ยากจน Novels & Stories

“ข้าแค่อยากใช้ชีวิตปกติ ทำงานหาเงินเพื่อนำมาซื้ออาหารเท่านั้นเอง” สาวน้อยชี้แจงเสียงอ่อย นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงต้องหวั่นเกรงเขาด้วย แต่การใช้ชีวิตเรียบง่ายได้นั้นต้องมีเงินนะ เงินสำคัญมากเชียวล่ะ มิเช่นนั้นจะอยู่เรียบง่ายได้อย่างไร มิใช่ร้อนรุ่มกระวนกระวายใจจนต้องใช้ชีวิตยุ่ งเหยิงเพราะความยากจนค้นแค้นหรอกหรือ?

จากนั้นท่านพ่อก็นับเงินจ่ายแก่หลงจู๊ เมื่อเดินออกมาจากร้านฮุ่ยเหมยก็เดินออกมาด้วยสีหน้าหนักใจ เงินจากการขายของได้มาแค่ซื้อข้าวก็หมดแล้วและตกลงกันว่าจะเดินเล่นสักพัก ค่อยกลับไปที่ทางออก

“ไม่ถึงขั้นชี้ไม่ชี้แนะ” หยุนเจิงส่ายหน้ากล่าว “พวกเราอยากหาเงิน มีหนทางมากมาย ไม่จำเป็นต้องหารความร่ำรวยจากความลำบากของแคว้น” “อื้ม!” จางซูพยักหน้าด้วยความจริงใจ

ซ่งรั่วเจินนี่ถึงเอ่ยปาก “เจาย่วน ข้าคิดว่าความยากจนไม่ใช่ตัวตัดสินความดี ต่อให้เป็นพวกเรา ก็แค่อาศัยมาเกิดในครอบครัวที่ดีเท่านั้น ไม่ได้ยอดเยี่ยมไปกว่าพวกเขา” “ญาติผู้พี่ ท่านเองก็คิดเช่นนี้หรือ?” กู้เจาย่วนถอนหายใจ “ข้าเองก็คิดว่าบนโลกนี้มีคนยากจนมากเพียงใดอาศัยต นเองสร้างผลงาน? ไฉนเลยจะสามารถตัดสินได้ว่าชาตินี้เขาไม่มีความสามารถเพียงเพราะเขาเป็นคนยากจนคนหนึ่ง?”

“แปลว่าเรื่องเงินสำคัญ” “สำคัญที่สุด ไม่มีเงินก็ซื้ออะไรไม่ได้ ไม่มีข้าวปลาประทังปากท้อง ข้าโชคดีกว่าอีกหลายคน ชาวนาต่างแคว้นลำบากตรากตรำ คนยากจนไร้อาชีพ ไร้ความรู้ทำมาหากิน”

คนแสนดีอย่างนิชาบ่นออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่ยายคนซื่อ โลกเรามันทุนนิยมขึ้นทุกวัน คนรวยกับคนจนยิ่งเหลื่อมล้ำ แกไม่รู้หรือไง” จี‍จี้ผู้ไม่น่าจะสอนใครได้พูดอย่างมีหลักการทั้งที่บ้านนางก็ค่อนข้างมีฐานะ บรรดาเพื่อน ‍ๆ‍ ก็มีฉันนี่แหละที่จนกว่าใคร อย่างนิชาถึงนางจะดูง่าย ‍ ๆ‍ สบาย ‍ๆ‍ แต่จริง ‍ๆ‍ แล้วทั้งนิชากับพี่ธรรนธ์เป็นเศรษฐีกันตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นย่า

เพราะคนเรามันเลือกเกิดไม่ได้ ถ้าเลือกเกิดได้ทุกคนก็อยากจะเกิดมารวย และมีความสุขกันทั้งนั้น คุณรู้มั้ยแท้จริงแล้ว ความจนมันคือสีสันหนึ่งของชีวิตเลยนะ ทำให้คนรู้จักพยายาม มีความอดทน เข้มแข็งและเติบโตอย่างแข็งแกร่ง มีภูมิคุ้มกันทางสังคมที่ดีเยี่ยม เอาตัวรอดเก่งกว่าใคร ๆ "

เธอเม้มปากแน่น “ไม่ใช่เรื่องของคุณ” เวหายิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน “คนจนก็งี้แหละ พออยากได้อยากมีอะไรก็ไปกู้ไปยืมเขา สุดท้ายพอจ่ายหนี้ไม่ไหว ก็ต้องขายตับขายไต หรือไม่ก็ต้องขายตัว”

“เอ่อ...” “โง่เง่าสิ้นดี คิดจะทำอาชีพแบบนี้ทำไมไม่สืบดี ๆ ล่ะว่าเหยื่อมีสถานะยังไง โอยยย อยากจะบ้า คุณคงไม่รู้สินะว่าฉันยากจนขนาดไหน ฉันตัวคนเดียว พ่อแม่เสียไปหมดแล้ว ไม่มีใครเอาเงินมาไถ่ตัวฉันหรอก”

น้ำค้างขืนตัวไว้ “ดิฉันไม่มีเงินซื้อของแพง ๆ แบบนี้หรอกค่ะ ลำพังแค่ค่ากินอยู่ก็แทบจะไม่พอแล้ว” คำพูดซื่อ ๆ ที่สะท้อนความจนตรอกของเธอมันจี้ใจดำคณินเข้าอีกดอก “ใครบอกว่าให้เธอจ่าย” “คะ?”