขึ้นมา

าเมียผมโดยให้ลูกน้องของพ่อตัวเองมาช่วยและผมยังสืบมาได้อีกว่าพ่อยัยนั่นเป็นนักการเมืองระดับสูงแม่เป็นถึงคุณหญิงมียศมิน่ายัยนั่นถึงกล้าทำอะไรแบบนี้โดยที่ไม่กลัวอะไรเลยผมจะทำให้เห็นเองว่าถึงพ่อจะใหญ่คับฟ้ามีอำนาจมากแค่ไหนผมก็ไม่เว้นถ้ามาทำร้ายเมียผมผมไม่ปล่อยเอาไว้แ น่