Novel & Cerita ยากจน

ฉันยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บเงิน ฉันขี่จักรยานฝ่าพายุหิมะจนนิ้วมือเลือดซิบเพียงเพื่อจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้เรา ที่แท้ ฉันก็เป็นแค่คนสนับสนุนเกม "เล่นบทผัวเมีย" ของเจ้าพ่อมหาเศรษฐีคนหนึ่งเท่านั้น

"แด่ผู้ที่ไม่หยุดฝัน... เพราะความมั่งคั่งที่แท้จริง ไม่ได้วัดกันที่จำนวนเงินในคลัง แต่วัดกันที่รอยยิ้มของคนรอบข้างและการส่งต่อปัญญาให้คงอยู่ชั่วนิรันดร์"

คุณย่าเป็นโรคหายากชนิดหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ต้องใช้ยาราคาแพงเพื่อประคองอาการไว้ทุกวัน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามว่า โรคของคนรวย เมื่อเห็นเจียงซู่ คุณย่าก็ดีใจยกใหญ่ จากนั้นก็ถามด้วยความเป็นห่วงขึ้นมาว่า “ทำไมผอมลง? ตระกูลโจวเขาไม่ดีกับหนูเหรอ? ”

"อื่ม อั้วพอนึกภาพออกบ้างละ" "ที่สำคัญคืออะไรรู้มั้ย ยุคสมัยที่เราอยู่ตอนนี้..ขอแค่ขยันประหยัดอดทน ก็รวยไม่ยาก"คนเป็นพี่ยังคงอธิบายต่อ..เอาจริงๆ ถ้าเทียบตอนนี้กับเวลาในอนาคตเจ็ดสิบแปดสิบปีข้างหน้า..ที่ความเหลื่อมล้ำทางสังคมสูงปรี๊ด..ต้นทุนในชีวิตต่างกัน จุดสตาร์ทต่างก ัน..คนจนขยันแทบตายก็ไม่มีวันรวย..หรือถ้าจะรวยหรือประสบความสำเร็จในชีวิตก็ใช้เวลามากกว่า พลังกายใจมากกว่ากันเยอะ เธอไม่ชอบคำพูดที่ว่า 'เพราะคนจนไม่ขยันไง เลยไม่รวย' ทั้งๆ ที่คนพูดเองชีวิตอาจไม่ได้เริ่มจากจุดติดลบ "เจ้พูดจริงเหรอ แล้วเจ้รู้ได้ยังไง"

่กี่หยวนต่อวัน ฉางกังมักคิดอยู่เสมอว่าหากมีเงินมากหน่อยก็สามารถเห็นโลกได้กว้างกว่าคนอื่น แม้แต่ปัญหาใหญ่ก็กลายเป็นปัญหาเล็กชั่วพริบตา หากไร้ซึ่งเงินแล้วนั้น ต่อให้เจอปัญหาเล็กก็กลายเป็นปัญหาใหญ่หลวงได้เช่นกัน มีหลายอย่างที่คนรวยได้มาอย่างง่ายดาย แต่คนจนแ ทบไม่กล้าฝันเสียด้วยซ้ำ

สำหรับครอบครัวที่ยากจนแล้ว เงินห้าหยวนนั้นคือเงินจำนวนมหาศาลที่พวกเขาอาจจะต้องทำงานหนักทั้งปีกว่าจะหามาได้ ภาพของชาวบ้านที่ได้รับส่วนแบ่งผลกำไรด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและหยาดน้ำตาแห่งความสุขนั้น ได้เปลี่ยนแปลงทัศนคติของคนทั้งหมู่บ้านโดยสิ้นเชิง

ฉันที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานกำลังเซ็งเพราะเงินไม่พอใช้ เงินจากการช่วยงานที่ร้านบะหมี่แค่ไม่กี่ชั่วโมงจะเอาอะไรมาพอยาไส้ คือฐานะทางบ้านไม่ได้ลำบากออกจะมีหน้ามีตาในสังคม ติดที่การเลี้ยงดูเนี่ยแหละที่แหวกแนว เลี้ยงแบบลูกชาวบ้านทั่วไป อยากได้อะไรต้องทำงานแลกเงิน ไม่มีคำว่าสบายเด ินมาขอแล้วได้ไปฟรี ๆ เด็ดขาด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยกมุมริมฝีปาก การเป็นคนจนไม่ใช่เรื่องน่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือจิตใจที่ยากจน คนผู้นี้ไม่เพียงแต่มีจิตใจยากจน แต่ยังมีหน้าตาที่น่าเกลียดอีกด้วย

หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ผู้หญิงใจร้ายพูด: “ฉันได้ถามเรื่องนี้ไปนานแล้ว หนิงเป่ยยากจนมาก แม้ว่าเขาจะขายตัวเขาเองมันก็ไม่สามารถหาเงินได้มากขนาดนี้”

อยให้เขาทำชั่วในหลูโจวเช่นนี้ “เขามีลักษณะที่ชัดเจนอย่างหนึ่ง ยากจนและรั้น” อาจารย์หยูกล่าว เซี่ยหลูโม่พูดอย่างครุ่นคิดว่า “เมื่อคนหนึ่งยากจนมาก เขาจะต้องคิดหาวิธีหาเงินเป็นธรรมดา อย่างไรก็ตาม หลายปีมานี้ที่อาศัยอยู่ในหลูโจวแทบไม่มีเพื่อนและไม่มีอำนาจที่แท้จ ริงอยู่ในมือ แล้วจะหาเงินได้อย่างไร? ยืมก็ยืมไม่ได้ ไปสืบมาหน่อยว่าเป็นหมู่บ้านส่วนตัวหรือภูเขา”