รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

ก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคต ได้มีพระราชโองการให้ข้าที่เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ผู้เข้ามาเพื่อแก้เคล็ดต่อชะตา ต้องฝังร่างร่วมสุสานไปพร้อมกับฝ่าบาท ทั้งยังประทานยาปลิดชีพหนึ่งวันให้แก่ข้า และผู้ที่ดึงดันจะคุ้มกันข้าไปยังสุสานหลวงให้ได้ ก็คือ เซิ่นถิงอวิ๋น ชายผู้เคยหมั้นหมายกับข้ามาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา เมื่อสามปีก่อน เป็นเขาเองที่ส่งข้าเข้าวังด้วยมือของตนเอง ทรยศต่อคำมั่นสัญญาในวัยเยาว์ที่เราสองเคยมีให้กัน มาบัดนี้ ในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต เขากลับปรารถนาจะมอบเส้นทางสายรอดชีวิตให้แก่ข้า ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้กับข้าได้ ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่รุมเร้าในร่างกาย ยกมือขึ้นเลิกม่านรถม้าขึ้นมุมหนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "ท่านแม่ทัพเซิ่น ขอถามหน่อยว

ความรักมันพิเศษตรงนี้นี่เอง ขอแค่มีบางส่วนของความทรงจำที่แตะต้องกับคนที่เรารัก มันก็พร้อมเขย่าความรู้สึกให้หวนนึกหวนคิดถึงและเกาะเกี่ยวไปเป็นเรื่องเดียวกัน “กลับมาได้แล้ว” “ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ ฮึ?” “ทางนี้จะช้ำในตายอยู่แล้วนะ”

มือเรียวยกขึ้นจับแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา นี่คือตัวเธอในวัยรุ่น เป็นไปได้ยังไง เกิดเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงกัน! ---------------------------------------------------------------- ฤดูฝนที่ชุ่มฉ่ำ เหมาะกับนิยายรักดราม่าที่สุดแล้วค่ะ ละอองอายของเสิร์ฟ รอยรักในสายฝน ร่วมกันย้อนเวลากลับไปช่วยยัยน้องให้ผ่านพ้นชะตาชีวิตที่ระทมท ุกข์ไปพร้อมกันนะคะ คิดถึงช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกับทุกคนผ่านตัวหนังสือ ช่วงนี้ละอองอายยังขาดความมั่นใจในผลงานของตัวเองอยู่มาก ฝากเพื่อนๆช่วยเป็นกำลังใจ คอมเม้นต์เข้ามาพูดคุยเรื่องนิยาย หรือจะไม่ใช่นิยายก็เม้นต์มาได้นะคะ คิดถึงมากกก

ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ ถ้าไม่ทำแบบนี้ เธอก็ต้องเป็นผู้หญิงอีกคนของนาย และ ชีวิต เป็นของเธอ ผู้ชายคนแรก ในชีวิต ก็ต้องเป็นคน ที่เธอ เลือกเอง ร่างบอบบางเปลือยกายยืนหน้ากระจก ร่องรอยรัก รอยจูบ ที่เค้าฝากเอาไว้ มันเป็น สิ่งที่ย้ำเตือนว่า ทุกอย่าง ที่เกิดขึ้น มันจริง ไม่ใช่ค วามฝัน สัมผัสเร่าร้อน ทั่วร่างกาย ที่เค้า ทำรอยตีตราเอาไว้ เป็นสิ่งที่เธอ ร้องขอ เธออยากได้ รอยพวกนี้เอาไว้ แม้ว่า สักวัน มันจะจางหายไป แต่ อย่างน้อยที่สุด ครั้งหนึ่ง ในชีวิต และ ในความทรงจำ เธอเคย อยู่กับเค้า เมคเลิฟกัน โดยไม่ห่างจากกันเลย

้างเตียง เธอจะรักเขาจริงหรือเปล่านะเห็นทีต่อไปนี้เขาคงต้องถามเธอให้รู้เรื่อง เพราะเขาเองก็รักเธอเช่นกัน ความเจ็บปวดในหัวใจจากแผลที่หนึ่งฤทัยฝากไว้มันจางหายไปราวกับปลิดทิ้ง คนเราจะสามารถรักใครอีกได้จริงหรือทั้ง ๆ ที่ความทรงจำของรักครั้งเก่ายังคงชัดเจน สิงห์จมอ ยู่กับความคิดที่สับสนของตัวเองกลับไปกลับมาจนกระทั่งหลับไปในท่านั้น

ริมทะเลมีพลุจุดกระจายพร่างพราย แสงสีสะท้อนบนใบหน้าของพวกเขา เสิ่นซวงเหมียนใช้แขนอีกข้างโอบกอดเขากลับ เธอเชื่อเสมอว่าความรักมีอยู่จริง และกล้าที่จะรักอยู่เสมอ เพราะกล้าที่จะรัก ถึงจะได้รับความรัก -จบ-

ความรัก เขานึกเย้ยหยันในใจ มันเป็นคำลวงที่สวยหรูมากที่สุดในโลก... แต่แล้ว... เมื่อนึกถึงความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดเมื่อ สองปีก่อน ความเจ็บปวดนั้นราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...

ร่างบางนั่งนิ่งทอดสายตามองออกไปยังก้อนเมฆที่อยู่ระดับเดียวกัน ก่อนหันมองลูกที่หลับใหลอยู่ ดวงตาคู่สวยค่อยๆ มีน้ำเรื่อออกมาจนต้องรีบปาดมันทิ้งเพื่อไม่ให้ใครเห็น เธอเจ็บปวด แต่ก็ต้องจำทน แม้จะรักเขามากเพียงใด แต่คงไม่อาจครองคู่กับเขาได้ ลาก่อน...เมืองแห่งความทรงจำที่แสนหว านปนทรมาน และลาก่อนผู้ชายที่เธอรัก

เสียงหวานเอ่ยเรียกคนในความทรงจำ สองแก้มพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด ไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดที่หายไป แต่ดูเหมือนเธอจะจำได้เพียงบทรักของคนชั่วคราวแล้วด้วย ถ้าได้เข้าเรียนอีกสักคาบ...

“เลว สารเลว แล้วมาจีบฉันทำไม มาหลอกกันทำไมว่ายังโสด อย่าบอกนะว่า...รอยสักรูป ร.เรือบนหน้าอกข้างซ้าย ที่คอยพร่ำบอกฉันว่า แทนคำว่า ‘รัก’ จริง ๆ แล้วเป็นชื่อของนังระรินอะไรนั่น” “พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว พี่มันเลว สารเลวจริง ๆ ยี่หวาให้อภัยพี่ด้วยเถอะนะ ส่วนรอยสักนั่น ร.เรือ แทน คำว่า ‘รัก’ จริง ๆ ไม่ใช่ชื่อนังนั่นเลย เพราะพี่ชอบยี่หวาจริง ๆ พี่ถึงยอมเจ็บไปสัก ร.เรือ ไว้ตรงหัวใจ ตอนที่พี่จีบแรก ๆ พี่ก็ไม่หวังว่าน้องจะรับรักพี่ แต่พี่คิดเพียงว่า อย่างน้อยพี่ก็มียี่หวาอยู่ในใจพี่ก็พอ” เขาถลาเข้าไปกอดขาเธอพลางร้องไห้พูดพร่ำรำพันขอให้อภัย