ยากจน Novels & Stories

ลั่วอวี้จู๋ส่ายหน้าทั้งที่น้ำตาคลอหน่วย “ไม่ใช่ ราษฎรยากจนหิวโหย ข้นแค้นไร้อันจะกิน ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่างเปล่า แม้แต่ที่จะยืนยังไม่มี” หลี่หลงหลินถามอีกครั้ง “เงินเล่า? คงไม่อาจหายไปในอากาศได้หรอกกระมัง?” ซูเฟิ่งหลิงเองก็ประห ลาดใจ พูดเสริมว่า “ใช่แล้ว เงินเล่า?”

"ถ้าวันนั้นไม่มีมัน... ผมก็ตายไปนานแล้วเฮีย! ผมไม่ได้มายืนเถียงเฮียอยู่นี่หรอก!" คีธสะอื้นฮักพลางชี้ไปที่เอกสารการเงิน "แล้วพอตอนจบ ม.ปลาย... ยายมันเสีย... มันเหลือตัวคนเดียวเฮียเข้าใจป่ะ! บ้านก็ยากจน เงินจะกินข้าวยังไม่มี... มันจะดรอปเรียนเพราะไม่มีค่าเทอม!"

“ช้าก่อน! ท่านพี่เห็นข้าเป็นคนอย่างไร วันนี้ข้าไม่ได้ใช้เงินแม้แต่อีแปะเดียว คำกล่าวหาที่ว่าข้าสิ้นเปลือง ข้าขอปฏิเสธเจ้าค่ะ หากท่านไม่เชื่อ ก็เชิญตรวจดูถุงเงินเอาเถิด” “เจ้าจะใช้ข้าก็ไม่ได้ว่า ข้าเพียงแต่ย้ำเตือนเจ้าว่า พวกเราไม่จำเป็นต้องกินดีถึงเพียงนี้ เอาไว้ข้าสอบจิ้นซื่อได้เมื่ อไร วันหน้าก็ไม่ต้องลำบากเช่นนี้อีก เพียงแต่ตอนนี้เรามีเงินอยู่น้อยนิด คงพอซื้อข้าวสารได้อีกไม่กี่เดือนเท่านั้น”

เจนไม่รู้ว่าจะพูดยังไงอีกต่อไปแล้ว “ครับ ผมมาจากครอบครัวที่ยากจน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมไม่มีศักดิ์ศรีใด ๆ เหลืออยู่ในตัวผม สิ่งที่ผมต้องการมีเพียงแค่หาเงินเข้ากระเป๋า และศึกษาเพื่อที่ผมจะได้เป็นคนที่ดีขึ้น นั่นมันผิดหรือครับ?” เจอรัลด์เจ็บปวดใจกับสิ่งที่วิตนีย์ได้พู ด

“บ้านจนหรือไงมาไถเงินเพื่อน” “ไม่ได้จนก็ออกจะรวยแต่ไม่อยากใช้เงินตัวเอง อยากใช้ของเพื่อนมันจะทำไม”

เกรดนิยมอันดับสอง หน้าสวย อ่อนหวาน จิตใจดี สถานะ:โสด ที่บ้านค่อนข้างยากจน ตั้งแต่เล็กจนโต เธอต้องอดมื้อกินมื้อ ชีวิตลำบาก ยายเธอเป็นหนี้นอกระบบ เพราะเอาเงินไปส่งเธอเรียน เธอสงสารยายที่อายุก็เข้าเจ็ดสิบแล้วแต่ยังต้องทำงานงกๆอยู่เลยและเธอก็อยากจะพายายออกไปจากชีว ิตมันที่น่าสมเพชแบบนี้เสียที

เพราะถึงแม้คนจนจะเต็มใจรูดบัตร แต่ก็มีโอกาสสูงที่พวกเขาจะคืนสินค้าอย่างไร้ยางอายหลังจากเสียใจ "ใช่แล้ว พวกคุณสามารถซื้อได้เหรอ?" หน้างูพูดด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม "ที่บ้านยากจนไม่สามารถซื้อกระจกได้เหรอ? ก่อนออกจากบ้านก็ไม่ส่องดูตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเป็นคนจน เรียนแบบคนอ ื่นทำอะไรนะ!"