อย่าเรียกมารดา ข้ายังมิเคยตั้งครรภ์ Novels & Stories

นางยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ “ก่อนหน้าเป็นเจ้าที่เรียกร้องอยากจะกลับมิใช่หรือ” “แต่ตอนนั้นข้ายังไม่มีบุตรของตนเอง ข้าไม่กลับแล้วเจ้าค่ะ” “หึหึ ได้” “หืม...ง่ายเช่นนี้เลยหรือเจ้าคะ”

” นางไม่เคยนึกฝันว่าจะตั้งครรภ์ นางพูดออกมาอย่างเหม่อลอย ก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะถาโถมเข้าใส่ ‘‘ไม่เลยขอรับ ท่านแม่ไม่ต้องขอโทษ เป็นพวกเราต่างหากที่ดูดกลืนพลังชีวิตของท่านมากเกินไป’

นางรีบยกมันขึ้นมาแล้วจิบไปเป่าไปอย่างไม่มีการรั้งรอให้เสียเวลา หากชักช้านางอาจจะตั้งครรภ์เอาได้ หากนางตั้งครรภ์ขึ้นมาจะทำอย่างไร นางยังมิได้แต่งงาน คนรักคนใดก็ยังไม่มี นางไม่เคยคิดที่จะมีใคร นางตั้งปฏิญาณเอาไว้กับตนเองแล้วว่าจะอยู่เป็นหมอหญิงไปอย่างนี้

ลิปดาหัวเราะทั้งน้ำตา “ถ้าฉันไม่ตรวจเจอว่าตั้งครรภ์ ป่านนี้เด็กคนนี้จะยังอยู่ไหม? หรือไม่สองแม่ลูกคงสิ้นคาโรงเก็บนั้นไปแล้ว!” “ลิปดา...” มาร์คเรียกชื่อเธอเบา ๆ น้ำตาคลอในดวงตาคม

เขาหันไปมองลานนาด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุดก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้แน่นต่อหน้าทุกคน "แต่เธอไม่ใช่ลูกสาวของผม เราไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด และสถานะผู้ปกครองของผมได้สิ้นสุดลงตามกฎหมายตั้งแต่วันที่เธอบรรลุนิติภาวะ" ซีคเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึก แล้วประกาศ ก้อง

ส่วนพอเธอได้อยู่ตามลำพังเพียงคนเดียว ก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ที่ไม่รับรู้เลยว่าตัวเองตั้งครรภ์ และตอนนี้ลูกก็ไม่อยู่กับเธอแล้ว "นี่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรู้เลยเหรอเนี่ยว่าตัวเองมีลูก ฮือ ๆ ฉันไม่รู้เลย"

“ข้าไม่ยอมให้สตรีอื่นกำเนิดบุตรของข้าอย่างเด็ดขาด มารดาของบุตรต้องเป็นฉีจิงลั่วผู้เดียวเท่านั้น” “เหตุใดจึงกล่าววาจาใจร้ายเช่นนี้เพคะ” เพราะไม่รักเลยไม่ยอมให้ตั้งครรภ์เช่นนั้นหรือ

“คุณแม่คะ คุณแม่กำลังเข้าใจผิดนะคะ คุณโยไม่ได้...” “ไม่ต้องมาแก้ตัวแทนเลย! ดูสภาพหล่อนซิ ต้องให้หลานฉันหลุดออกมาก่อนหรือไงยะ! ตาโยเองก็เหมือนกัน เมียกำลังท้องกำลังไส้ แกจะอยากอะไรนักหนา ทำไมไม่รู้จักหักห้ามใจบ้างฮะ!” มารดาผู้แสนดีเอ่ยตัดพ้อทั้งลูกชายและลูกสะใภ้ มีอ ย่างที่ไหนเมียกำลังตั้งครรภ์แต่ก็ยังไม่ว่างเว้นเรื่องอย่างว่า ไม่กลัวกระทบกระเทือนลูกในท้องบ้างเหรอ

ฉันไม่อยากพูดอะไรกับเขามาก จึงยื่นประวัติแชตก่อนหน้านี้ระหว่างฉันกับแม่เขาให้ดู “มีลูกไม่ได้จะเรียกว่าผู้หญิงได้ยังไง? ก่อนหน้านี้ท้องแล้วยังรักษาไว้ไม่ได้อีก ช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ”

ไม่รู้จะไปไหนก็เลยออกมานั่งซึมบนชิงช้าหน้าบ้าน ตาทั้งคู่มองเหม่อ บอกตัวเองเหมือนจะย้ำความจริงให้ชัด หล่อนท้อง! ก่อนมารดาจะทักขึ้น หล่อนยังไม่อยากยอมรับว่าตัวเองตั้งครรภ์ ลูก... หล่อนยกมือวางบนหน้าท้องที่ยังแบนราบ “หนีออกมาทำไม”