รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

มือเรียวยกขึ้นจับแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่คือตัวเธอในวัยรุ่น เป็นไปได้ยังไง เกิดเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงกัน! ---------------------------------------------------------------- ฤดูฝนที่ชุ่มฉ่ำ เหมาะกับนิยายรักดราม่าที่สุดแล้วค่ะ ละอองอายของเสิร์ฟ รอยรักในสายฝน ร่วมกันย้อนเวลากลับไปช่วยยัยน้องให้ผ่านพ้นชะตาชีวิตที่ระทมท ุกข์ไปพร้อมกันนะคะ คิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกับทุกคนผ่านตัวหนังสือ ช่วงนี้ละอองอายยังขาดความมั่นใจในผลงานของตัวเองอยู่มาก ฝากเพื่อนๆช่วยเป็นกำลังใจ คอมเม้นต์เข้ามาพูดคุยเรื่องนิยาย หรือจะไม่ใช่นิยายก็เม้นต์มาได้นะคะ คิดถึงมากกก

ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ ถ้าไม่ทำแบบนี้ เธอก็ต้องเป็นผู้หญิงอีกคนของนาย และ ชีวิต เป็นของเธอ ผู้ชายคนแรก ในชีวิต ก็ต้องเป็นคน ที่เธอ เลือกเอง ร่างบอบบางเปลือยกายยืนหน้ากระจก ร่องรอยรัก รอยจูบ ที่เค้าฝากเอาไว้ มันเป็น สิ่งที่ย้ำเตือนว่า ทุกอย่าง ที่เกิดขึ้น มันจริง ไม่ใช่ค วามฝัน สัมผัสเร่าร้อน ทั่วร่างกาย ที่เค้า ทำรอยตีตราเอาไว้ เป็นสิ่งที่เธอ ร้องขอ เธออยากได้ รอยพวกนี้เอาไว้ แม้ว่า สักวัน มันจะจางหายไป แต่ อย่างน้อยที่สุด ครั้งหนึ่ง ในชีวิต และ ในความทรงจำ เธอเคย อยู่กับเค้า เมคเลิฟกัน โดยไม่ห่างจากกันเลย

ริมทะเลมีพลุจุดกระจายพร่างพราย แสงสีสะท้อนบนใบหน้าของพวกเขา เสิ่นซวงเหมียนใช้แขนอีกข้างโอบกอดเขากลับ เธอเชื่อเสมอว่าความรักมีอยู่จริง และกล้าที่จะรักอยู่เสมอ เพราะกล้าที่จะรัก ถึงจะได้รับความรัก -จบ-

ความรัก เขานึกเย้ยหยันในใจ มันเป็นคำลวงที่สวยหรูมากที่สุดในโลก... แต่แล้ว... เมื่อนึกถึงความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดเมื่อ สองปีก่อน ความเจ็บปวดนั้นราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...

ร่างบางนั่งนิ่งทอดสายตามองออกไปยังก้อนเมฆที่อยู่ระดับเดียวกัน ก่อนหันมองลูกที่หลับใหลอยู่ ดวงตาคู่สวยค่อยๆ มีน้ำเรื่อออกมาจนต้องรีบปาดมันทิ้งเพื่อไม่ให้ใครเห็น เธอเจ็บปวด แต่ก็ต้องจำทน แม้จะรักเขามากเพียงใด แต่คงไม่อาจครองคู่กับเขาได้ ลาก่อน...เมืองแห่งความทรงจำที่แสนหว านปนทรมาน และลาก่อนผู้ชายที่เธอรัก

เสียงหวานเอ่ยเรียกคนในความทรงจำ สองแก้มพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด ไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดที่หายไป แต่ดูเหมือนเธอจะจำได้เพียงบทรักของคนชั่วคราวแล้วด้วย ถ้าได้เข้าเรียนอีกสักคาบ...

“เลว สารเลว แล้วมาจีบฉันทำไม มาหลอกกันทำไมว่ายังโสด อย่าบอกนะว่า...รอยสักรูป ร.เรือบนหน้าอกข้างซ้าย ที่คอยพร่ำบอกฉันว่า แทนคำว่า ‘รัก’ จริง ๆ แล้วเป็นชื่อของนังระรินอะไรนั่น” “พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว พี่มันเลว สารเลวจริง ๆ ยี่หวาให้อภัยพี่ด้วยเถอะนะ ส่วนรอยสักนั่น ร.เรือ แทน คำว่า ‘รัก’ จริง ๆ ไม่ใช่ชื่อนังนั่นเลย เพราะพี่ชอบยี่หวาจริง ๆ พี่ถึงยอมเจ็บไปสัก ร.เรือ ไว้ตรงหัวใจ ตอนที่พี่จีบแรก ๆ พี่ก็ไม่หวังว่าน้องจะรับรักพี่ แต่พี่คิดเพียงว่า อย่างน้อยพี่ก็มียี่หวาอยู่ในใจพี่ก็พอ” เขาถลาเข้าไปกอดขาเธอพลางร้องไห้พูดพร่ำรำพันขอให้อภัย

ฮุ่ยหลินโต้ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่ความรักของเจ้ามันนำมาซึ่งความชั่วร้าย! ข้าไม่มีวันรักคนอย่างเจ้าได้!" เฟยหลงกล่าวอย่างเด็ดขาด

ไปรยาได้แต่ส่ายหน้า หนทางข้างหน้าที่หล่อนมองไปนั้นเห็นแต่ความมืดมน…หล่อนกลัวความเจ็บ ร่องรอยบาดแผลในใจยังไม่หายสนิท หล่อนไม่อยากให้มันเปิดขึ้นมาอีก ถ้าต้องกลับไปเผชิญกับความเจ็บปวดอีกครั้ง หล่อนกลัวว่าตัวเองจะรับมันไม่ไหว และคราวนี้หล่อนยังมีอชิระอีกทั้งคน หล่อนจ� �งไม่อาจอ่อนแอและไม่สามารถล้มลงได้อีก

คนที่เป็นเพื่อนกันมานานรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่เป็นประโยคคำสั่งมากกว่าจึงยกมือยอมแพ้ไม่เล่าต่อจากนั้น ความเจ็บปวดในอดีตจะกลายเป็นเพียงความทรงจำและเมื่อวันเวลาผ่านไปมันก็จะเหลือเพียงร่องรอยซึ่งไม่สร้างความเจ็บปวดทว่าหากสะกิดก็ยังคงรู้สึก ณชาเข้าใจดีเลยล่ะเพ ราะผ่านมาหลายปีก็ยังไม่ลืมกองทัพเลย ทุกเหตุการณ์ยังจำได้แม้เพียงเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม แต่เหตุการณ์นี้เธอเองก็เพิ่งได้รู้จึงกระจ่างว่าทำไมชายหนุ่มถึงทำท่าขยาดเมื่อเจอเพศที่สาม