รอยรักในความทรงจำ Novels & Stories

ฮุ่ยหลินโต้ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่ความรักของเจ้ามันนำมาซึ่งความชั่วร้าย! ข้าไม่มีวันรักคนอย่างเจ้าได้!" เฟยหลงกล่าวอย่างเด็ดขาด

ไปรยาได้แต่ส่ายหน้า หนทางข้างหน้าที่หล่อนมองไปนั้นเห็นแต่ความมืดมน…หล่อนกลัวความเจ็บ ร่องรอยบาดแผลในใจยังไม่หายสนิท หล่อนไม่อยากให้มันเปิดขึ้นมาอีก ถ้าต้องกลับไปเผชิญกับความเจ็บปวดอีกครั้ง หล่อนกลัวว่าตัวเองจะรับมันไม่ไหว และคราวนี้หล่อนยังมีอชิระอีกทั้งคน หล่อนจ� �งไม่อาจอ่อนแอและไม่สามารถล้มลงได้อีก

คนที่เป็นเพื่อนกันมานานรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่เป็นประโยคคำสั่งมากกว่าจึงยกมือยอมแพ้ไม่เล่าต่อจากนั้น ความเจ็บปวดในอดีตจะกลายเป็นเพียงความทรงจำและเมื่อวันเวลาผ่านไปมันก็จะเหลือเพียงร่องรอยซึ่งไม่สร้างความเจ็บปวดทว่าหากสะกิดก็ยังคงรู้สึก ณชาเข้าใจดีเลยล่ะเพ ราะผ่านมาหลายปีก็ยังไม่ลืมกองทัพเลย ทุกเหตุการณ์ยังจำได้แม้เพียงเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม แต่เหตุการณ์นี้เธอเองก็เพิ่งได้รู้จึงกระจ่างว่าทำไมชายหนุ่มถึงทำท่าขยาดเมื่อเจอเพศที่สาม

เก่าน่าสงสารยิ่งนัก น้ำตาของหญิงสาวหยดลงข้างดวงตาเป็นสาย ทั้งที่ยังมิได้รู้สึกตัว ภาพที่นางเห็นในความทรงจำที่แสนเจ็บปวด คือตนเองใส่ชุดสีขาวเหลือบทอง เนื้อผ้าแสนสวยทิ้งตัวราวปีกหงส์ ผ้าบางที่คลุมกายยาวเหยียดเสียจนครอบคลุมพื้นที่ระหว่างทางเดินเสียสามส่วน แม้นตกต่ำก็ยั งคงมีความเป็นนางพญาที่สูงสุดฟ้า แม้เทพธิดาก็ยังโปรยกลีบเงินกลีบทอง ส่งให้นางดูมีใบหน้าที่คมคายเด่นชัดกว่าผู้ใด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ขอเพียงแค่หลี่ซือนึกถึงสายตาคู่สุดท้ายที่หลินซวงมองมายังเขา สายตาที่ปนเปไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง การร่ำลา และแม้กระทั่งความเจ็บปวดรวดร้าว ส่วนลึกในอกของเขาก็พลันบังเกิดความตื่นตระหนกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ

แผลบางอย่างมันฝังลึกไปถึงกระดูก ไม่สามารถลบเลือนได้ด้วยคำสารภาพผิดเพียงไม่กี่คำ เปรียบเสมือนกระจกที่แตกละเอียด ไม่ว่าคุณจะพยายามประกอบมันขึ้นมาใหม่แค่ไหน รอยร้าวก็จะยังคงอยู่ตรงนั้นเสมอ และไม่มีอะไรไร้ค่าไปกว่าความรักที่มาในวันที่ทุกอย่างสายเกินไป

จากแรงที่ขัดขืนต่อต้านค่อย ๆ โอนอ่อนตามเมื่อขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ ดวงตาเหม่อลอยที่ยอมจำนนต่อความหวามไหวค่อย ๆ ปิดลง หลังจบบทรักนี้ร่างกายก็จะรู้สึกเบาหวิวและผ่อนคลาย มันเหมือนการบำบัดร่างกายในเวลาเดียวกัน เรียวลิ้นอุ่นชื้นลากเลียอยู่กับเต้าสวยทั้งสองข้างดูดดื่มยอ

“บทที่ชื่อว่า... ร่องรอยแห่งกาลเวลา: ในวันที่ความทรงจำของแม่เริ่มเลือนหาย สิ่งเดียวที่ไม่เคยหายไปคือความรักและสัญชาตญาณของการเป็นผู้ปกป้อง บาดแผลในอดีตของฉันอาจจะหายดีแล้ว แต่สำหรับแม่ มันคือแผลเป็นลึกที่ความชราขุดมันขึ้นมาอีกครั้ง หน้าที่ของฉันและสามีในวันนี้ไม่ใช่แค่การ

ดุจดาวหันขวับมามองเขา “คุณอ่านออกเหรอ?” ธีร์พยักหน้า “ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเข้าใจมัน” เขาเริ่มอ่าน “โครงการคลื่นความทรงจำ ระยะที่ 3 ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจ การถ่ายโอนความทรงจำสำเร็จ แต่มีผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิด ผู้เข้าร่วมการทดลองแสดงอาการ...”

ตัวไปในความมืดของสายฝน เสิ่นเวยยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางลมพายุที่พัดกระโชก นางรู้สึกว่าหัวใจของนางเริ่มด้านชาขึ้นทุกที ความทรงจำเกี่ยวกับความอบอุ่นที่จ้าวลวี่เคยพยายามมอบให้ถูกปิดตายไว้ในส่วนลึกที่สุด นางบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า ‘รักคือความอ่อนแอ’ และนางจะไม่ยอมอ่อนแอให้ใ ครเห็นอีก